இன்று 'இந்தியாவின் சிலிக்கான் வேலி' என்றும், உலகளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் (IT) மையமாகவும் பிரகாசிக்கும் ஒரு உலகளாவிய நகரம் பெங்களூரு. ஐடி புரட்சிக்கு முன்பு, இது இதமான காலநிலையைக் கொண்ட 'ஓய்வு பெற்றவர்களின் சொர்க்கம்' (Pensioner's Paradise) என்றும், பசுமை சூழ்ந்த 'பூங்கா நகரம்' (Garden City) என்றும் அன்போடு அழைக்கப்பட்டது.
ஆனால், இந்த நவீன மற்றும் பசுமையான முகங்களுக்குப் பின்னால், 800 ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட ஒரு ஆழமான தமிழ் வரலாற்றுப் பின்னணி இந்நகரத்திற்கு உண்டு என்பது நம்மில் பலரும் அறியாத உண்மை.
கல்வெட்டு ஆதாரங்களின்படி, இன்றைய பெங்களூரு அன்றைய காலத்தில் "வெங்காலூர்" அல்லது "வெண்காலூர்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயருடன் விளங்கியுள்ளது.
வரலாற்று மற்றும் மொழியியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, பெங்களூரு என்ற பெயரின் தோற்றம் இந்த நிலப்பரப்பில் செழித்து வளர்ந்த தாவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதே உண்மை. தமிழ் சொற்பிறப்பியல் ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, இப்பகுதியில் பழங்காலத்தில் 'வெண்காழ்' அல்லது 'வெண்காலி' மரம் (Button Tree - Anogeissus latifolia) எனப்படும் உள்பகுதி திண்ணிய வெண்மையான மரங்கள் மிக அதிகமாக வளர்ந்திருந்தன. இதனால் இப்பகுதி 'வெண்காலூர்' என்று அழைக்கப்பட்டது.
கருங்காலி மர வகை தான் இந்த வெங்காலி ஆகும். அக்கால மன்னர்களின் அரியாசனம் இந்த உறுதியான மரத்தால் உருவாக்கப்படும் வழமை இருந்ததாம்.
மற்றொரு கோட்பாட்டின்படி, இப்பகுதியில் செழித்து வளர்ந்த 'வேங்கை' மரங்கள் (Benga Tree) காரணமாக, தமிழ் உச்சரிப்பில் 'வெங்காலூர்' என்றும், அதுவே கன்னடத்தில் மருவி 'பெங்களூரு' (Benga-ooru) என்றும் மாறியிருக்கலாம் என அறியப்படுகிறது.
மடிவாலா கல்வெட்டு: அழியாத வரலாற்று சாட்சி:
பெங்களூருக்கு 'வெங்காலூர்' என்ற தமிழ் பெயர் இருந்தது என்பதற்கான மிக முக்கிய வரலாற்று ஆவணம், பெங்களூரின் மடிவாலா (Madiwala / BTM Layout அருகில்) பகுதியில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவிலில் இன்றும் அழியாமல் அப்படியே உள்ளது.
நகரமயமாக்கலில் பெங்களூரின் பல நடுகற்களும் கல்வெட்டுகளும் கட்டிடங்களாக மாறி அழிந்துவிட்ட சூழலில், இக்கல்வெட்டு சோமேஸ்வரர் கோவில் வெளிப்புறச் சுவரின் (அதிட்டானம் எனப்படும் அடித்தளக் கற்களில்) செதுக்கப்பட்டிருந்ததால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பத்திரமாகத் தப்பியுள்ளது.
கி.பி 1247-ஆம் ஆண்டு ஹொய்சாள மன்னர் வீர ராமநாதன் ஆட்சிக் காலத்தில் செதுக்கப்பட்ட இக்கல்வெட்டில், இந்த ஊரின் பெயர் "வெங்காலூர்" (Vengalur) என்று மிகத் தெளிவாக, பழங்காலத் தமிழ் எழுத்து வடிவத்தில் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
'தாமரைக்கீரை' (இன்றைய தாவரேகெரே) என்ற ஊரைச் சேர்ந்த கொடையாளி ஒருவர், இந்த ஈஸ்வரன் கோவிலில் வேதங்கள் ஓதுவதற்காக 'வெங்காலூர்' ஏரிப் பாசன நிலங்களைத் தானமாக வழங்கிய செய்தி இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இக்கல்வெட்டு தற்போது வரலாற்று ஆர்வலர்களால் 3D டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மூலம் முழுமையாக ஸ்கேன் செய்யப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
"செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரில் இருந்த ஈசன் இன்று சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்டு 'சோமேஸ்வரர் கோவில்' என்று அழைக்கப்படும் மடிவாலா கோவில்,
13-ஆம் நூற்றாண்டின் கல்வெட்டுகளில் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரிலேயே அழைக்கப்பட்டுள்ளது.
