‘சரிகமபதநி’ என்ற ஏழு சுரங்களும் அதிலிருந்து பாடல்களை அமைக்கும் விதமும்!

உலகில் உள்ள கோடிக்கணக்கான ஒலிகளில், மனித காதுகளுக்கு இன்பம் தரும் ஒலிகளை மட்டும் பிரித்தெடுத்து, அதற்கு வடிவம் கொடுத்ததுதான் இசை.

எந்த ஒரு மொழியாக இருந்தாலும், அது மேற்கத்திய இசையாக (Western Music) இருந்தாலும் அல்லது இந்திய பாரம்பரிய இசையாக (Carnatic & Hindustani) இருந்தாலும், அதற்கு அஸ்திவாரமாக விளங்குவது வெறும் ஏழு அடிப்படை சுரங்கள் மட்டுமே. பழந்தமிழர்கள் இதனை 'ஏழிசை' என்றும், பிற்கால இசை மரபில் 'சரிகமபதநி' என்றும் அழைத்தனர். 

இந்த ஏழு சுரங்களின் அறிவியல் பின்னணியையும், இவற்றை வைத்துக்கொண்டு உலகை மயக்கும் திரைப்படப் பாடல்களை இசையமைப்பாளர்கள் எவ்வாறு உருவாக்குகிறார்கள் என்பதையும் இக்கட்டுரையில் விரிவாகக் காண்போம்.

1. ஏழு சுரங்களின் தோற்றமும் தமிழ் வேர்களும்

இன்று நாம் பயன்படுத்தும் 'ச-ரி-க-ம-ப-த-நி' என்ற சுருக்கெழுத்து வடிவம் சமஸ்கிருத இசை மரபிலிருந்து வந்ததாகும். அவை பின்வரும் ஏழு முழுமையான சொற்களின் முதல் எழுத்துக்கள் ஆகும்:

• ச – ஷட்ஜம் (மயில் எழுப்பும் ஒலி)

• ரி – ரிஷபம் (மாடு கத்தும் ஒலி)

• க – காந்தாரம் (ஆடு கத்தும் ஒலி)

• ம – மத்திமம் (அன்றில் பறவையின் ஒலி)

• ப – பஞ்சமம் (குயில் கூவும் ஒலி)

• த – தைவதம் (குதிரை கனைக்கும் ஒலி)

• நி – நிஷாதம் (யானை பிளிரும் ஒலி)

தமிழிசையின் தொன்மை:

ஆனால், இந்த வடமொழிப் பெயர்கள் தோன்றுவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, ஆதித்தமிழர்கள் இந்த ஏழு சுரங்களுக்கும் தூய தமிழ் பெயர்களைச் சூட்டிப் பயன்படுத்தினர். சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோவடிகள் இந்த ஏழிசையைப் பற்றி மிக விரிவாகப் பேசியுள்ளார். 

தமிழ் மரபில் இவை பின்வருமாறு அழைக்கப்பட்டன:

1. குரல் (ச) – தொண்டையிலிருந்து பிறக்கும் மைய ஒலி.

2. துத்தம் (ரி) – நாக்கின் நுனியால் எழும்பும் ஒலி.

3. கைக்கிளை (க) – மேல்வாய் அண்ணத்தில் பிறக்கும் மென்மையான ஒலி.

4. உழை (ம) – உடலின் நடுப்பகுதியான வயிற்றிலிருந்து எழும் ஒலி.

5. இளி (ப) – நெஞ்சில் இருந்து தோன்றும் இகழ்ச்சி ஒலி.

6. விளரி (த) – இரக்கத்தை அல்லது அழுகையை வெளிப்படுத்தும் ஒலி.

7. தாரம் (நி) – உச்சக்கட்ட ஒலியாக நெற்றியில் பிறக்கும் ஒலி.

2. ஏழு சுரங்கள் மட்டுமே இருப்பதன் அறிவியல் ரகசியம்

"ஏன் எட்டு அல்லது பத்து சுரங்கள் இருக்கக் கூடாது? ஏன் ஏழு மட்டுமே பிரதானமாக உள்ளன?" என்ற கேள்விக்கு இயற்கையும் அறிவியலும் வியப்பளிக்கும் பதிலைத் தருகின்றன.

ஒளியின் நிறமாலை விதி (The Law of Octaves):

இயற்கையின் விதிகளின்படி, ஒளியைப் பிரித்தால் நமக்கு வானவில்லின் ஏழு நிறங்கள் (VIBGYOR) கிடைக்கின்றன. அதேபோல, ஒலியைப் பிரிக்கும்போது காதுகளுக்குத் தெளிவாகப் பிரித்தறியக் கூடிய அடிப்படை அதிர்வெண்கள் (Frequencies) ஏழாக மட்டுமே அமைகின்றன.

