18-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஐரோப்பாவில் தொடங்கிய தொழிற்புரட்சி (Industrial Revolution), மனித வரலாற்றில் ஒரு புதிய சகாப்தத்தைத் தொடங்கி வைத்ததாகப் பள்ளிப் பாடப்புத்தகங்கள் என்னமோ வானளாவ புகழ்கின்றன.
மனித உழைப்புக்கு மாற்றாக இயந்திரங்கள் வந்ததும், உற்பத்தியின் வேகம் பன்மடங்கு அதிகரித்ததும் உண்மைதான். ஆனால், இந்தத் தொழிற்புரட்சியின் நாணயத்திற்குப் பின்னால் ஒரு கசப்பான மறுபக்கம் உள்ளது.
அதன் பின்னணியில் இருந்த "மக்களின் நலம் முக்கியமல்ல, லாபம் மட்டுமே குறிக்கோள்" என்ற கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பேராசை எண்ணம், இன்று உலகிற்குப் பல்லாயிரம் தீமைகளையும், ஒட்டுமொத்த சுற்றுச்சூழல் பேரழிவையும் மட்டுமே பரிசாகத் தந்துள்ளது.
இயற்கையோடு இயைந்து தற்சார்புடன் வாழ்ந்த மனிதகுலத்தை, இந்த இயந்திரப் பேரிரைச்சல் முற்றிலுமாகச் சீரழித்துவிட்டது.
அன்றைய தற்சார்பு கிராமங்களின் பொற்காலம் (தொழிற்புரட்சிக்கு முன்):
தொழிற்புரட்சிக்கு முன்பு வரை, உலகெங்கிலும் இருந்த கிராமங்கள் அனைத்தும் தங்களுக்குள் ஒரு சுயாட்சி மற்றும் தற்சார்பு பொருளாதாரத்தைக் (Self-Sustaining Economy) கொண்டிருந்தன. மனிதனின் மூன்று பிரதான தேவைகளான உணவு, உடை, இருப்பிடம் ஆகியவற்றை அவர்கள் இயற்கைக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காமல் தங்களுக்குத் தேவையான அளவில் மட்டுமே உருவாக்கிக் கொண்டனர்:
• இயற்கை உணவு: மக்கள் தங்களின் நிலத்தில் உள்ளூர் மாடுகளின் சாணம் மற்றும் இயற்கை இலைத் தழைகளை உரமிட்டுத் தானியங்களையும் காய்கறிகளையும் விளைவித்தனர். பூச்சிக்கொல்லிகள் கிடையாது, ரசாயன உரங்கள் கிடையாது. விளைந்த உணவை உள்ளூர் மக்களுடன் பண்டமாற்று (Barter system) செய்து பகிர்ந்து கொண்டனர்.
• சுற்றுச்சூழல் உடை: பருத்தியைத் தங்களின் நிலத்திலேயே விளைவித்து, உள்ளூர் நெசவாளர்கள் கைகளால் நூல் நூற்று, ஆடைகளை நெய்தனர். அதற்குப் பளிச்சென்ற ரசாயனச் சாயங்களுக்குப் பதிலாக, ஆவாரம் பூ, கடுக்காய், நெருஞ்சி மற்றும் மரப்பட்டைகளில் இருந்து பெறப்பட்ட இயற்கைச் சாயங்களைப் பயன்படுத்தினர்.
• இயற்கை இருப்பிடம்: சுற்றியுள்ள நிலத்தின் மண், கல், மரங்கள் மற்றும் வைக்கோல் போன்ற மட்கும் பொருட்களைக் கொண்டு சூழலுக்கு உகந்த வீடுகளைக் கட்டினர்.
