மனித நினைவுகள் விசித்திரமானவை. சில நேரங்களில் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் பார்த்த ஒரு காட்சி, நம் மனதில் ஆழப் பதிந்து, "இது நிஜமாகவே நடந்ததா அல்லது நம் கற்பனையா?" என்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிடும்.
அப்படித்தான் என் சிறுவயது நினைவுகளில் ஒரு காட்சி பல காலம் என் மனக்கண்ணில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.
அது 1970-களின் தொடக்கம். நான் மூன்று நான்கு தலைமுறைகள் தாண்டி அப்போதும் எப்போதும் சென்னையில் வசித்து வந்த ஒரு சிறுவன். ஒருநாள் சாலையோரம் நடந்து செல்லும்போது, அங்கிருந்த கழிவுநீர் கால்வாயில் (சாக்கடையில்) சில குடும்பங்கள் விசித்திரமான ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்.
ஆண்கள், பெண்கள், ஏன்... சிறு குழந்தைகள் கூடச் சேர்ந்து கொண்டு, சாக்கடைக் கழிவுகளில் இருந்து கரிய மண்ணை அள்ளி, ஒரு பெரிய இரும்புப் பாண்டில் (தட்டில்) வைத்து தண்ணீரில் அலசி, ஜலித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.
விளையாட்டாகப் பார்த்த எனக்குப் பின்னாளில் தான் தெரிந்தது, அவர்கள் அந்தச் சாக்கடை மண்ணில் இருந்து தங்கம் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று! அவர்கள் அப்படி பொறுமையாக ஜலிக்கும்போது, மிக அரிதாக ஒரு சிறிய குண்டுமணி அளவு தங்கம் பிரகாசமாக மின்னுமாம்.
நாட்கள் நகர நகர, சென்னை நகரம் நவீனமடைந்தது. நவீன வடிகால் அமைப்புகள் வந்தன. காலப்போக்கில் அந்த மனிதர்களும், அவர்கள் தங்கம் தேடிய அந்த வழக்கமும் சென்னையின் தெருக்களிலிருந்து முற்றிலும் மறைந்து போயின. அதன் பிறகு நான் அந்தத் தட்டுகளையும், அந்த மனிதர்களையும் சென்னையின் சாக்கடைகளில் பார்க்கவே இல்லை.
இதனால், "சிறுவயதில் நான் பார்த்த அந்த விஷயம் எனக்குக் கனவா அல்லது நனவா? அப்படி ஒரு வழக்கம் நிஜமாகவே இருந்ததா அல்லது என் குழந்தை மனதின் கற்பனையா?" என்ற சந்தேகம் எனக்குள் நீண்ட நாட்களாக நீடித்தது.
இந்தக் குழப்பத்திற்கு விடை தேட, நான் சமீபத்தில் இது பற்றி சில ஆய்வுகளையும் தேடல்களையும் மேற்கொண்டேன்.
அப்போதுதான் எனக்குப் பல வியப்பூட்டும் உண்மைகள் தெரியவந்தன. நான் அன்று பார்த்தது கனவல்ல, நனவுதான் என்பதை அந்தத் தகவல்கள் எனக்கு உறுதிப்படுத்தின.
நகைப்பேசுகள் மற்றும் நகைப் பட்டறைகள் (Goldsmith workshops) நிறைந்த பகுதிகளில், நகைகளைச் செய்யும்போது காற்றில் பறக்கும் மிக நுண்ணிய தங்கத் துகள்கள் தொழிலாளர்களின் உடைகளிலும், கைகளிலும் ஒட்டிக்கொள்ளும்.
அவர்கள் பட்டறையைக் கழுவும்போதும், குளிக்கும்போதும் இந்தக் கழிவுகள் சாக்கடையில் கலக்கின்றன. இந்த மண்ணைச் சேகரித்துத்தான் அன்று மக்கள் தங்கம் பிரித்தெடுத்தார்கள் என்பதை என் ஆய்வு மூலம் உணர்ந்தேன்.
மேலும், இந்த வழக்கம் சென்னையில் மறைந்துவிட்டாலும், உலகளவில் இன்னும் உயிர்ப்போடு இருக்கிறது என்ற விசித்திரமான உண்மைகளும் எனக்குக் கிடைத்தன.
இந்தியாவின் மிகப்பெரிய நகை சந்தையான மும்பையின் சாவேரி பஜார், கொல்கத்தாவின் போபஜார் மற்றும் பங்களாதேஷின் டாக்கா (தாந்தி பஜார்) போன்ற இடங்களில் 'நியாரியாஸ்' எனப்படும் தொழிலாளர்கள் இன்றும் நள்ளிரவிலும் அதிகாலையிலும் சாக்கடை மண்ணில் இருந்து தங்கம் பிரிக்கும் தொழிலை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அதுமட்டுமல்லாமல், வளர்ந்த நாடுகளான ஜப்பான் (நாகானோ) மற்றும் சுவிட்சர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் உள்ள கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களின் கழிவுச் சாம்பலில், பல கோடிகள் மதிப்புள்ள தங்கத் துகள்கள் கலந்திருப்பதை நவீன அறிவியல் ஆய்வுகள் கண்டறிந்துள்ளன என்ற தகவலும் எனக்குக் கிடைத்தது.
என் சிறுவயதில் நான் ஏதோ ஒரு மாய உலகக் காட்சி போலப் பார்த்து, பல வருடங்களாக என் மனதில் "கனவா நனவா" என்று தேடிக்கொண்டிருந்த ஒரு கேள்விக்கு, உலகளாவிய இந்த வரலாற்று மற்றும் அறிவியல் பூர்வமான உண்மைகளின் மூலம் மிகத் தெளிவான விடைகள் எனக்குக் கிடைத்தன.
-𝐘𝐨𝐳𝐞𝐧 𝐁𝐚𝐥𝐤𝐢
சிறப்பு 🙏🏻🌹
பதிலளிநீக்கு