மனித தொண்டையினாலும் காதுகளாலும் மிகத் துல்லியமாக வேறுபடுத்தி ஒலிக்கக்கூடிய எல்லை இந்த ஏழுதான். நாம் எட்டாவது சுரத்தைத் தொடும்போது, அது மீண்டும் முதல் சுரமான 'ச'வின் அடுத்த கட்ட உயர் வடிவமாக (Higher Octave / மேல் ஸ்தாயி) மாறிவிடுகிறது.

3. அந்த 12 சுருதிகளும் ராகங்களின் பிறப்பும்

அடிப்படைச் சுரங்கள் ஏழு என்றாலும், அவற்றுக்குள் மறைமுகமாக மேலும் 5 கிளைச் சுரங்கள் உள்ளன. மொத்தமாக இசையில் 12 சுரங்கள் (சுருதிகள்) காணப்படுகின்றன. 'ச' மற்றும் 'ப' ஆகிய இரண்டும் மாறாத சுரங்கள் (அசலா சுரங்கள்). மீதமுள்ள ரி, க, ம, த, நி ஆகிய ஐந்து சுரங்களும் தலா இரண்டு அல்லது மூன்று நிலைகளாகப் பிரிந்து (உதாரணமாக: சாதாரண ரிஷபம், பிரதி மத்திமம் என) மொத்தம் 12 ஒலிகளாக மாறுகின்றன. 

பழந்தமிழர்கள் இதனை 'பன்னிரு இசை நரம்புகள்' என்று அழைத்தனர்.

இந்த 12 சுரங்களின் கணிதச் சேர்க்கையின் (Permutations and Combinations) அடிப்படையில் தான் ராகங்கள் பிறக்கின்றன.

• தாய் ராகங்கள் (மேளகர்த்தா): ஏழு சுரங்களும் எந்த ஒரு சுரமும் விடுபடாமல், வரிசை மாறாமல் நேராக இடம்பெறும் ராகங்கள். மொத்தம் 72 தாய் ராகங்கள் உள்ளன. 

பழந்தமிழர்கள் இதனை வட்ட வடிவ கணித முறையில் 'வட்டப்பாலை' (7 பாலைகள்) என்று பிரித்துக் கையாண்டனர்.

• கிளை ராகங்கள் (ஜன்னிய ராகங்கள்): இந்தத் தாய் ராகங்களில் இருந்து சுரங்களைக் குறைத்தோ (5 அல்லது 4 சுரங்கள் மட்டும் வைத்து), அல்லது வரிசையை மாற்றியோ உருவாக்கப்படும் பல்லாயிரக்கணக்கான ராகங்கள் ஆகும்.

தமிழ்ப் பாரம்பரியத்தில் இவை 'திறங்கள்' எனப்பட்டன.

4. சுரங்களை வைத்து பாடல்களை அமைக்கும் விதம் (The Composing Method)

ஒரு திரைப்பட இசையமைப்பாளர் அல்லது பாடலாசிரியர் இந்த ஏழு சுரங்களை வைத்துக் கொண்டு எப்படிப் பாடல்களை உருவாக்குகிறார்கள் என்பது ஒரு சுவாரசியமான கலை மற்றும் கணித விளையாட்டு ஆகும்.

அ) சுரங்களைக் குறைத்து விளையாடுதல் (Omission Method):

ஏழு சுரங்களில் சில சுரங்களை முற்றிலும் நீக்கிவிட்டுப் பாடல்களை அமைப்பது ஒரு கலை. 

இதற்கு ஆகச்சிறந்த உதாரணம் மோகனம் ராகம். இதில் 'ம' (மத்திமம்) மற்றும் 'நி' (நிஷாதம்) ஆகிய இரண்டு சுரங்கள் இருக்காது. வெறும் ச, ரி, க, ப, த ஆகிய 5 சுரங்கள் மட்டுமே இருக்கும்.

• பாடல் உதாரணம்: இசைஞானி இளையராஜாவின் தளபதி படத்தில் வரும் "சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி" பாடல். இப்பாடலை ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை கவனித்தால், அதில் 'ம' மற்றும் 'நி' ஆகிய ஒலிகளின் அதிர்வுகளே இருக்காது. 