Wikipedia:
https://en.wikipedia.org/wiki/Old_Madiwala_Someshwara_Temple,_Bengaluru
சோழர் மற்றும் ஹொய்சாள காலத்தில் சிவபெருமானை 'நாயனார்' அல்லது 'உடையார்' என்று அழைக்கும் மரபு இருந்தது. (உதாரணமாக, தஞ்சைப் பெரிய கோவில் சிவபெருமானை அன்றைய கல்வெட்டுகளில் "ராஜராஜேச்சரம் உடையார்" என்றே குறிப்பிட்டனர்).
'செம்பராசுரம்' என்பது அப்பகுதியின் பழமையான பெயராக இருக்கலாம் என்றும், அந்த நிலப்பரப்பிற்கு அதிபதியான இறைவன் என்பதால் 'செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்' என்று பெயர் பெற்றார் என்றும் கல்வெட்டு வரிகள் உணர்த்துகின்றன.
மருவிப் போன தமிழ் ஊர்ப்பெயர்கள்:
மடிவாலா மட்டுமல்லாது, இன்று பெங்களூரின் மிக முக்கியப் பகுதிகளாக விளங்கும் பல இடங்கள், சோழர் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டுகளில் தூய தமிழ்ப் பெயர்களுடன் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. காலப்போக்கில் அவை கன்னட மொழி வடிவத்திற்கு மருவியுள்ளன:
1. தொம்பலூர் (இன்றைய டொம்லூர் - Domlur): இங்குள்ள சொக்கநாதசுவாமி கோவில் கல்வெட்டுகளில் இப்பெயர் உள்ளது. 'தொம்பை' என்பது சிவ வழிபாட்டிற்குரிய ஒரு மலராகும். மலர்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் இப்பெயர் பெற்றது.
2. தாமரைக்கீரை (இன்றைய தாவரேகெரே - Tavarekere): 'கீரை' அல்லது 'கெரே' என்பது ஏரியைக் குறிக்கும். தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஏரிப் பகுதி என்பதால் தூய தமிழில் தாமரைக்கீரை என அழைக்கப்பட்டது.
3. இலைப்பாக்கம் (இன்றைய எலகங்கா - Yelahanka): கி.பி 1046-ஆம் ஆண்டு முதலாம் ராஜாதிராஜ சோழன் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டில், இப்பகுதி 'இலைப்பாக்கம்' (நீர்நிலை சார்ந்த சிற்றூர்) என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
4. நெற்குந்தி (இன்றைய தொட்டநெக்குந்தி - Doddanekundi): மாரத்தஹள்ளிக்கு அருகில் உள்ள இப்பகுதியில் கி.பி 1304-ஆம் ஆண்டின் தமிழ் கல்வெட்டு உள்ளது. நெல் விளைச்சல் மிகுந்த பகுதி என்பதால் 'நெற்குந்தி' எனப்பட்டு, இன்று தொட்டநெக்குந்தி ஆகியுள்ளது.
5. வெப்பூர் (இன்றைய பேகூர் - Begur): வேப்ப மரங்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் 'வெப்பூர்' என்று தமிழில் அழைக்கப்பட்டு, பின்னாளில் கன்னட உச்சரிப்பில் 'பேகூர்' என்று மாறியது.
6. அலசூர் (இன்றைய ஹலசூரு / உல்சூர் - Halasuru / Ulsoor): பலாப்பழங்கள் (அலசு) அதிகம் விளைந்த பகுதி என்பதால் தமிழில் அலசூர் என அழைக்கப்பட்டது.
