ஒரு சிறிய கதையைச் சொல்கிறேன்.
ஒரு நீச்சல் பயிற்சியாளரை நினைத்துப் பாருங்கள். தினமும் ஒரு சுத்தமான, பாதுகாப்பான நீச்சல் குளத்தின் அருகில் நின்று, குழந்தைகளுக்கு மிதப்பது, மூச்சைக் கட்டுப்படுத்துவது, கால்களை அசைப்பது, கைகளை இயக்குவது, இறுதியில் நம்பிக்கையுடன் நீந்துவது என்று கற்றுத் தருகிறார்.
பல ஆண்டுகளில் அவரிடம் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் நீச்சல் கற்றிருக்கலாம். அவருடைய பாடங்கள், ஊக்கம், சான்றிதழ்கள், போட்டிகள், கைதட்டல்கள் - எல்லாவற்றையும் அவர்கள் நினைவில் வைத்திருக்கலாம்.
அந்த ஆசிரியர் எல்லோருடைய பார்வையிலும் இருக்கிறார். பாராட்டப்படுகிறார். அதுவும் சரியே.
இப்போது இன்னொரு நீச்சல் வீரரை நினைத்துப் பாருங்கள்.
அவர் தினமும் அமைதியான நீச்சல் குளத்தின் அருகில் நிற்பவர் அல்ல. ஆறுகள், ஏரிகள், கடல்கள் எனப் பலவிதமான நீர்நிலைகளில் நீந்தியவர். வேகமான நீரோட்டங்கள், ஆழமான நீர், அலைகள், எதிர்பாராத சூழல்கள் எனப் பலவற்றை அனுபவித்தவர்.
யாராவது நீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, அங்கே கோட்பாடுகளைப் பற்றி விவாதிக்க நேரமில்லை.
யாரோ ஒருவர் கத்துகிறார்:
“உதவி! ஒருவர் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறார்!”
அவர் நீரில் குதிக்கிறார்.
பல ஆண்டுகளில் அவர் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம்.
ஆனால் அங்கே பார்வையாளர்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம். சான்றிதழ் இல்லாமல் இருக்கலாம். விருது இல்லாமல் இருக்கலாம். ஒரு புகைப்படம்கூட இல்லாமல் இருக்கலாம்.
கடல் தொடர்ந்து ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உலகம் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
ஆனால், அந்த நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்கள், ஆபத்தான நீரில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஒருவருக்குத் தெரிந்திருந்ததால்.
ஒருவர் ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு நீந்தக் கற்றுக் கொடுத்தார். மற்றொருவர் நூற்றுக்கணக்கானவர்களை நீரில் மூழ்காமல் காப்பாற்றினார்.
யார் அதிக மதிப்புடையவர்?
ஒருவேளை அதுதான் சரியான கேள்வியே அல்ல.
இருவருடைய பணிக்கும் மதிப்பு இருக்கிறது. ஆனால் இருவரும் இரண்டு விதமான அனுபவங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.
இதுதான் என்னை உளவியலைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கிறது.
உளவியலைக் கற்பிப்பதைத் தங்களுடைய முதன்மைப் பணியாகக் கொண்ட உளவியலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கோட்பாடுகளைப் படிக்கிறார்கள், ஆய்வுகளைப் படிக்கிறார்கள், புத்தகங்களை எழுதுகிறார்கள், கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய பங்களிப்பு முக்கியமானது. அவர்களில்லாமல் உளவியல் அறிவு அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்லாது.
ஆனால் இன்னொரு வகையான உளவியலாளரும் இருக்கிறார், உண்மையான வாழ்க்கையில் உளவியல் சிக்கல்களுடன் போராடும் மனிதர்களுக்கு நேரடியாக உதவுபவர்.
அவருக்கு முன்னால் ஒரு பாடப்புத்தகம் கிடையாது.
தேர்வுத்தாள் கிடையாது.
அழகாக எழுதப்பட்ட ஒரு case study-யும் கிடையாது.
அங்கே இருப்பது ஒரே ஒரு மனிதர்.
“என்னிடம் ஏதோ பிரச்சினை இருக்கிறது. என்ன நடக்கிறது என்று எனக்கே புரியவில்லை. நீங்கள் எனக்கு உதவ முடியுமா?”