இந்த ஐந்து சுரங்களை மட்டுமே நீட்டி, குறுக்கி, முன்னும் பின்னும் மாற்றிப் போட்டு ஒரு பிரம்மாண்டமான மெட்டை உருவாக்கியிருப்பார். 

சீன மற்றும் ஜப்பானிய பாரம்பரிய இசையிலும் இதே 5 சுரங்கள் தான் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

ஆ) 3 மற்றும் 4 சுரங்களுக்குள் சிறைபிடித்தல் (Minimalist Method):

சுரங்கள் குறையக் குறைய மெட்டமைப்பது கத்தியின் மேல் நடப்பது போன்றது. 

வெறும் 4 அல்லது 3 சுரங்களை மட்டுமே வைத்துக்கூடப் பாடல்கள் அமைக்கப்படுகின்றன.

• 4 சுரப் பாடல்: இளையராஜா தளபதி படத்தில் அமைத்த "புத்தம் புது பூமி வேண்டும்" பாடல் 'மகதி' ராகத்தில் அமைந்தது. இதில் ச - க - ப - நி ஆகிய 4 சுரங்கள் மட்டுமே உண்டு.

• 3 சுரப் பாடல்: பன்னீர் புஷ்பங்கள் படத்தில் வரும் "ஆனந்த ராகம் கேட்கும் காலம்" பாடலின் பல்லவி வரிகள் வெறும் ச — ரி — க ஆகிய 3 சுரங்களுக்குள்ளேயே முன்னும் பின்னுமாக ஊஞ்சல் ஆடுவது போல நகரும். அந்த மூன்று ஒலிகளுக்குள்ளேயே கால அளவை (Timing) மாற்றி ஒரு அழகிய பாடலை அவர் உருவாக்கியிருப்பார்.

இ) உணர்வுகளுக்கு ஏற்ப சுரங்களை மாற்றுதல் (Emotion Mapping):

மனித மனதின் நவரசங்களுக்கும் சுரங்களின் அதிர்வுகளுக்கும் நேரடித் தொடர்பு உண்டு.

• மகிழ்ச்சி / கம்பீரம்: 7 சுரங்களும் துல்லியமாக வரிசையாக வரும் 'சங்கராபரணம்' ராகத்தை (மேற்கத்திய இசையில் Major Scale) இதற்குப் பயன்படுத்துவர். (உதாரணம்: காதலன் படத்தின் "என்னவளே அடி என்னவளே" விசில் இசை).

• சோகம் / உருக்கம்: 7 சுரங்களில் 'க' (காந்தாரம்) என்ற சுரத்தின் அதிர்வெண்ணை மட்டும் சற்றே குறைத்து அழுத்தமாகப் பாடினால் அது 'சிவரஞ்சனி' என்ற சோக ராகமாக மாறிவிடும். (உதாரணம்: உன்னால் முடியும் தம்பி படத்தின் "புஞ்சை உண்டு நஞ்சை உண்டு").

5. மெட்டுக்கு பாட்டு எழுதுவதன் இயற்கை விதி

மனித வரலாற்றில் மொழி பிறப்பதற்கு முன்பே ஒலி (சத்தம்/மெட்டு) பிறந்துவிட்டது. பறை வேகமாக ஒலித்தால் ஆபத்து, புல்லாங்குழல் மென்மையாக ஒலித்தால் அமைதி என்பதைப் புரிந்து கொள்ள மொழி தேவையில்லை. இசை என்பது உலகளாவிய மொழி (Universal Language).

எனவேதான், திரைப்பட இசையில் "முதலில் மெட்டு - பிறகு வரிகள்" (Tune First, Lyrics Next) என்ற முறை மிகவும் இயற்கையானதாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

இசையமைப்பாளர் காற்றில் மிதக்கும் சுரங்களின் ஓசையை (சந்தங்களை) ஒரு வடிவமாக (மெட்டாக) மாற்றுகிறார். கவிஞர் கண்ணதாசன் கவிஞர் வைரமுத்து போன்ற கவிஞர்கள் அந்தச் சந்தக் கட்டிற்குள் தமிழ் வார்த்தைகளைச் சரியாக உட்கார வைத்துப் பாடல்களாக மாற்றுகிறார்கள்.

ஆக, ‘சரிகமபதநி’ என்ற ஏழு சுரங்களும் வெறும் எழுத்துக்கள் அல்ல; அவை இயற்கையின் பிரம்மாண்டமான ஒலிக் குறியீடுகள். இந்த ஏழு கட்டடக் கற்களை (Building Blocks) வைத்துக்கொண்டுதான் உலகெங்கிலும் உள்ள இசையமைப்பாளர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ராகங்களையும், உணர்வுப்பூர்வமான சினிமா பாடல்களையும் செதுக்குகிறார்கள்.

