60+ உங்கள் பாதம் வலிக்கிறதா?

60+ மனிதர்கள் தங்கள் பாத வலிகளை குறைத்து 30+ போல இருக்க வழிகள் யாவை? 

அது போல கால்களை இளமையாக வைத்திருக்கும் மனிதர்கள் அல்லது சமூகங்கள் உலகில் உண்டா? அவர்கள் அதற்கு கையாளும் முறைகள் யாவை? 

பதில் 1:

60 வயதைக் கடந்தவர்களும் 30 வயது இளைஞர்களைப் போல துடிப்பான, ஆரோக்கியமான பாதங்களைப் பெற தினசரி முறையான உடற்பயிற்சி, சரியான காலணி தேர்வு மற்றும் இரத்த ஓட்டத்தை மேம்படுத்தும் பழக்கவழக்கங்கள் அவசியம்.

வயதாகும்போது பாதங்களில் உள்ள கொழுப்புப் படலங்கள் தேய்மானம் அடைவது (Fat pad atrophy), வறட்சி மற்றும் இரத்த ஓட்டக் குறைபாடு ஆகியவற்றால் பாத வலி ஏற்படுகிறது. இதிலிருந்து விடுபடவும், உலகில் சில தனித்துவமான சமூகங்கள் தங்கள் கால்களை இளமையாக வைத்திருக்கப் பயன்படுத்தும் ரகசியங்களையும் கீழே காண்போம்.

60+ மனிதர்கள் பாத வலியைத் தடுத்து இளமையாக இருக்க வழிகள்:

• கணுக்கால் மற்றும் விரல் பயிற்சிகள்: நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு பாதங்களை வட்ட வடிவில் சுற்றுவது (Ankle rotations) மற்றும் கால் விரல்களால் தரையில் இருக்கும் துண்டை சுருட்டி எடுக்கும் பயிற்சிகள் (Toe curls) தசை வலிமையை அதிகரிக்கும்.

• முறையான மசாஜ் மற்றும் ஈரப்பதம்: குளித்த பிறகு பாதங்களில் மாய்ஸ்சரைசர் (Moisturizer) அல்லது விளக்கெண்ணெய்/தேங்காய் எண்ணெய் தடவி மசாஜ் செய்வதன் மூலம் வறட்சி மற்றும் பித்தவெடிப்புகள் நீங்கும்.

• சுடுநீர் ஒத்தடம்: வாரத்திற்கு இருமுறை கல் உப்பு அல்லது எப்சம் உப்பு (Epsom salt) கலந்த வெதுவெதுப்பான நீரில் பாதங்களை 15 நிமிடங்கள் வைத்தால் தசைப்பிடிப்புகள் மற்றும் வலிகள் உடனடியாகக் குறையும்.

• சரியான காலணிகள்: இறுக்கமான காலணிகளைத் தவிர்த்து, விரல்கள் தாராளமாக அசையும் படியான அகலமான (Wide-toe box), மென்மையான குஷனிங் கொண்ட செருப்புகளை அணிய வேண்டும்.

• இரத்த ஓட்டத்தை அதிகரித்தல்: அமர்ந்திருக்கும் போது கால்களை நீட்டி, விரல்களை அடிக்கடி அசைத்துக் கொடுக்க வேண்டும். கால்களைக் குறுக்காகப் போட்டு (Leg crossing) நீண்ட நேரம் அமர்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

கால்களை இளமையாக வைத்திருக்கும் உலகளாவிய சமூகங்கள்:

சமூகம் / பகுதி அவர்கள் கையாளும் முக்கிய முறைகள் பாதங்களுக்கு கிடைக்கும் நன்மைகள்

சர்தீனியா ஆயர்கள் (இத்தாலி Blue Zone) தினமும் செங்குத்தான மலைப்பகுதிகளில் 5 மைல்களுக்கு மேல் இயற்கையாக நடக்கிறார்கள். எலும்பு மற்றும் தசை நார்கள் பலமடைந்து மூட்டு வலி வராமல் தடுக்கிறது.