ஒருவர் பயத்துடன் போராடலாம். இன்னொருவர் பதற்றத்துடன். ஒருவருக்கு phobia இருக்கலாம். இன்னொருவர் துக்கத்தில் இருக்கலாம். இன்னொருவர் உறவுச் சிக்கலில் இருக்கலாம். சிலரால் தங்களுடைய உணர்வுப் போராட்டத்திற்கே பெயர் வைக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.
உண்மையான வாழ்க்கை எப்போதும் பாடப்புத்தகத்தின் அத்தியாயங்களைப் பின்பற்றுவதில்லை.
Therapist கேட்க வேண்டும். கவனிக்க வேண்டும். புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சூழ்நிலைக்கேற்ப அணுகுமுறையை மாற்ற வேண்டும்.
சில நேரங்களில் வெளியில் தெரியும் பிரச்சினை உண்மையான பிரச்சினையாக இருக்காது.
ஒரு அனுபவமிக்க நீச்சல் வீரர் நீரோட்டத்தைப் படிப்பதைப் போல, ஒரு அனுபவமிக்க therapist வார்த்தைகளுக்குக் கீழே மறைந்திருப்பதைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறார்.
இது academic psychology-க்கு எதிரான கருத்து அல்ல.
மாறாக, நமக்கு இரண்டும் தேவை.
மனதைப் பற்றிய அறிவியலைக் கற்றுத் தருபவர்கள் நமக்குத் தேவை.
மனித மனம் உண்மையில் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அதனுடன் பணியாற்றத் தெரிந்தவர்களும் நமக்குத் தேவை.
ஒருவருக்கு நீந்தக் கற்றுக் கொடுப்பதும், ஒருவர் மூழ்கும்போது அவரைக் காப்பாற்றுவதும் இரண்டுமே அர்த்தமுள்ள செயல்கள்.
ஆனால் அவற்றுக்குத் தேவையான அனுபவம் வெவ்வேறானது.
உளவியலிலும் இதே வேறுபாடு இருக்கலாம்.
ஒருவர் நமக்கு மனித மனத்தைப் பற்றி கற்றுத் தரலாம்.
இன்னொருவர் தனது வாழ்நாளையே புயலுக்கு நடுவில் போராடும் மனித மனங்களுடன் பணியாற்றுவதற்காக செலவிடலாம்.
ஒரு நீச்சல் வீரரின் உண்மையான திறனை, அமைதியான நீச்சல் குளத்தில் அவர் எவ்வளவு அழகாக நீந்திக் காட்டுகிறார் என்பதால் மட்டும் அளவிட முடியாது.
நீர் ஆபத்தானதாக மாறும்போது அவர் என்ன செய்கிறார் என்பதில்தான் அந்தத் திறனின் உண்மையான சோதனை இருக்கிறது.
அதேபோல், ஒரு உளவியலாளரின் உண்மையான திறனை, மனித மனத்தைப் பற்றி அவர் எவ்வளவு அழகாக விளக்குகிறார் என்பதால் மட்டும் அளவிட முடியாது.
ஒரு மனித மனம் உண்மையில் போராடும்போது, அவர் எவ்வளவு பயனுள்ளதாக உதவுகிறார் என்பதில்தான் அந்தத் திறனின் உண்மையான சோதனை இருக்கிறது.
Theory நமக்கு அறிவைத் தருகிறது.
Practice நமக்கு அனுபவத்தைத் தருகிறது.
Clinical experience அந்த அறிவைச் செயல்படுத்தக் கற்றுத் தருகிறது.
இறுதியில், applied psychology என்பது உளவியல் பிரச்சினைகளை நாம் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக விளக்குகிறோம் என்பதால் மட்டும் மதிப்பிடப்படக் கூடாது.
ஒருவரை distress-லிருந்து functioning-க்கு, fear-லிருந்து confidence-க்கு, psychological struggle-லிருந்து ஒரு அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை நோக்கி எவ்வளவு பயனுள்ளதாக அழைத்துச் செல்ல முடிகிறது என்பதிலும் அதன் மதிப்பு இருக்கிறது.
ஏனென்றால் உண்மையான உலகில் இறுதித் தேர்வு:
“உங்களுக்கு எவ்வளவு Psychology தெரியும்?”
என்பது மட்டுமல்ல.
அது:
“உங்களுடைய Psychology ஒரு மனித வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது?”
என்பதுதான்.
உண்மையில், அங்கேதான் classroom முடிகிறது - Psychology உண்மையில் தொடங்குகிறது.
- Yozen Balki