அன்றைய காலகட்டத்தில் உற்பத்தியும் நுகர்வும் (Production and Consumption) சமநிலையில் இருந்தன. மனிதன் உருவாக்கிய கழிவுகள் அனைத்தும் இயற்கையோடு இயற்கையாக மட்கிப் போயின. எனவே, காற்று, நீர், நிலம் ஆகிய மூன்றிலும் 'மாசு' (Pollution) என்ற சொல்லுக்கே இடமில்லாமல் பூமி சொர்க்கமாக இருந்தது.
கார்ப்பரேட் பேராசையும் "நிமிடத்திற்கு பல்லாயிரம் பொருட்கள்" கலாச்சாரமும்:
இயந்திரங்களின் வருகைக்குப் பின், முதலாளிகளின் மனதில் பேராசை குடியேறியது. "தேவைக்கு உற்பத்தி செய்வது" என்ற நிலை மாறி, "லாபத்திற்காக மட்டுமே உற்பத்தி செய்வது" என்ற வணிக வெறி பிறந்தது. ஒரு நிமிடத்திற்குப் பல்லாயிரம் பொருட்கள் இயந்திரங்கள் மூலம் உற்பத்தி செய்யப்பட்டு சந்தைக்கு வரத் தொடங்கின.
உற்பத்தியை வேகப்படுத்தவும், செலவைக் குறைக்கவும் மனித ஆரோக்கியத்திற்கும் இயற்கைக்கும் முரணான பல பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு உலகம் முழுவதும் பரப்பப்பட்டன.
அவற்றுள் மூன்று பெரும் தீமைகள் முக்கியமானவை:
1. அதி-பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள் (Ultra-Processed Foods):
தொழிற்சாலைகளில் தயாரிக்கப்படும் உணவுப் பொருட்கள் பல மாதங்கள் கெடாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இயற்கைச் சத்துக்கள் உறிஞ்சப்பட்டு, அவற்றுடன் வெள்ளைச் சர்க்கரை, மைதா, ரீஃபைண்ட் ஆயில் மற்றும் ஆபத்தான ரசாயனப் பதப்படுத்திகள் (Preservatives) சேர்க்கப்பட்டன. இது மனிதர்களின் பாரம்பரிய உணவுப் பழக்கத்தை அழித்து, நோயாளிகளாக மாற்றியது [health].
2. நெகிழிப் பெருக்கம் (Plastics): மலிவான முறையில் பொருட்களைப் பேக் செய்யவும், உலகெங்கும் விநியோகிக்கவும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிளாஸ்டிக், இன்று மைக்ரோபிளாஸ்டிக்காக (Microplastics) மாறி நமது நிலத்தடி நீர், கடல் மற்றும் நாம் உண்ணும் உணவு வரை நுழைந்து மனித உடலுக்குள் புற்றுநோயை விதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
3. ரசாயன விவசாயம்: பெருநிறுவனங்கள் தங்களின் பூச்சிக்கொல்லிகளையும், ரசாயன உரங்களையும் விற்கத் தொடங்கியதால், பல்லாயிரம் ஆண்டுகால இயற்கை விவசாய முறை அழிக்கப்பட்டு, மண்ணின் வளம் நஞ்சாக்கப்பட்டது.
கிராமங்களின் இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டும் ஆலைகள்:
பெரு நிறுவனங்களின் தொழிற்சாலைகள் தங்களுக்குத் தேவையான நிலத்தையும் நீரையும் உறிஞ்சுவதற்கும், தங்களின் கழிவுகளைக் கொட்டுவதற்கும் கிராமப்புறங்களையே தேர்ந்தெடுத்தன. இதனால் பசுமையான கிராமங்கள் இன்று நரகமாக மாறி வருகின்றன:
• சாயக் கழிவுகளால் அழியும் நீர்நிலைகள்:
ஆடைத் தொழில்துறை (Textile Industry) இன்று உலகையே அச்சுறுத்தும் ஒரு பெரிய மாசு காரணியாக உள்ளது. ஆடைகளுக்குப் பளிச்சென்ற நிறத்தைத் தரப் பயன்படுத்தப்படும் ரசாயனச் சாயங்கள், குரோமியம், ஆர்சனிக் மற்றும் காரீயம் (Lead) போன்ற நச்சுக்கள் நிறைந்த ஆலைக் கழிவுகள் எவ்வித சுத்திகரிப்பும் இன்றி ஆறுகளிலும், விளைநிலங்களிலும் கலக்கப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டின் திருப்பூர், ஈரோடு போன்ற பகுதிகளின் நொய்யல் மற்றும் காவிரியின் துணையாறுகள் இதற்குச் சான்று. இதனால் நிலத்தடி நீர் முற்றிலும் நஞ்சாகி, பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் விவசாய நிலங்கள் தரிசாகிக் கிடக்கின்றன.