இண்டோனேசியாவின் 'படுய்' (Baduy Tribe) பழங்குடிகள் வாழ்நாள் முழுவதும் கடினமான பாறைகளிலும் வெறும் கால்களுடன் (Barefoot) வாழ்கிறார்கள். பாதத்தின் வளைவு (Arch) பலமாகி, தட்டையான பாதம் (Flat feet) உருவாவது தடுக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவின் 'வெள்ளாகவி' கிராம மக்கள் தமிழ்நாட்டின் கொடைக்கானல் அருகே உள்ள இக்கிராம மக்கள் வழிபாட்டு முறைக்காகச் செருப்பு அணியாமல் வாழ்கிறார்கள். கரடுமுரடான பாதைகளில் வெறும் காலோடு நடப்பதால் பாதத்தின் நரம்புகள் தூண்டப்பட்டு ரத்த ஓட்டம் சீராகிறது.

தரகுமாரா மனிதர்கள் (மெக்சிகோ) இவர்கள் மிக மெல்லிய செருப்புகளை (Minimalist sandals) அணிந்து கொண்டு நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் ஓடும் திறன் கொண்டவர்கள். குதிகால் வாதம் (Plantar Fasciitis) போன்ற நவீன காலணி பிரச்சனைகள் இவர்களுக்கு ஏற்படுவதில்லை.

அவர்கள் முறையிலிருந்து நாம் கற்க வேண்டியவை (Earthing / Grounding):

நவீன காலணிகள் பாதத்தின் இயற்கையான அமைப்பை மாற்றிவிடுகின்றன. 

இந்தச் சமூகங்களைப் போல, நாமும் தினமும் காலை அல்லது மாலை வேளையில் புற்கள், மணல் அல்லது மொட்டை மாடி தரையில் 15-20 நிமிடங்கள் வெறும் கால்களுடன் நடக்கலாம் (Barefoot walking). இது பாதத்தில் உள்ள 2,00,000-க்கும் மேற்பட்ட நரம்பு முனைகளைத் தூண்டி, உடலின் அழுத்தத்தைக் குறைத்து, தூக்கத்தை மேம்படுத்துவதோடு பாதங்களை என்றும் இளமையாக வைத்திருக்க உதவும்!

கேள்வி 2:

அப்படியானால் செருப்பு அணியும் நவீன முறைகள் மற்றும் கால்களுக்கு தரவேண்டிய இயக்கக் குறைபாடு இவையே 60+ மனிதர்களின் பாத வலிக்கு அதிகம் காரணம் என்று கொள்ளலாமா?

பதில் 2:

ஆம், நீங்கள் துல்லியமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளீர்கள். நவீன காலணிகளின் தவறான வடிவமைப்பு மற்றும் போதிய இயக்கமின்மையே (Lack of movement) 60+ வயதினரின் பாத வலிக்கு மிக முக்கியமான இரண்டு காரணிகளாகும்.

நவீன வாழ்க்கை முறை மற்றும் காலணிகள் எவ்வாறு நம் பாதங்களின் ஆரோக்கியத்தைக் கெடுக்கின்றன என்பதை விரிவாகவும் எளிமையாகவும் கீழே காண்போம்.

1. நவீன காலணிகளால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் (The Shoe Trap)

• அகலம் குறைவான முன் பகுதி (Narrow Toe Box): பெரும்பாலான நவீன காலணிகளின் முன் பகுதி குறுகலாக இருக்கும். இது விரல்களை ஒன்ற ஒன்று நெருக்கும்படி செய்வதால், கட்டை விரல் வளைந்து வலிக்கும் பன்யன்ஸ் (Bunions) மற்றும் விரல் எலும்பு முறிவுகள் ஏற்படுகின்றன.

• அதிகப்படியான குஷனிங் (Excessive Cushioning): செருப்புகளில் அதிக மெத்தை போன்ற அமைப்பு இருக்கும்போது, பாதத்தின் அடிப்பகுதியில் உள்ள தசைநாண்கள் (Muscles and Tendons) வேலை செய்யாமல் சோம்பேறித்தனமாக மாறிவிடுகின்றன. இதனால் இயற்கையான வில் போன்ற அமைப்பு (Arch) பலவீனமடைகிறது.

