Translate this blog to any language

திங்கள், 9 நவம்பர், 2026

நீட் (NEET) தேர்வு முறையும், தமிழக கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு ஏற்பட்ட அநீதியும்!

இந்தியாவில் மருத்துவக் கல்வியை முறைப்படுத்தவும், தனியார் கல்லூரிகளின் கட்டணக் கொள்ளையைத் தடுக்கவும் "ஒரே நாடு, ஒரே தேர்வு" என்ற முழக்கத்தோடு கொண்டுவரப்பட்ட நுழைவுத் தேர்வுதான் நீட் (NEET).


மனித உயிர்களோடு விளையாடும் மருத்துவத் துறையில் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற அரசாங்கத்தின் நோக்கம் ஒருபுறமிருந்தாலும், மறுபுறம் இந்தத் தேர்வு முறை தமிழகத்தின் சமூக நீதி கட்டமைப்பிலும், குறிப்பாகக் கிராமப்புற மாணவர்களின் வாழ்விலும் ஏற்படுத்தியுள்ள தாக்கம் மிகவும் ஆழமானது; கவலைக்குரியது.

இக்கட்டுரையில், நீட் தேர்வுக்கு முன்பும் பின்பும் தமிழகக் கிராமப்புற மாணவர்களின் மருத்துவக் கனவு எவ்வாறு சிதைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களுடன் விரிவாகக் காண்போம்.

அறுபது (60%) சதவீதத்திலிருந்து சரிந்த வீழ்ச்சி: புள்ளிவிவரங்கள் காட்டும் உண்மை

நீட் தேர்வு கொண்டுவரப்படுவதற்கு முன்பு வரை, தமிழகத்தில் 12-ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு மதிப்பெண்களின் (Cut-off) அடிப்படையில் மட்டுமே மருத்துவச் சேர்க்கை நடைபெற்றது. அப்போது, கிராமப்புறங்களில் உள்ள அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள், அல்லது சாதாரண மாநிலப் பாடத்திட்ட (State Board) தனியார் பள்ளிகளில் படித்து அதிக மதிப்பெண் எடுத்த கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு மருத்துவ இடங்கள் தங்கு தடையின்றி கிடைத்தன.

தமிழக அரசு அமைத்த ஓய்வுபெற்ற நீதிபதி ஏ.கே. ராஜன் கமிட்டி அறிக்கை (2021) வெளியிட்ட அதிகாரப்பூர்வ தரவுகளின்படி:

• நீட் தேர்வுக்கு முன்பு (Pre-NEET): தமிழக மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சேர்ந்த ஒட்டுமொத்த மாணவர்களில் கிராமப்புற மாணவர்களின் சதவீதம் 61.45% ஆக இருந்தது. அதாவது, 100 மருத்துவ இடங்களில் சுமார் 61 இடங்கள் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கே கிடைத்தன.

• நீட் தேர்வுக்கு பின்பு (Post-NEET): இந்த எண்ணிக்கை சராசரியாக 50% ஆகக் குறைந்தது. சில குறிப்பிட்ட ஆண்டுகளில் இது 49.9% என்ற அளவிற்கு கீழ் இறங்கியது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒட்டுமொத்தக் கிராமப்புற தமிழக மாணவர்களின் மருத்துவச் சேர்க்கை விகிதத்தில் சுமார் 11.5% சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. 

இது ஆயிரக்கணக்கான கிராமப்புற மாணவர்களின் மருத்துவக் கனவை அநியாயமாகப் பறித்துள்ளது.

பயிற்சி மையங்களின் ஆதிக்கமும், பாடத்திட்ட அநீதியும்.