• ஆலைகளின் நச்சுப் புகையும் சுவாசப் பேரழிவும்:
சிமெண்ட், ரசாயனம் மற்றும் இரும்பு ஆலைகளில் இருந்து இரவு பகலாக வெளியேறும் கார்பன் டை ஆக்சைடு, சல்பர் டை ஆக்சைடு போன்ற நச்சு வாயுக்கள் சுற்றியுள்ள கிராமப்புறக் காற்றை மாசுபடுத்துகின்றன. இதனால், ஒரு காலத்தில் தூய்மையான காற்றைச் சுவாசித்த கிராம மக்கள் இன்று ஆஸ்துமா, நுரையீரல் புற்றுநோய் மற்றும் கடுமையான தோல் வியாதிகளால் வாழ்நாள் முழுவதும் அவதிப்படுகிறார்கள்.
நுகர்வோர் கலாச்சாரம் என்ற மாயப்பொறி (Consumerism):
இயந்திரங்கள் உற்பத்தி செய்யும் பல்லாயிரம் பொருட்களை மக்கள் வாங்க வைக்க, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் "விளம்பரங்கள்" என்ற மாபெரும் மாய உலகை உருவாக்கின. ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையே இல்லாத ஒரு பொருளை, அவனது கௌரவத்தின் அடையாளமாக மாற்றி, அதை வாங்கத் தூண்டும் நுகர்வோர் கலாச்சாரம் உலகெங்கும் பரப்பப்பட்டது. "அதிகமாகப் நுகர்வதே நவீன வாழ்க்கை" என்ற போலி எண்ணத்தால் பூமியின் இயற்கை வளங்கள் அனைத்தும் வாரிச் சுருட்டப்படுகின்றன.
ஒரு காலத்தில் தற்சார்புடனும், மாசற்ற சுத்தமான சூழலுடனும், அமைதியாகவும் வாழ்ந்த உலக கிராமங்கள், இன்று கார்ப்பரேட் பேராசையினாலும், தொழிற்புரட்சியின் பக்கவிளைவுகளாலும் தங்களின் காற்று, நீர், நிலம் ஆகிய அனைத்து வாழ்வாதாரங்களையும் இழந்து தவிக்கின்றன. மனிதன் இயற்கையை வெல்ல நினைத்ததன் விளைவை இன்று 'காலநிலை மாற்றம்' (Climate Change) மற்றும் புவி வெப்பமயமாதல் (Global Warming) மூலம் பூமி நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்த மாபெரும் பேரழிவிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டுமானால், கார்ப்பரேட் தயாரிப்புகளைப் புறக்கணித்து, நம் அன்றாட வாழ்வில் நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு உள்ளூர் சுதேசிப் பொருட்கள் (Local products) மற்றும் இயற்கை சார்ந்த தற்சார்பு வாழ்க்கையை நோக்கித் திரும்புவதே மனிதகுலத்திற்கு இருக்கும் ஒரே தீர்வாகும்.
-𝘊𝘩𝘪𝘵𝘩𝘢 𝘚𝘢𝘵𝘨𝘶𝘳𝘶
𝐘𝐨𝐳𝐞𝐧 𝐁𝐚𝐥𝐤𝐢