• குதிகால் உயர்வு (Heel Drop): சாதாரண செருப்புகளில் கூட குதிகால் பகுதி சற்றே உயரமாக இருக்கும். இது உடலின் எடையை முன்னோக்கித் தள்ளி, கணுக்கால் மற்றும் முழங்கால்களில் தேவையற்ற அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

2. இயக்கக் குறைபாடு மற்றும் நவீன தரை அமைப்புகள் (Movement Deficiency)

• தட்டையான தரைகள் (Flat Surfaces): நாம் எப்போதும் தட்டையான சிமெண்ட் அல்லது டைல்ஸ் தரையிலேயே நடக்கிறோம். இது பாதத்தில் உள்ள தசைகளுக்கு எவ்வித சவாலையும் தருவதில்லை. கரடுமுரடான இயற்கை தரையில் நடக்கும்போது மட்டுமே பாதத்தின் அனைத்து 26 எலும்புகளும், 30-க்கும் மேற்பட்ட மூட்டுகளும் முழுமையாக இயங்குகின்றன.

• தசைகளின் சுருக்கம் (Muscle Atrophy): வயதாகும்போது இயல்பாகவே தசைகளின் நிறை குறையும் (Sarcopenia). அதோடு கால்களுக்குப் போதிய வேலை தராமல் அமர்ந்தே இருக்கும்போது, பாதத்தை கணுக்காலோடு இணைக்கும் அகில்லெஸ் தசைநார் (Achilles Tendon) இறுக்கமடைந்து, காலையில் படுக்கையை விட்டு எழுந்ததும் கடுமையான குதிகால் வலியை (Plantar Fasciitis) ஏற்படுத்துகிறது.

3. வயோதிகத்தின் இயற்கை மாற்றங்கள் (Biological Factors)

இயற்கை மாற்றம் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்பு

கொழுப்புப் படலம் தேய்மானம் (Fat Pad Atrophy) பாதத்தின் அடியில் இயற்கையாக இருக்கும் கொழுப்பு மெத்தை தேய்வதால், எலும்புகள் நேரடியாகத் தரையில் மோதுவது போன்ற வலி ஏற்படும்.

வறண்ட தோல் (Dry Skin) ஈரப்பதம் குறைந்து தோல் தடிமனாவதால் பிത്തவெடிப்புகள் மற்றும் புண்கள் எளிதில் ஏற்படும்.

இதை சரிசெய்ய 60+ வயதினர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

• அகலமான காலணிகள்: விரல்கள் தாராளமாக அசையக்கூடிய, தட்டையான (Zero-drop) மற்றும் முன்பகுதி அகலமான காலணிகளைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும்.

• வீட்டுக்குள் வெறும் கால்: பாதுகாப்பான தரை அமைப்பைக் கொண்ட வீட்டுக்குள் செருப்பு அணியாமல் நடப்பது பாத தசைகளை மீண்டும் பலப்படுத்தும்.

• செயற்கை தடையற்ற இயக்கம்: நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு ஒரு டென்னிஸ் பந்து அல்லது சிறிய உருளைக் கட்டையின் மீது பாதங்களை வைத்து முன்னும் பின்னும் உருட்டி மசாஜ் செய்வது இயக்கக் குறைபாட்டை நீக்கி இரத்த ஓட்டத்தை சீராக்கும்.

💢💢💢

 "புற்களில் வெறும் காலோடு நடப்பதால் பாதங்களின் நரம்புகள் புத்துணர்ச்சி பெறுகின்றன"

💢💢💢

தொகுப்பு:

Yozen Balki 

கல்வெட்டுகளில் வாழும் வெண்காலூர்: பெங்களூரின் தமிழ் வேர்கள்!!

இன்று 'இந்தியாவின் சிலிக்கான் வேலி' என்றும், உலகளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் (IT) மையமாகவும் பிரகாசிக்கும் ஒரு உலகளாவிய நகரம் பெங்களூரு. ஐடி புரட்சிக்கு முன்பு, இது இதமான காலநிலையைக் கொண்ட 'ஓய்வு பெற்றவர்களின் சொர்க்கம்' (Pensioner's Paradise) என்றும், பசுமை சூழ்ந்த 'பூங்கா நகரம்' (Garden City) என்றும் அன்போடு அழைக்கப்பட்டது. 