இசையின் இலக்கணம் தெரியாத சாமானிய மனிதனும் ஒரு பாடலைக் கேட்டு உருகுகிறான் என்றால், அவனது இதயத் துடிப்பும் இந்த ஏழு சுரங்களின் அதிர்வெண்ணும் இயற்கையிலேயே ஒன்றாக பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மொழி கடந்து இணைந்திருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம் ஆகும். 

-Chitha Satguru Yozen Balki 💥 

INDUSTRIAL OVERPRODUCTION AND SYSTEMATIC IMPOSITION ON THE GLOBAL POPULATION

Are We Really Living in a Consumer Society, or Are We Living in an Economy That Constantly Imposes Its Production on Us?

For decades, the term Consumerism has been widely used to describe a society that purchases and consumes more goods than it actually needs. The term often directs attention towards the behaviour, desires and spending habits of ordinary people. But is that really where the problem begins?

Perhaps we need to examine the other side of the economic system: the manufacturers, industrial production, corporate expansion, advertising machinery and financial institutions that continuously create, promote and distribute enormous quantities of products across the world.

The real question is not simply why people consume more. It is why the global economic system continuously produces more than people need and then develops increasingly sophisticated methods to make them purchase those products.

From Natural Production to Industrial Production

Agriculture and industrial manufacturing operate under fundamentally different conditions.

Agricultural production is closely connected to natural biological cycles. Rice, wheat, vegetables and other food crops require time, land, water, suitable climatic conditions and natural growth processes. A farmer cannot produce a mature rice crop overnight simply because the market demands it.

Nature imposes its own timetable.

Industrial manufacturing, however, operates under a different set of limitations. Using wood, metals, minerals, plastics and other raw materials, industries can manufacture enormous quantities of non-agricultural goods through mechanised processes. Production can be accelerated, expanded and repeated as long as machinery, materials, energy and labour are available.

The Industrial Revolution transformed this capacity on an unprecedented scale. Mechanised production expanded, factories became larger, transportation networks developed, and manufactured goods began travelling across continents.

The challenge gradually changed.

It was no longer simply a question of how much industry could produce. It was also a question of how to find enough markets to purchase everything that industry could produce.

The Machinery Must Keep Moving

Modern industrial systems are designed for high production capacity. Factories operate through multiple shifts, with machinery and production facilities being utilised for extended periods, sometimes around the clock.

But production capacity creates an economic challenge.

When a factory can produce thousands or millions of products, the company must continuously find buyers for those products. Manufacturing without sufficient sales creates inventories, ties up capital and can threaten profitability.

Therefore, expanding production requires expanding markets.

Manufacturers cannot depend indefinitely on people purchasing only what they genuinely need. New products, new models, new designs and new variations become important tools for maintaining sales.

A product that worked perfectly well yesterday may suddenly appear outdated today. A functioning mobile phone, television, vehicle or household appliance may be presented as something that needs replacement, even when it continues to serve its original purpose.

The market must keep moving, and the consumer is constantly invited to move with it.

Manufacturing Demand Through Advertising

Advertising has become much more than a method of informing people about available products.

It can influence preferences, shape aspirations, create comparisons and introduce desires that people may never have considered before.

A simple household product can be transformed into a symbol of status, identity, modernity or social acceptance.

Repeated advertising exposes people to an endless sequence of new possibilities. What was once considered a luxury gradually becomes an expectation. What was once perfectly adequate begins to look insufficient.

The distinction between genuine human needs and commercially stimulated desires becomes increasingly difficult to recognise.

Instead of production responding exclusively to existing demand, demand itself can be influenced and expanded to accommodate production.

This raises a fundamental question:

Are industries producing goods to satisfy people's needs, or are they continuously creating new needs to sustain industrial production?

Credit: The Financial Engine of Continuous Sales

Perhaps one of the most significant developments in this system is the expansion of consumer credit.

What happens when people are attracted to products but do not have sufficient money to purchase them?

The financial system offers a solution: credit cards, instalment payments, personal loans and buy-now-pay-later arrangements.

A person who cannot afford an expensive product immediately may be encouraged to purchase it today and pay for it over several months or years.

This arrangement expands purchasing power in the short term, but it also creates future financial obligations.

Credit therefore becomes an important bridge between industrial production and market demand.

