மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய ஒரு கேள்வி இது!
கடந்த பல ஆண்டுகளாக, B.Sc. மற்றும் M.Sc. உளவியல் படிக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மாணவ, மாணவிகள் Internship-க்காக என்னை அணுகி வருகிறார்கள். அவர்களுடைய ஆர்வமும், கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தாகமும் என்னை எப்போதும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்கிறது.
ஆனால், அவர்கள் அடிக்கடி முன்வைக்கும் ஒரு கோரிக்கை உண்டு.
"சார், நீங்கள் உண்மையான உளவியல் கேஸ்களை எப்படி கையாளுகிறீர்கள் என்பதை நேரில் பார்க்க வேண்டும். கவுன்சிலிங் மற்றும் ஆழ்மன சிகிச்சையை நேரடியாகக் கவனிக்க வேண்டும்."
நான் அது சாத்தியமில்லை என்று கூறினால், பெரும்பாலும் அவர்கள் சொல்லும் பதில்:
"சார், எங்கள் கல்லூரியில் அப்படித்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள்."
அவர்களுடைய நோக்கம் எனக்குப் புரிகிறது. புத்தகத்தில் படித்த அறிவுக்கும், நடைமுறை அனுபவத்திற்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளியை நிரப்ப வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய ஆசை. அந்த ஆர்வம் மிகவும் அவசியமானது.
ஆனால், இதற்கு இன்னொரு கோணமும் இருக்கிறது.
அப்போது நான் அவர்களிடம் ஒரு எளிய கேள்வியைக் கேட்பேன்.
"நீங்களே ஒரு கிளையண்ட் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்."
கவலை, மனச்சோர்வு, குழந்தைப் பருவ மனக்காயம், உறவு சிக்கல்கள், பயம் அல்லது வேறு ஏதாவது ஆழமான உளவியல் பிரச்சனையால் நீண்ட நாட்கள் தவித்த பிறகு, ஒரு உளவியல் நிபுணரை நம்பி நீங்கள் சிகிச்சைக்கு வருகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், அங்கே ஒரு குழு உளவியல் மாணவர்கள் உங்களுடைய சிகிச்சையைப் பார்ப்பதற்காக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
அப்போது...
உங்கள் மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் உண்மைகளை நீங்கள் சுதந்திரமாகச் சொல்வீர்களா?
யாரிடமும் இதுவரை பகிராத அனுபவங்களைப் பகிர்வீர்களா?
உணர்ச்சிவசப்பட்டு அழுவீர்களா?
பெரும்பாலானவர்களின் பதில் ஒன்றுதான்.
"இல்லை."
ஏனெனில், உளவியல் சிகிச்சை என்பது ஒரு வகுப்பறை செய்முறை அல்ல.
ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் நடத்தும் மிக ரகசியமான உரையாடல்களில் அதுவும் ஒன்று.
நம்பிக்கையும், ரகசியத்தன்மையும் வெறும் தொழில்முறை நெறிமுறைகள் அல்ல; அவைதான் சிகிச்சையின் அடித்தளம்.
இந்த இடத்தில், உளவியல் கற்பிக்கும் கல்லூரிகளுக்கும், பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் நான் ஒரு பணிவான வேண்டுகோளை வைக்க விரும்புகிறேன்.
உங்கள் Internship நடைமுறையில், மாணவர்கள் உண்மையான கிளையண்ட்களின் சிகிச்சை அமர்வுகளை நேரடியாகக் கவனிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தால், தயவுசெய்து அதை மறுபரிசீலனை செய்யுங்கள்.
அது நடைமுறையிலும் சாத்தியமில்லை.
அதைவிட முக்கியமாக, அது முழுமையாக நெறிமுறைகளுக்கும் பொருந்தாது.
சிகிச்சையின் நோக்கம் ஒரு மனிதரின் மனக் காயத்தை ஆற்றுவது; மாணவர்களுக்குக் காட்சி அளிப்பது அல்ல.
அதற்காக மாணவர்களுக்கு நடைமுறை அனுபவம் கிடைக்கக்கூடாது என்று நான் கூறவில்லை.
மாறாக, நான் கற்பிப்பதில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியே அடைகிறேன்.
என்னிடம் வரும் மாணவர்களுடன் சிகிச்சை முறைகளைப் பற்றி விவாதிப்பேன். அவர்களுடைய கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பேன். அடையாளம் தெரியாத வகையில் மாற்றப்பட்ட Case Histories-ஐ எடுத்துக்கூறுவேன். கவுன்சிலிங் அணுகுமுறைகளையும் விளக்குவேன்.