ஆனால், இந்த நவீன மற்றும் பசுமையான முகங்களுக்குப் பின்னால், 800 ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட ஒரு ஆழமான தமிழ் வரலாற்றுப் பின்னணி இந்நகரத்திற்கு உண்டு என்பது நம்மில் பலரும் அறியாத உண்மை.

கல்வெட்டு ஆதாரங்களின்படி, இன்றைய பெங்களூரு அன்றைய காலத்தில் "வெங்காலூர்" அல்லது "வெண்காலூர்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயருடன் விளங்கியுள்ளது.

வரலாற்று மற்றும் மொழியியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, பெங்களூரு என்ற பெயரின் தோற்றம் இந்த நிலப்பரப்பில் செழித்து வளர்ந்த தாவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதே உண்மை. தமிழ் சொற்பிறப்பியல் ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, இப்பகுதியில் பழங்காலத்தில் 'வெண்காழ்' அல்லது 'வெண்காலி' மரம் (Button Tree - Anogeissus latifolia) எனப்படும் உள்பகுதி திண்ணிய வெண்மையான மரங்கள் மிக அதிகமாக வளர்ந்திருந்தன. இதனால் இப்பகுதி 'வெண்காலூர்' என்று அழைக்கப்பட்டது.

கருங்காலி மர வகை தான் இந்த வெங்காலி ஆகும். அக்கால மன்னர்களின் அரியாசனம் இந்த உறுதியான மரத்தால் உருவாக்கப்படும் வழமை இருந்ததாம்.

மற்றொரு கோட்பாட்டின்படி, இப்பகுதியில் செழித்து வளர்ந்த 'வேங்கை' மரங்கள் (Benga Tree) காரணமாக, தமிழ் உச்சரிப்பில் 'வெங்காலூர்' என்றும், அதுவே கன்னடத்தில் மருவி 'பெங்களூரு' (Benga-ooru) என்றும் மாறியிருக்கலாம் என அறியப்படுகிறது.

மடிவாலா கல்வெட்டு: அழியாத வரலாற்று சாட்சி:

பெங்களூருக்கு 'வெங்காலூர்' என்ற தமிழ் பெயர் இருந்தது என்பதற்கான மிக முக்கிய வரலாற்று ஆவணம், பெங்களூரின் மடிவாலா (Madiwala / BTM Layout அருகில்) பகுதியில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவிலில் இன்றும் அழியாமல் அப்படியே உள்ளது.

நகரமயமாக்கலில் பெங்களூரின் பல நடுகற்களும் கல்வெட்டுகளும் கட்டிடங்களாக மாறி அழிந்துவிட்ட சூழலில், இக்கல்வெட்டு சோமேஸ்வரர் கோவில் வெளிப்புறச் சுவரின் (அதிட்டானம் எனப்படும் அடித்தளக் கற்களில்) செதுக்கப்பட்டிருந்ததால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பத்திரமாகத் தப்பியுள்ளது.

கி.பி 1247-ஆம் ஆண்டு ஹொய்சாள மன்னர் வீர ராமநாதன் ஆட்சிக் காலத்தில் செதுக்கப்பட்ட இக்கல்வெட்டில், இந்த ஊரின் பெயர் "வெங்காலூர்" (Vengalur) என்று மிகத் தெளிவாக, பழங்காலத் தமிழ் எழுத்து வடிவத்தில் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.

 'தாமரைக்கீரை' (இன்றைய தாவரேகெரே) என்ற ஊரைச் சேர்ந்த கொடையாளி ஒருவர், இந்த ஈஸ்வரன் கோவிலில் வேதங்கள் ஓதுவதற்காக 'வெங்காலூர்' ஏரிப் பாசன நிலங்களைத் தானமாக வழங்கிய செய்தி இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இக்கல்வெட்டு தற்போது வரலாற்று ஆர்வலர்களால் 3D டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மூலம் முழுமையாக ஸ்கேன் செய்யப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

"செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரில் இருந்த ஈசன் இன்று சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்டு 'சோமேஸ்வரர் கோவில்' என்று அழைக்கப்படும் மடிவாலா கோவில், 

13-ஆம் நூற்றாண்டின் கல்வெட்டுகளில் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரிலேயே அழைக்கப்பட்டுள்ளது. 