கிராமப்புற மாணவர்கள் பொதுப் போட்டியில் (Open Competition) இவ்வளவு பெரிய சரிவைச் சந்திக்க இரண்டு முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன:

1. கோச்சிங் கலாச்சாரம் (Coaching Center Domination): 

நீட் தேர்வு என்பது பள்ளிப் படிப்புடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. லட்சக்கணக்கில் பணம் வசூலிக்கும் தனியார் பயிற்சி மையங்களுக்குச் சென்று, பல வருடங்கள் தங்கி (Repeaters) படிப்பவர்களுக்கே இன்று மருத்துவ இடங்கள் கிடைக்கின்றன. கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் ஒரு எளிய விவசாயிக்கோ அல்லது தினக்கூலிக்கோ தன் பிள்ளையை இத்தகைய சொகுசுப் பயிற்சி மையங்களுக்கு அனுப்பும் பொருளாதார வசதி கிடையாது.

2. சிபிஎஸ்இ (CBSE) எனும் ஒன்றிய கல்விமுறையின் ஆதிக்கம்: 

நீட் தேர்வின் வினாத்தாள்கள் பெரும்பாலும் ஒன்றிய அரசின் சிபிஎஸ்இ பாடத்திட்டத்தை ஒட்டி வடிவமைக்கப்படுகின்றன. அந்தக் கல்வி முறையானது ஆரம்ப காலத்தில் ராணுவம் மற்றும் ரயில்வே துறை போன்றவற்றில் பணிபுரிபவர்கள் மாநிலம் விட்டு மாநிலம் இடம் மாறும் பொழுது, அவர்களது குழந்தைகள் மாநில கல்வி முறை மாற்றங்களால் பாதிப்படையாமல் இருக்க அவர்களுக்கென ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு பொதுவான கல்வி முறையாகும். 

இன்று வரை அதுபோல ஒன்றிய அரசின் CBSE கல்வி முறையில் பயிலும் மாணவர்கள் சதவிகிதம் வெறும் 12% மட்டுமே ஆகும். மீதமுள்ள மாநிலம் வழி கல்வி முறையில் இந்தியா முழுவதும் படிக்கும் மாணவர்கள் சதவிகிதம் 88% ஆகும். 

ஆனால் வேண்டுமென்றே திட்டமிட்டு மாநில வழியில் கல்வி பயிலும் 88% மாணவர்களின் நலனை புறக்கணித்து விட்டு ஒன்றிய அரசுப் பணிகளில் பணிபுரியும் அதிகாரிகளின் குழந்தைகள் மட்டும் உயர்கல்வி, உயர் வேலைவாய்ப்புகளில் வரவேண்டும் என்பதற்காக CBSE பாடத்திட்டத்தில் இருந்து கேள்விகளை வடிவமைப்பது எந்த வகையில் நியாயம் என்று புரியவில்லை!!

இதனால், தமிழக மாநிலப் பாடத்திட்டத்தில் (State Board) தமிழ் வழியில் படிக்கும் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு இது ஆரம்பத்திலிருந்தே சமமற்ற ஒரு போட்டியாக (Unequal Competition) மாறிப்போனது.


தேசிய அளவிலான நம்பகத்தன்மைச் சரிவு: வட இந்தியாவிலும் வெடித்த எதிர்ப்பு

தமிழகம் ஆரம்பத்திலிருந்தே நீட் தேர்வை எதிர்த்து வந்த நிலையில், சமீப காலங்களில் இத்தேர்வின் நம்பகத்தன்மை அகில இந்திய அளவிலும், குறிப்பாக வட இந்திய மாணவர்களிடையேயும் மிகக் கடுமையான விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது.

இந்தியாவில் அவ்வப்போது பத்திரிகைகளிலும் ஊடகங்களில் வெளியாகும் நீட் வினாத்தாள் கசிவு (Paper Leak) மோசடிகள், தேர்வு முறைகேடுகள் மற்றும் மதிப்பெண் குளறுபடிகள் போன்றவை தேசிய அளவில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இதனால், நீட் தேர்வு என்பது மிகவும் நேர்மையான மற்றும் நம்பகமான ஒரு தேர்வு முறை என்று நம்பிக் கொண்டிருந்த வட இந்திய மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர்கள் கூட, தற்போது இத்தேர்வின் மீதான தங்களின் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து வீதிகளில் இறங்கிப் போராடும் அவலநிலை உருவாகியுள்ளது. 