Manufacturers need buyers. Advertisers stimulate interest. Financial institutions provide purchasing power through borrowing. Consumers acquire products, while their future income becomes committed to repayment.

The cycle continues.

The more purchasing power is made available through credit, the larger the potential market becomes. But the expansion of purchasing power through borrowing should not be confused with an equivalent increase in genuine wealth or financial security.

A society can appear increasingly prosperous while a growing number of households carry substantial debt.

The Global Market and the Systematic Imposition of Excess Goods

The system does not operate within the boundaries of one country.

Industrial goods are manufactured in one part of the world, marketed in another, financed through institutions operating across borders and sold to populations with very different incomes, cultures and actual needs.

Global trade creates opportunities and provides access to useful products. Industrial development has also improved living standards, healthcare, communication, transportation and countless aspects of human life.

However, the same global infrastructure can also become a mechanism for distributing excessive production.

The combination of advertising, aggressive marketing, easy credit, rapidly changing product designs and continuous sales promotion creates an environment in which people are repeatedly encouraged to purchase more than they originally intended.

This is not necessarily physical force. It is a systematic economic and psychological process.

People are surrounded by messages telling them what they should own, what they should replace and what they are supposedly missing.

The pressure is continuous, while the products keep changing.

The Environmental Price of Industrial Overproduction

There is another enormous cost of continuous industrial production that cannot be ignored: the destruction and contamination of our natural environment.

Factories do not merely produce goods. Depending on the industry and its production methods, they also generate smoke, greenhouse gases, chemical waste, industrial wastewater, solid waste and other pollutants. These can contaminate the air we breathe, the rivers and lakes we depend on, the soil in which we grow our food, and even underground water resources.

Consider a simple illustration.

Imagine a small town before the Industrial Revolution. The total weight of all the tools and manufactured equipment in that town might be represented by 100 kilograms. Today, after generations of industrial expansion, imagine that the same town contains 10,000 kilograms of manufactured equipment, appliances, electrical devices, electronic products, plastic goods, iron objects and other manufactured materials.

These figures are illustrative, not historical measurements. The important question is: how much of this enormous accumulation is genuinely necessary for human well-being?

How many objects are actually essential? How many are purchased because of repeated advertising, changing fashions, artificial demand, easy credit and commercial pressure? How many eventually become unwanted waste?

The accumulation of manufactured goods does not end when the products leave the factories. Their environmental footprint begins with the extraction of raw materials, continues through manufacturing and transportation, and often persists long after they are discarded.

A factory operating continuously can generate pollution continuously. When thousands of factories operate across different countries and cities, their combined environmental impact becomes a global concern.

The problem extends far beyond visible garbage. It includes the extraction of minerals, destruction of natural habitats, excessive energy consumption, industrial emissions, polluted waterways, contaminated soil and the growing mountain of discarded plastic and electronic waste.

The United Nations Environment Programme's Global Resources Outlook 2024 reported that global natural resource extraction had increased from approximately 30 billion tonnes in 1970 to 106.6 billion tonnes in 2024. The report also highlighted the close relationship between resource extraction, processing, emissions, waste and environmental degradation.

This raises an uncomfortable question:

Are we manufacturing products to improve human life, or are we progressively sacrificing the natural environment to sustain an economic system that demands continuous expansion of production and sales?

The Earth has existed for billions of years, but the modern industrial era has introduced an extraordinary scale and speed of human-generated material extraction, persistent waste and environmental contamination.

We must therefore examine industrial overproduction not only as an economic problem, but also as an environmental and civilisational problem.

A Different Way to Understand the Problem

Perhaps the term Consumerism does not adequately describe the entire economic mechanism.

It may be more useful to examine the system from the perspective of production and the structures that impose its output on society.

The central issue is not that ordinary people occasionally purchase unnecessary products. Human beings have always desired comfort, beauty, convenience and improvement in their lives.

The deeper issue is the development of an economic structure in which industrial production must continually expand, markets must continuously absorb manufactured goods, advertising must stimulate additional demand and credit must help sustain purchasing activity.

This system deserves examination not merely from the perspective of individual consumer behaviour, but from the perspective of corporate production, market power, financial mechanisms and their collective influence on the global population.

A more meaningful discussion must therefore begin with the production system itself.

The question we should ask is not simply why people consume more, but why the global economic system continuously produces more and develops increasingly sophisticated ways to impose that production upon people.

The financial profits generated by excessive production may belong to companies and shareholders, but the environmental costs are shared by humanity, including generations yet to be born.

-Chitha Satguru Yozen Balki