நவீன பெங்களூரின் பன்முகத்தன்மை (1950 - 1960)
பெங்களூரின் இந்தத் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடர்பு இடைக்காலத்தோடு நின்றுவிடவில்லை. நவீன இந்தியாவின் உருவாக்கத்திலும் இது தொடர்ந்தது. குறிப்பாக, 1950 மற்றும் 1960-களின் காலகட்டத்தில், இந்திய மத்திய அரசு HAL, BEL, ITI போன்ற பிரம்மாண்டமான பொதுத்துறை நிறுவனங்களை (PSUs) பெங்களூரில் அமைத்தபோது, வேலைவாய்ப்பு, தொழில்நுட்பப் பணிகள் மற்றும் கட்டுமானப் பணிகளுக்காகத் தமிழகத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் இங்கு குடிபெயர்ந்தனர்.
அதற்கும் முன்பே பிரிட்டிஷ் காலத்து 'கண்டோன்மென்ட்' (Cantonment) பகுதியிலும் தமிழர்களே பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்தனர். 1956-ல் மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு பெங்களூரு புதிய மைசூர் மாநிலத்தின் (பின்னாளில் கர்நாககா) தலைநகராக மாறுவதற்கு முன்பே, இது தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு மற்றும் மலையாள மொழி பேசும் தென்னிந்திய மக்கள் ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்த ஒரு பன்முகத்தன்மை (Cosmopolitan) கொண்ட நகரமாகவே பரிணமித்தது.
பெங்களூரில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள சுமார் 1500 வரலாற்றுச் சாசனக் கல்வெட்டுகளில், மூன்றில் ஒரு பங்கு (500-க்கும் மேற்பட்டவை) தமிழ் மொழியிலும் தமிழ்ப் பெயர்களிலுமே அமைந்துள்ளன என்பது வியப்பிற்குரிய வரலாற்றுச் சான்றாகும்.
இன்று வானளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பக் கட்டிடங்களின் நடுவே, அதிநவீன மெட்ரோ ரயில்களின் சத்தத்திற்கு இடையே பரபரப்பாக இயங்கும் பெங்களூரின் ஒவ்வொரு மண்ணின் அடிநாதத்திலும், "வெண்காலூர்" மற்றும் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" போன்ற தூய தமிழ்ப் பெயர்களும், நம் முன்னோர்களின் வரலாற்றுச் சுவடுகளும் ஆழப் புதைந்துள்ளன.
மொழி எல்லைகளைக் கடந்து, பன்னெடுங்காலமாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்த வரலாற்றுப் பிணைப்பை உணர்ந்து போற்றுவது இன்றைய தலைமுறையின் கடமையாகும்.
Yozen Balki
.....
வெங்காலூர் கல்வெட்டை நீங்கள் நேரில் பார்க்க வேண்டுமா?
பெங்களூரின் இந்த 800 முதல் 900 ஆண்டுக்கால தமிழ் வரலாற்றுச் சாட்சியை நீங்களும் நேரில் சென்று பார்க்க விரும்பினால், அதற்கான எளிய வழிகாட்டுதல் இதோ:
அமைவிடம்: பெங்களூரின் மடிவாலா (Old Madiwala / BTM Layout 1st Stage அருகில்) பகுதியில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவில் அதாவது அந்த காலத்தில் அது "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார் திருக்கோவில்" ஆகும்.
செல்லும் வழி: மடிவாலா சந்தைக்கு (Madiwala Market) மிக அருகில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.
கூகுள் மேப்ஸில் (Google Maps) "Old Madiwala Someshwara Temple" என்று தேடினால் எளிதாகச் சென்றடையலாம்.
துல்லியமான இடம்: கோவில் கருவறையைச் சுற்றி வரும் வெளிப்புறப் பிரகாரத்தில் (Pradakshina Path), சுவரின் அடிப்பகுதியில் (அதிட்டானக் கற்களில்) இந்தத் தமிழ் வரிகள் வரிசையாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
பார்க்க வேண்டிய நேரம்: காலை அல்லது மாலை வேளையில் சென்றால் சூரிய ஒளி சாய்வாக விழுந்து, கல்வெட்டு எழுத்துக்களின் பள்ளங்கள் மிகத் தெளிவாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும்.
உதவிக்கு: கோவிலில் இருக்கும் அர்ச்சகர்கள் அல்லது உள்ளூர் வரலாற்று ஆர்வலர்களிடம் "தமிழ் கல்வெட்டு" (Tamil Inscription) என்று கேட்டால், அவர்கள் அந்த இடத்தை உங்களுக்குத் துல்லியமாகக் காண்பிப்பார்கள்.
-Yozen Balki