நீட் தேர்வு என்பது தகுதியைத் தீர்மானிக்கும் தேர்வு அல்ல, அது முறைகேடுகளின் கூடாரம் என்ற தமிழகத்தின் நீண்ட கால வாதத்திற்கு இந்தத் தேசிய அளவிலான குளறுபடிகள் ஒரு வலுவான சான்றாக அமைந்துவிட்டன.

7.5% உள்ஒதுக்கீடு: ஒரு முதலுதவி மட்டுமே, முழுமையான தீர்வல்ல!

நீட் தேர்வு வந்த தொடக்க காலத்தில், அரசுப் பள்ளிகளில் படித்து மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்குள் நுழைந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை, (நீட் தேர்வு இல்லாத காலத்தில் கிடைத்த 60% போல அல்லாமல்) வெறும் 0.16% ஆக (அதாவது ஒட்டுமொத்த மாநிலத்திற்கும் சேர்த்து 5 அல்லது 6 மாணவர்கள் மட்டுமே) மிக மோசமாகச் சரிந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் தான், 12-ஆம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் 1200-க்கு 1182 போன்ற மாநிலத்திலேயே மிக அதிக மதிப்பெண்கள் எடுத்த அரியலூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அனிதா போன்ற கிராமப்புற ஏழை மாணவிகள், நீட் தேர்வு என்ற புதிய முறையினால் தங்களின் மருத்துவக் கனவு தகர்ந்ததை ஏற்க முடியாமல், கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை செய்து கொண்ட பரபரப்பான மற்றும் சோகமான நிகழ்வுகள் தமிழகத்தை உலுக்கின என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த அநீதியைச் சரிசெய்ய தமிழக அரசு அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கான 7.5% கிடைமட்ட உள்ஒதுக்கீடு (Horizontal Reservation) சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது.

• இதன் பாசிட்டிவ் மாறுதல்: 

இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் ஆண்டுதோறும் சுமார் 500 முதல் 600 அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு (பெரும்பாலானோர் கிராமப்புற ஏழைகள்) முழு இலவச மருத்துவக் கல்வி கிடைக்கிறது என்பது மிக முக்கியமான சமூக நீதிப் புரட்சி என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

ஆனால், இங்கேதான் நாம் மிக முக்கியமான இன்னொரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:
நீட் தேர்வு முறை இல்லாத காலத்தில் கிராமப்புற மாணவர்களுக்குக் கிடைத்த 60% என்பது கிட்டத்தட்ட உண்மையான ஏழைகளுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு என்று எடுத்துக்கொள்ள முடியும்.

ஆனால், நீட் தேர்வு முறை கொண்டுவந்ததற்குப் பிறகு, அதில் வெற்றிபெறுவதற்குக் கோச்சிங் முறைகள் பெருமளவு தேவைப்படுவதால், அதே கிராமத்தில் உள்ள பொருளாதார வசதி வாய்ப்புகள் உள்ள பிள்ளைகளுக்குத்தான் இப்போது இடம் கிடைக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

இதனால் நீட் தேர்வு முறை இல்லாத காலத்தில் தேர்வு செய்யப்பட்ட உண்மையான ஏழைக் குழந்தைகள் போல் இல்லாமல், தற்போது பொதுப் போட்டியில் தேர்வு செய்யப்படும் குழந்தைகள் ஓரளவுக்கு அதே கிராமத்தில் உள்ள வசதி வாய்ப்புள்ள குழந்தைகள் என்பதை உணர முடியும்.

வாய்ப்புகள் சமமற்று இருக்கும்போது, இதை உண்மையான சமூக நீதி என்று நாம் எப்படி எடுத்துக்கொள்ள முடியும்?

எனவே, இந்த 7.5% உள்ஒதுக்கீடு என்பது நீட் தேர்வால் முற்றிலும் வாய்ப்பிழந்த எளிய அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்குச் செய்யப்பட்ட ஒரு "முதலுதவி" (Safety Net) மட்டுமே. இது ஒட்டுமொத்தக் கிராமப்புற மாணவர்களின் இழப்பை ஈடு செய்யாது. 