Wikipedia:

https://en.wikipedia.org/wiki/Old_Madiwala_Someshwara_Temple,_Bengaluru

சோழர் மற்றும் ஹொய்சாள காலத்தில் சிவபெருமானை 'நாயனார்' அல்லது 'உடையார்' என்று அழைக்கும் மரபு இருந்தது. (உதாரணமாக, தஞ்சைப் பெரிய கோவில் சிவபெருமானை அன்றைய கல்வெட்டுகளில் "ராஜராஜேச்சரம் உடையார்" என்றே குறிப்பிட்டனர்). 

'செம்பராசுரம்' என்பது அப்பகுதியின் பழமையான பெயராக இருக்கலாம் என்றும், அந்த நிலப்பரப்பிற்கு அதிபதியான இறைவன் என்பதால் 'செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்' என்று பெயர் பெற்றார் என்றும் கல்வெட்டு வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

மருவிப் போன தமிழ் ஊர்ப்பெயர்கள்:

மடிவாலா மட்டுமல்லாது, இன்று பெங்களூரின் மிக முக்கியப் பகுதிகளாக விளங்கும் பல இடங்கள், சோழர் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டுகளில் தூய தமிழ்ப் பெயர்களுடன் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. காலப்போக்கில் அவை கன்னட மொழி வடிவத்திற்கு மருவியுள்ளன:

   1. தொம்பலூர் (இன்றைய டொம்லூர் - Domlur): இங்குள்ள சொக்கநாதசுவாமி கோவில் கல்வெட்டுகளில் இப்பெயர் உள்ளது. 'தொம்பை' என்பது சிவ வழிபாட்டிற்குரிய ஒரு மலராகும். மலர்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் இப்பெயர் பெற்றது. 

   2. தாமரைக்கீரை (இன்றைய தாவரேகெரே - Tavarekere): 'கீரை' அல்லது 'கெரே' என்பது ஏரியைக் குறிக்கும். தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஏரிப் பகுதி என்பதால் தூய தமிழில் தாமரைக்கீரை என அழைக்கப்பட்டது.

   3. இலைப்பாக்கம் (இன்றைய எலகங்கா - Yelahanka): கி.பி 1046-ஆம் ஆண்டு முதலாம் ராஜாதிராஜ சோழன் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டில், இப்பகுதி 'இலைப்பாக்கம்' (நீர்நிலை சார்ந்த சிற்றூர்) என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

   4. நெற்குந்தி (இன்றைய தொட்டநெக்குந்தி - Doddanekundi): மாரத்தஹள்ளிக்கு அருகில் உள்ள இப்பகுதியில் கி.பி 1304-ஆம் ஆண்டின் தமிழ் கல்வெட்டு உள்ளது. நெல் விளைச்சல் மிகுந்த பகுதி என்பதால் 'நெற்குந்தி' எனப்பட்டு, இன்று தொட்டநெக்குந்தி ஆகியுள்ளது.

   5. வெப்பூர் (இன்றைய பேகூர் - Begur): வேப்ப மரங்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் 'வெப்பூர்' என்று தமிழில் அழைக்கப்பட்டு, பின்னாளில் கன்னட உச்சரிப்பில் 'பேகூர்' என்று மாறியது.

   6. அலசூர் (இன்றைய ஹலசூரு / உல்சூர் - Halasuru / Ulsoor): பலாப்பழங்கள் (அலசு) அதிகம் விளைந்த பகுதி என்பதால் தமிழில் அலசூர் என அழைக்கப்பட்டது.

நவீன பெங்களூரின் பன்முகத்தன்மை (1950 - 1960)

பெங்களூரின் இந்தத் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடர்பு இடைக்காலத்தோடு நின்றுவிடவில்லை. நவீன இந்தியாவின் உருவாக்கத்திலும் இது தொடர்ந்தது. குறிப்பாக, 1950 மற்றும் 1960-களின் காலகட்டத்தில், இந்திய மத்திய அரசு HAL, BEL, ITI போன்ற பிரம்மாண்டமான பொதுத்துறை நிறுவனங்களை (PSUs) பெங்களூரில் அமைத்தபோது, வேலைவாய்ப்பு, தொழில்நுட்பப் பணிகள் மற்றும் கட்டுமானப் பணிகளுக்காகத் தமிழகத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் இங்கு குடிபெயர்ந்தனர்.

