"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற உயரிய தத்துவத்தை உலகிற்கு உரக்கச் சொன்னது நம் தமிழ்ச் சமூகம். அந்தச் சமூகத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் ஒவ்வொரு செயலும் அறத்தின் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருந்தது.
குறிப்பாக, மனித உயிரைக் காக்கும் ‘மருத்துவத் தொழில்’ அங்கு ஒருபோதும் வியாபாரமாகப் பார்க்கப்படவில்லை; அது ஒரு தவமாக, இறைப்பணியாக, மனிதநேயத்தின் உச்சமாகவே போற்றப்பட்டது. பண்டைக் காலத் தமிழகக் கிராமங்களில் வாழ்ந்த சித்த மருத்துவர்கள், நோயாளிகளிடம் காசு, பணம் என்று பேரம் பேசாமல், அவர்களின் துயர் துடைப்பதையே முதன்மைக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தனர். அத்தகைய உன்னத நிலையை விளக்கும் ஒரு வாழ்வியல் சித்திரமே இக்கட்டுரை.
நள்ளிரவில் வந்த நச்சுத்துயர்: ஒரு கிராமத்து உண்மைக் கதை
பொழுது சாய்ந்து, ஊரே அடங்கிவிட்ட காரிருள் நள்ளிரவு நேரம். கிராமத்து வீதியின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில், ஒரு லாந்தர் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மூலிகை இலைகளைத் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார் வைத்தியர் மாணிக்கனார்.
திடீரென வாசலில் பதற்றமான சத்தமும், அழுகைக் குரலும் கேட்டது. "வைத்தியரே... ஓடி வாங்க வைத்தியரே! என் தம்பியை வயல்வெளியில ஏதோ நச்சுப் பாம்பு தீண்டிடுச்சு. வாய் வழியா நுரை தள்ளுது, உடம்பெல்லாம் குளிர்ந்து போகுது... எங்களைக் காப்பாத்துங்க!" என்று கதறினான் ஒரு விவசாயி. மயக்க நிலையில் இருந்த அவன் தம்பியை நாலைந்து பேர் தூக்கி வந்து திண்ணையில் படுக்க வைத்தனர்.
மாணிக்கனார் பதறவில்லை.
அமைதியாக அவனது நாடியைப் பிடித்தார். கண்களைப் பரிசோதித்தார். நச்சு உடலுக்குள் வேகமாகப் பரவிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தார். உடனடியாகத் தன் வீட்டுப் புழக்கடையில் வளர்த்து வந்த 'சிறியாநங்கை' மற்றும் 'பேய்ப்பிரட்டி' இலைகளைப் பறித்து வந்து, சாறு பிழிந்து அவன் வாயில் ஊற்றினார். நச்சினை முறிக்கும் மூலிகைப் பற்றினைப் பாதிப்படைந்த இடத்தில் கட்டினார்.
சில மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பின், அந்த இளைஞன் மெல்லக் கண் விழித்தான். நச்சு முறிந்து, அவனுக்கு மறுவாழ்வு கிடைத்தது. அவனது அண்ணன் கைகூப்பி அழுதுகொண்டே, "ஐயா, எங்ககிட்ட இப்போதைக்குக் கொடுக்கப் பணம் காசு எதுவும் இல்லீங்க..." என்று இழுத்தான்.
மாணிக்கனார் புன்னகையோடு அவன் தோளைத் தொட்டு, "தம்பி, உங்க தம்பி உயிர் பிழைச்சதே எனக்குப் போதும். போய்ப் பிள்ளையை நல்லபடியா வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போ" என்று அனுப்பி வைத்தார்.
புத்துயிர் உலகத்துக்கு வந்த மகிழ்ச்சி: மதிய நேரத்து மங்கலம்
மறுநாள் மதியம், வெயில் சுட்டெரிக்கும் வேளையில் மாட்டு வண்டி ஒன்று வைத்தியரின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. வண்டியில் இருந்து ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் பிரசவ வலியால் துடித்துக் கொண்டு இறக்கப்பட்டாள். அவளுக்கு அது முதல் பிரசவம். கிராமத்து மருத்துவி (மருமகத்துவப் பெண்) எவ்வளவோ முயன்றும் பிரசவம் சிக்கலாக இருந்ததால், பயந்துபோய் வைத்தியரிடம் கூட்டி வந்திருந்தனர்.
வைத்தியர் மாணிக்கனாரின் மனைவி, அந்தப் பெண்ணை அன்போடு உள்ளே அழைத்துச் சென்று படுக்க வைத்தாள். மாணிக்கனார் பிரசவ வலியை எளிதாக்கும் மூலிகை தைலத்தை அவளது வயிற்றில் தடவச் சொல்லி, சில மூலிகைக் குடிநீரைக் கொடுத்தார்.
அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்த ஓட்டு வீட்டிற்குள் ஒரு பிஞ்சு குழந்தையின் அழுகுரல் கணீரென்று ஒலித்தது! தாயும் சேயும் நலமாக இருந்தனர். அந்தப் பெண்ணின் கணவர் மகிழ்ச்சி தாளாமல், தன் மடியில் சுருட்டி வைத்திருந்த சில ரூபாய் தாள்களை எடுத்து வைத்தியரிடம் நீட்டினார்.
அதனை மென்மையாக மறுத்த வைத்தியர், "தம்பி, உங்க வீட்டு மகாலட்சுமியைக் கூட்டிட்டுப் போறீங்க. எனக்குப் பணம் வேண்டாம். உங்க வயல்ல விளைஞ்ச தானியம் இருந்தா, அப்புறமா ஒரு நாளைக்குக் கொண்டு வந்து போடுங்க, என் குடும்பப் பசி ஆறும்" என்றார்.
கூலி இல்லாச் சேவை: சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பு
இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் ஏதோ கற்பனையல்ல; நம் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த உண்மையான வாழ்க்கை முறை. அன்று மருத்துவர்கள் தங்களின் சேவைக்குக் கூலி நிர்ணயம் செய்யாததற்குப் பின்னால் ஒரு மிகச் சிறந்த சமூகக் கட்டமைப்பு இருந்தது:
• அன்பின் காணிக்கை: நோயாளிகள் குணமாகி வரும்போது, தங்களால் இயன்ற நெல், கம்பு, காய்கறிகள், பால், நெய் அல்லது துணிகளைத் தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் 'காணிக்கையாக' வைத்தியர் இல்லத்தில் கொண்டு சேர்ப்பார்கள்.
• அரசனின் கொடை: நாட்டை ஆண்ட அரசர்களும் ஜமீன்தார்களும் இத்தகைய மருத்துவர்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காக 'வைத்திய விருத்தி' அல்லது 'மருத்துவக் காணி' என்ற பெயரில் நிலங்களை வரியற்ற மானியமாக வழங்கினர்.
• கைராசி என்னும் தத்துவம்: "காசுக்காக மருத்துவம் பார்த்தால் கைராசி போய்விடும்" என்ற ஒரு ஆழமான நம்பிக்கை அன்றைய மருத்துவர்களிடம் இருந்தது. இதனால், மனித நேயமே அவர்களின் மூலதனமாக விளங்கியது.
என் எண்ணங்களும் இன்றைய யதார்த்தமும்:
இக்கதையையும் நம் பண்டைய வரலாற்றையும் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது, என் மனதில் சில எண்ணங்கள் அலைமோதுகின்றன. அன்று காடுகளிலும் மலைகளிலும் அலைந்து திரிந்து, மூலிகைகளைத் தேடி எடுத்து, தன் சொந்த உழைப்பால் மருந்து தயாரித்த மருத்துவன், அதற்குப் பணம் கேட்கத் தயங்கினான். ஆனால் இன்று, மருத்துவக் கல்வி என்பது பல கோடிகள் செலவழிக்கும் ஒரு வியாபாரமாக மாறிவிட்ட சூழலில், மருத்துவமும் ஒரு கார்ப்பரேட் வணிகமாக மாறிவிட்டது வேதனைக்குரியது.
இன்றைய காலகட்டத்தில் மருத்துவர்கள் இலவசமாகச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது; ஏெனில் அவர்களின் வாழ்வாதாரச் செலவுகளும், கல்விக்கான முதலீடும் மிக அதிகம். ஆனால், அன்று நிலவிய அந்த 'மனிதநேயத்தின்' ஒரு சிறு பகுதியையாவது இன்று நாம் மீட்டுருவாக்கம் செய்ய வேண்டும். பணம் இல்லாத ஒரே காரணத்திற்காக ஒரு ஏழைக்கு மருத்துவம் மறுக்கப்படக் கூடாது என்ற உன்னத நிலை உருவாக வேண்டும்.
பண்டைய தமிழகக் கிராமங்களில் நிலவிய சித்த மருத்துவ முறை என்பது வெறும் நோய் தீர்க்கும் கலை மட்டுமல்ல; அது மனிதர்களை மனிதர்கள் நேசித்த ஒரு உன்னதக் கலாச்சாரம். "நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப, மக்களின் ஆரோக்கியத்தையே தன் சமூகத்தின் செல்வமாகக் கருதினான் அன்றைய தமிழன்.
காசுக்காக ஓடும் இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில், அன்று வாழ்ந்த அந்தத் தமிழ் மருத்துவர்களின் அறமும், அன்பும், ஈகை குணமும் என்றும் நாம் போற்றிப் பின்பற்ற வேண்டிய ஒளிரும் வரலாற்றுப் பக்கங்கள் ஆகும்.
Chitha Satguru Yozen Balki
👍👍🎉🎉