ஏனெனில், இந்த உள்ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்ட பிறகும் கூட, ஒட்டுமொத்தக் கிராமப்புற மாணவர்களின் சேர்க்கை விகிதம் நீட் தேர்வுக்கு முன்பு இருந்த 61.45% என்ற பழைய நிலையை எட்டவே இல்லை; அது 65%-க்கும் போகவில்லை.

மீட்கப்பட வேண்டிய கிராமப்புற மாணவர்களின் உரிமை

நீட் தேர்வு முறை என்பது தனியார் கல்லூரிகளின் டொனேஷன் முறைகேடுகளைத் தடுத்து வெளிப்படைத்தன்மையைக் கொண்டு வந்துள்ளது உண்மைதான் என்றாலும், அது தமிழகக் கிராமப்புற மாணவர்களின் மருத்துவக் கனவை எட்டாக்கனியாக்கி விட்டது என்பதே மறுக்க முடியாத கசப்பான உண்மை.

7.5% உள்ஒதுக்கீடு ஒரு தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தந்திருந்தாலும், வினாத்தாள் கசிவு போன்ற தேசிய முறைகேடுகள் மற்றும் அனிதா போன்ற மாணவிகளின் உயிரிழப்புகளுக்குக் காரணமான இந்த நீட் தேர்வு, லட்சக்கணக்கான கிராமப்புற மற்றும் (தாய்மொழி) தமிழ்வழி மாணவர்களின் ஒட்டுமொத்த மருத்துவச் சேர்க்கை உரிமையை இன்னும் பறித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. 

கல்வி மற்றும் சுகாதாரம் என்பது மாநில அரசுகளின் கொள்கை முடிவுக்கு உட்பட்டதாக மாறாத வரை, இந்தியாவைக் குணப்படுத்தும் "கிராமப்புற மருத்துவர்களின்" உருவாக்கம் எதிர்காலத்தில் கேள்விக்குறியாகவே நீடிக்கும்!

-Chitha Satguru Yozen Balki 

வெள்ளி, 6 நவம்பர், 2026

அறத்தின் வழி நின்ற தமிழ் மருத்துவம்: அன்பும் சேவையும் கலந்த கைராசி!

மருத்துவம் செய்வதற்கு பணம் வாங்காத சமூகம் எனது தமிழ் சமூகமாகும்! 

"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற உயரிய தத்துவத்தை உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னது நம் தமிழ்ச் சமூகம். அந்தச் சமூகத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் ஒவ்வொரு செயலும் அறத்தின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்தது.


குறிப்பாக, மனித உயிரைக் காக்கும் ‘மருத்துவத் தொழில்’ அங்கு ஒருபோதும் வியாபாரமாகப் பார்க்கப்படவில்லை; அது ஒரு தவமாக, இறைப்பணியாக, மனிதநேயத்தின் உச்சமாகவே போற்றப்பட்டது. பண்டைக் காலத் தமிழகக் கிராமங்களில் வாழ்ந்த சித்த மருத்துவர்கள், நோயாளிகளிடம் காசு, பணம் என்று பேரம் பேசாமல், அவர்களின் துயர் துடைப்பதையே முதன்மைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தனர். அத்தகைய உன்னத நிலையை விளக்கும் ஒரு வாழ்வியல் சித்திரமே இக்கட்டுரை.

நள்ளிரவில் வந்த நச்சுத்துயர்: ஒரு கிராமத்து உண்மைக் கதை

பொழுது சாய்ந்து, ஊரே அடங்கிவிட்ட காரிருள் நள்ளிரவு நேரம். கிராமத்து வீதியின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில், ஒரு லாந்தர் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மூலிகை இலைகளைத் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார் வைத்தியர் மாணிக்கனார்.