அதற்கும் முன்பே பிரிட்டிஷ் காலத்து 'கண்டோன்மென்ட்' (Cantonment) பகுதியிலும் தமிழர்களே பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்தனர். 1956-ல் மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு பெங்களூரு புதிய மைசூர் மாநிலத்தின் (பின்னாளில் கர்நாககா) தலைநகராக மாறுவதற்கு முன்பே, இது தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு மற்றும் மலையாள மொழி பேசும் தென்னிந்திய மக்கள் ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்த ஒரு பன்முகத்தன்மை (Cosmopolitan) கொண்ட நகரமாகவே பரிணமித்தது.

பெங்களூரில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள சுமார் 1500 வரலாற்றுச் சாசனக் கல்வெட்டுகளில், மூன்றில் ஒரு பங்கு (500-க்கும் மேற்பட்டவை) தமிழ் மொழியிலும் தமிழ்ப் பெயர்களிலுமே அமைந்துள்ளன என்பது வியப்பிற்குரிய வரலாற்றுச் சான்றாகும். 

இன்று வானளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பக் கட்டிடங்களின் நடுவே, அதிநவீன மெட்ரோ ரயில்களின் சத்தத்திற்கு இடையே பரபரப்பாக இயங்கும் பெங்களூரின் ஒவ்வொரு மண்ணின் அடிநாதத்திலும், "வெண்காலூர்" மற்றும் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" போன்ற தூய தமிழ்ப் பெயர்களும், நம் முன்னோர்களின் வரலாற்றுச் சுவடுகளும் ஆழப் புதைந்துள்ளன. 

மொழி எல்லைகளைக் கடந்து, பன்னெடுங்காலமாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்த வரலாற்றுப் பிணைப்பை உணர்ந்து போற்றுவது இன்றைய தலைமுறையின் கடமையாகும்.

Yozen Balki

.....

வெங்காலூர் கல்வெட்டை நீங்கள் நேரில் பார்க்க வேண்டுமா?

பெங்களூரின் இந்த 800 முதல் 900 ஆண்டுக்கால தமிழ் வரலாற்றுச் சாட்சியை நீங்களும் நேரில் சென்று பார்க்க விரும்பினால், அதற்கான எளிய வழிகாட்டுதல் இதோ:

அமைவிடம்: பெங்களூரின் மடிவாலா (Old Madiwala / BTM Layout 1st Stage அருகில்) பகுதியில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவில் அதாவது அந்த காலத்தில் அது "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார் திருக்கோவில்" ஆகும்.

செல்லும் வழி: மடிவாலா சந்தைக்கு (Madiwala Market) மிக அருகில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.

 கூகுள் மேப்ஸில் (Google Maps) "Old Madiwala Someshwara Temple" என்று தேடினால் எளிதாகச் சென்றடையலாம்.

துல்லியமான இடம்: கோவில் கருவறையைச் சுற்றி வரும் வெளிப்புறப் பிரகாரத்தில் (Pradakshina Path), சுவரின் அடிப்பகுதியில் (அதிட்டானக் கற்களில்) இந்தத் தமிழ் வரிகள் வரிசையாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

பார்க்க வேண்டிய நேரம்: காலை அல்லது மாலை வேளையில் சென்றால் சூரிய ஒளி சாய்வாக விழுந்து, கல்வெட்டு எழுத்துக்களின் பள்ளங்கள் மிகத் தெளிவாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும்.

உதவிக்கு: கோவிலில் இருக்கும் அர்ச்சகர்கள் அல்லது உள்ளூர் வரலாற்று ஆர்வலர்களிடம் "தமிழ் கல்வெட்டு" (Tamil Inscription) என்று கேட்டால், அவர்கள் அந்த இடத்தை உங்களுக்குத் துல்லியமாகக் காண்பிப்பார்கள்.

-Yozen Balki