சில நேரங்களில், மாணவர்களின் சம்மதத்துடன், அவர்களிலேயே ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து ஒரு Demonstration Counselling Session நடத்தி காட்டியிருக்கிறேன். சில சந்தர்ப்பங்களில் ஆழ்மன சிகிச்சை முறைகளையும் விளக்கியிருக்கிறேன்.
ஆனால், அந்த Demonstration-களே எனக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்றுக் கொடுத்தன.
சிகிச்சை நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, சில மாணவர்கள் தங்களை அறியாமலேயே மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அழுதிருக்கிறார்கள்.
தங்கள் நண்பர்களிடமும் இதுவரை பகிராத தனிப்பட்ட அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
அமர்வு முடிந்த பிறகுதான், "என்னுடைய நண்பர்களுக்கே என் வாழ்க்கையின் பல ரகசியங்கள் தெரிந்துவிட்டதே!" என்று வருந்திய சம்பவங்களும் உண்டு.
அந்த அனுபவங்களே ஒரு பெரிய பாடமாக அமைந்தன.
மனித மனம் எவ்வளவு மென்மையானது, எவ்வளவு பாதுகாப்பு தேவைப்படுவது என்பதை அவை நமக்குக் கற்றுத் தருகின்றன.
நடைமுறைப் பயிற்சி அளிக்க பல நெறிமுறை சார்ந்த வழிகள் இருக்கின்றன.
அடையாளம் மறைக்கப்பட்ட Case Histories-ஐ விவாதிக்கலாம்.
சிகிச்சை முடிவுகள் எவ்வாறு எடுக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராயலாம்.
Role Play, Simulation, Demonstration போன்ற முறைகளைப் பயன்படுத்தலாம்.
முழுமையான தகவலறிந்த சம்மதத்துடன் (Informed Consent), கல்வி நோக்கத்திற்காக பதிவு செய்யப்பட்ட சில Audio அல்லது Video-களையும், ரகசியத்தன்மை முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படும் வகையில் பயன்படுத்தலாம்.
இவை அனைத்தும் மாணவர்களுக்கு சிறந்த கற்றல் அனுபவத்தை வழங்கும்.
அதே நேரத்தில், கிளையண்டின் தனியுரிமையையும் கண்ணியத்தையும் பாதுகாக்கும்.
மனித உடலும், மனித மனமும் ஒன்றல்ல.
ஒரு அறுவை சிகிச்சையின் போது பல மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், பயிற்சி மருத்துவர்கள் இருப்பார்கள். ஏனெனில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மருத்துவப் பொறுப்பு இருக்கிறது.
ஆனால், மனத்தின் ஆழத்தில் நடக்கும் சிகிச்சை முற்றிலும் வேறுபட்டது.
அங்கே ஒரு மனிதர் தனது வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான உண்மைகளைத் திறந்து வைக்கிறார்.
பல அனுபவமிக்க உளவியல் நிபுணர்கள் அறிந்த ஒரு உண்மை என்னவென்றால், சில குழந்தைகளும், பதின்ம வயதினரும், தங்களுடைய பெற்றோர் அறையில் இருக்கும் வரை மனம் திறந்து பேசவே மாட்டார்கள். பெற்றோர் வெளியே சென்ற பிறகுதான் அவர்கள் உண்மையாகப் பேசத் தொடங்குவார்கள்.
அப்படிப்பட்ட புனிதமான இடம்தான் ஒரு Therapy Room.
அது வெறும் ஆலோசனை அறை அல்ல.
ஒரு மனிதனின் நம்பிக்கையால் கட்டப்பட்ட மன ஆலயம்.
ஒரு உளவியல் நிபுணராக, நமது முதல் பொறுப்பு மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுப்பது அல்ல.
தன்னுடைய வாழ்க்கையின் மிகவும் பலவீனமான தருணத்தில் நம்மை நம்பி வந்திருக்கும் அந்த மனிதரின் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதுதான்.
உளவியல் கல்வி மேலும் மேலும் வளர வேண்டும் என்று நான் மனதார விரும்புகிறேன்.
ஆனால், அந்த வளர்ச்சி இரண்டு அடிப்படை மதிப்புகளை எப்போதும் இணைத்தே இருக்க வேண்டும்.
சிறந்த நடைமுறைப் பயிற்சி.
அசைக்க முடியாத கிளையண்ட் ரகசியத்தன்மை.
ஏனெனில், இறுதியில்...
"உண்மையான உளவியல் கல்வி, சிகிச்சையைப் பார்ப்பதில் தொடங்குவதில்லை; ஒரு கிளையண்டின் நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதில்தான் தொடங்குகிறது."
-Yozen Balki 💢