திடீரென வாசலில் பதற்றமான சத்தமும், அழுகைக் குரலும் கேட்டது. "வைத்தியரே... ஓடி வாங்க வைத்தியரே! என் தம்பியை வயல்வெளியில ஏதோ நச்சுப் பாம்பு தீண்டிடுச்சு. வாய் வழியா நுரை தள்ளுது, உடம்பெல்லாம் குளிர்ந்து போகுது... எங்களைக் காப்பாத்துங்க!" என்று கதறினான் ஒரு விவசாயி. மயக்க நிலையில் இருந்த அவன் தம்பியை நாலைந்து பேர் தூக்கி வந்து திண்ணையில் படுக்க வைத்தனர்.
மாணிக்கனார் பதறவில்லை.

அமைதியாக அவனது நாடியைப் பிடித்தார். கண்களைப் பரிசோதித்தார். நச்சு உடலுக்குள் வேகமாகப் பரவிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். உடனடியாகத் தன் வீட்டுப் புழக்கடையில் வளர்த்து வந்த 'சிறியாநங்கை' மற்றும் 'பேய்ப்பிரட்டி' இலைகளைப் பறித்து வந்து, சாறு பிழிந்து அவன் வாயில் ஊற்றினார். நச்சினை முறிக்கும் மூலிகைப் பற்றினைப் பாதிப்படைந்த இடத்தில் கட்டினார்.

சில மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின், அந்த இளைஞன் மெல்லக் கண் விழித்தான். நச்சு முறிந்து, அவனுக்கு மறுவாழ்வு கிடைத்தது. அவனது அண்ணன் கைகூப்பி அழுதுகொண்டே, "ஐயா, எங்ககிட்ட இப்போதைக்குக் கொடுக்கப் பணம் காசு எதுவும் இல்லீங்க..." என்று இழுத்தான்.
மாணிக்கனார் புன்னகையோடு அவன் தோளைத் தொட்டு, "தம்பி, உங்க தம்பி உயிர் பிழைச்சதே எனக்குப் போதும். போய்ப் பிள்ளையை நல்லபடியா வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போ" என்று அனுப்பி வைத்தார்.

புத்துயிர் உலகத்துக்கு வந்த மகிழ்ச்சி: மதிய நேரத்து மங்கலம்

மறுநாள் மதியம், வெயில் சுட்டெரிக்கும் வேளையில் மாட்டு வண்டி ஒன்று வைத்தியரின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. வண்டியில் இருந்து ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் பிரசவ வலியால் துடித்துக் கொண்டு இறக்கப்பட்டாள். அவளுக்கு அது முதல் பிரசவம். கிராமத்து மருத்துவி (மருமகத்துவப் பெண்) எவ்வளவோ முயன்றும் பிரசவம் சிக்கலாக இருந்ததால், பயந்துபோய் வைத்தியரிடம் கூட்டி வந்திருந்தனர்.

வைத்தியர் மாணிக்கனாரின் மனைவி, அந்தப் பெண்ணை அன்போடு உள்ளே அழைத்துச் சென்று படுக்க வைத்தாள். மாணிக்கனார் பிரசவ வலியை எளிதாக்கும் மூலிகை தைலத்தை அவளது வயிற்றில் தடவச் சொல்லி, சில மூலிகைக் குடிநீரைக் கொடுத்தார்.
அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்த ஓட்டு வீட்டிற்குள் ஒரு பிஞ்சு குழந்தையின் அழுகுரல் கணீரென்று ஒலித்தது! தாயும் சேயும் நலமாக இருந்தனர். அந்தப் பெண்ணின் கணவர் மகிழ்ச்சி தாளாமல், தன் மடியில் சுருட்டி வைத்திருந்த சில ரூபாய் தாள்களை எடுத்து வைத்தியரிடம் நீட்டினார்.

அதனை மென்மையாக மறுத்த வைத்தியர், "தம்பி, உங்க வீட்டு மகாலட்சுமியைக் கூட்டிட்டுப் போறீங்க. எனக்குப் பணம் வேண்டாம். உங்க வயல்ல விளைஞ்ச தானியம் இருந்தா, அப்புறமா ஒரு நாளைக்குக் கொண்டு வந்து போடுங்க, என் குடும்பப் பசி ஆறும்" என்றார்.

கூலி இல்லாச் சேவை: சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் ஏதோ கற்பனையல்ல; நம் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த உண்மையான வாழ்க்கை முறை. அன்று மருத்துவர்கள் தங்களின் சேவைக்குக் கூலி நிர்ணயம் செய்யாததற்குப் பின்னால் ஒரு மிகச் சிறந்த சமூகக் கட்டமைப்பு இருந்தது:

• அன்பின் காணிக்கை: நோயாளிகள் குணமாகி வரும்போது, தங்களால் இயன்ற நெல், கம்பு, காய்கறிகள், பால், நெய் அல்லது துணிகளைத் தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் 'காணிக்கையாக' வைத்தியர் இல்லத்தில் கொண்டு சேர்ப்பார்கள்.

• அரசனின் கொடை: நாட்டை ஆண்ட அரசர்களும் ஜமீன்தார்களும் இத்தகைய மருத்துவர்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காக 'வைத்திய விருத்தி' அல்லது 'மருத்துவக் காணி' என்ற பெயரில் நிலங்களை வரியற்ற மானியமாக வழங்கினர்.

• கைராசி என்னும் தத்துவம்: "காசுக்காக மருத்துவம் பார்த்தால் கைராசி போய்விடும்" என்ற ஒரு ஆழமான நம்பிக்கை அன்றைய மருத்துவர்களிடம் இருந்தது. இதனால், மனித நேயமே அவர்களின் மூலதனமாக விளங்கியது.

என் எண்ணங்களும் இன்றைய யதார்த்தமும்:

இக்கதையையும் நம் பண்டைய வரலாற்றையும் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, என் மனதில் சில எண்ணங்கள் அலைமோதுகின்றன. அன்று காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து, மூலிகைகளைத் தேடி எடுத்து, தன் சொந்த உழைப்பால் மருந்து தயாரித்த மருத்துவன், அதற்குப் பணம் கேட்கத் தயங்கினான். ஆனால் இன்று, மருத்துவக் கல்வி என்பது பல கோடிகள் செலவழிக்கும் ஒரு வியாபாரமாக மாறிவிட்ட சூழலில், மருத்துவமும் ஒரு கார்ப்பரேட் வணிகமாக மாறிவிட்டது வேதனைக்குரியது.

இன்றைய காலகட்டத்தில் மருத்துவர்கள் இலவசமாகச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது; ஏெனில் அவர்களின் வாழ்வாதாரச் செலவுகளும், கல்விக்கான முதலீடும் மிக அதிகம். ஆனால், அன்று நிலவிய அந்த 'மனிதநேயத்தின்' ஒரு சிறு பகுதியையாவது இன்று நாம் மீட்டுருவாக்கம் செய்ய வேண்டும். பணம் இல்லாத ஒரே காரணத்திற்காக ஒரு ஏழைக்கு மருத்துவம் மறுக்கப்படக் கூடாது என்ற உன்னத நிலை உருவாக வேண்டும்.

பண்டைய தமிழகக் கிராமங்களில் நிலவிய சித்த மருத்துவ முறை என்பது வெறும் நோய் தீர்க்கும் கலை மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களை மனிதர்கள் நேசித்த ஒரு உன்னதக் கலாச்சாரம். "நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப, மக்களின் ஆரோக்கியத்தையே தன் சமூகத்தின் செல்வமாகக் கருதினான் அன்றைய தமிழன். 

காசுக்காக ஓடும் இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில், அன்று வாழ்ந்த அந்தத் தமிழ் மருத்துவர்களின் அறமும், அன்பும், ஈகை குணமும் என்றும் நாம் போற்றிப் பின்பற்ற வேண்டிய ஒளிரும் வரலாற்றுப் பக்கங்கள் ஆகும்.

Chitha Satguru Yozen Balki

👍👍🎉🎉