Eco System, Synergy பெரிய வார்த்தைகள்… சின்ன அர்த்தங்கள் தாம்!😛😛

இந்தக் காலத்தில் Business பற்றிப் பேசும்போது, சில ஆங்கில வார்த்தைகள் அடிக்கடி நம் காதில் விழுகின்றன.

Scale Up, Ecosystem, Traction, Sustainability, Scalability என்று இப்படிப் பல வார்த்தைகள்!

இவற்றைக் கேட்டவுடன், “அடடா… இவருக்கு எவ்வளவு Business Knowledge!” என்று நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

ஆனால் கொஞ்சம் நிதானமாகப் பார்த்தால், அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கருத்து பெரும்பாலும் மிகவும் எளிமையானதுதான்.

“Business-ஐ வளர்ப்பது” என்பதைத்தான் இன்று Scale Up என்கிறார்கள்.

“தொடர்ந்து வளரக்கூடிய நிலை” என்பதற்கு Scalability என்கிறார்கள்.

“நல்ல முன்னேற்றம்” என்பதற்கு Traction என்று சொல்கிறார்கள்.

அதாவது, கருத்து பெரிதாக மாறவில்லை; அதைச் சொல்லும் வார்த்தைகள்தான் மாறியிருக்கின்றன!

நேற்று ஒரு வார்த்தை…

இன்று இன்னொரு வார்த்தை…

நாளை இன்னொரு புதிய வார்த்தை!

இன்னும் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இதே கருத்துகளுக்கு வேறு சில புதிய வார்த்தைகள் வந்துவிடலாம்.

அப்போது இன்றைய Scale, Ecosystem, Growth, Transformation எல்லாம் பழைய வார்த்தைகளாகிவிடும்!

வார்த்தைகள் மாறுவது இயல்புதான்.

ஆனால் வார்த்தைகள் பெரிதாகிவிட்டதற்காக கருத்தும் பெரிதாகிவிட்டது என்று நினைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில நேரங்களில் சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தைச் சின்ன வார்த்தையில் சொல்லிவிடலாம்.

சில நேரங்களில் அதையே பெரிய வார்த்தைகளில் சுற்றி வளைத்து சொல்லலாம்.

சின்ன வடை… பெரிய வடை! 😄

இந்த 50 Business Jargons-ஐப் பார்த்து யாரும் பயப்பட வேண்டாம்.

அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் எளிய அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்.

வார்த்தைகள் காலத்துக்கு காலம் மாறலாம்; கருத்து அவ்வளவு சீக்கிரம் மாறாது.

-Yozen Balki 💢 

தெருக்கூத்து காலம் முதல் Instagram காலம் வரை...

மனிதனுடைய பொழுதுபோக்கு ஒருபோதும் ஒரே இடத்தில் நின்றதில்லை. காலம் மாறும்போதெல்லாம் மனிதனுடைய ரசனையும் மாறியது. அதனுடன் அவன் பொழுதுபோக்கைத் தேடும் முறையும் மாறிக்கொண்டே வந்தது.

ஒரு காலத்தில் மக்களின் பொழுதுபோக்கு என்றால் தெருக்கூத்து. ஒரு கிராமத்தில் தெருக்கூத்து நடந்தால், மக்கள் கூட்டமாகச் சென்று அதைச் சுற்றி அமர்ந்து பார்த்தார்கள். கதை, இசை, நடிப்பு, உரையாடல், எல்லாமும் அந்த மக்களின் பொழுதுபோக்காக இருந்தது.

பின்னர் வானொலி காலம் வந்தது.

வீட்டில் உட்கார்ந்தபடியே உலகத்தையும், செய்திகளையும், இசையையும், நாடகங்களையும் கேட்க முடிந்தது. மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் பொழுதுபோக்கு அவர்களுடைய வீட்டிற்கே வந்தது.

அதன்பிறகு புத்தகம் வாசிக்கும் காலம் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டால், எழுத்தாளரின் சிந்தனைகள் வாசகரின் மனதிற்குள் நேரடியாகப் பயணம் செய்தன.

பின்னர் வந்தது சினிமா காலம்.

திரையரங்கம் ஒரு மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு மையமாக மாறியது. நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரே இடத்தில் கூடி, ஒரே கதையை ஒரே நேரத்தில் பார்த்தார்கள்.

அதன்பிறகு வந்த மிகப்பெரிய மாற்றம், தொலைக்காட்சி காலம்.

திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் குறைந்தது. பொழுதுபோக்கு வீட்டிற்குள் வந்துவிட்டது.

தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில் மக்கள், “உங்கள் வீட்டில் டிஷ் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்பதைவிட, “சன் டிவி கனெக்ஷன் இருக்கிறதா?” என்று கேட்கும் அளவுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் இடம் பிடித்தது. அதுதான் ஒரு ஊடகம் வெறும் தொழில்நுட்பமாக இல்லாமல், ஒரு மக்கள் பழக்கமாக மாறும் தருணம்.

பின்னர் வந்தது இணையமும் மொபைல் ஃபோனும். இதுதான் முந்தைய எல்லா மாற்றங்களையும் விட வேகமான மாற்றத்தை உருவாக்கியது. ஒரு தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க நாம் வீட்டில் இருக்க வேண்டும். ஒரு சினிமாவைப் பார்க்க திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டும். ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க அதை கையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் மொபைல்?

பொழுதுபோக்கே நம்முடைய கையில் வந்துவிட்டது. அதன்பிறகு YouTube, Facebook, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கத் தொடங்கின.

ஒரு பெரிய தொலைக்காட்சி நிறுவனத்திடம் மட்டுமே இருந்த ஒளிபரப்பு சக்தி, ஒரு சாதாரண மனிதனுடைய கையிலிருந்த மொபைல் போனுக்கும் கிடைத்தது. இன்று ஒரு மனிதன் தனது கருத்தைச் சொல்லலாம்.

ஒரு ஆசிரியர் தனது பாடத்தை கற்பிக்கலாம்.

ஒரு உளவியலாளர் தனது அறிவைப் பகிரலாம்.

ஒரு எழுத்தாளர் தனது சிந்தனையை வெளியிடலாம்.

ஒரு தொழிலதிபர் தனது பொருளை விற்கலாம்.

ஒரு கலைஞர் தனது திறமையை உலகத்திற்கு காட்டலாம்.

இதற்கெல்லாம் ஒரு பெரிய ஊடக நிறுவனத்தின் அனுமதி அவசியமில்லை.

ஆனால் இங்கேயும் ஒரு மாற்றம் நின்றுவிடவில்லை. முதலில் நீண்ட வீடியோக்கள் முக்கியமானவை.

பின்னர் குறுகிய வீடியோக்கள் வந்தன. அதிலிருந்து Reels, Shorts போன்ற short-form videos மிகப்பெரிய கவனத்தைப் பெற்றன. மக்களின் நேரம் குறைந்துவிட்டதா?

அல்லது அவர்களின் கவனம் மாறிவிட்டதா? எதுவாக இருந்தாலும், ஊடகத்தின் வடிவம் மீண்டும் மாறத் தொடங்கியது. இப்போது அந்த மாற்றத்தின் அடுத்த கட்டமாக Micro-drama அல்லது குறுநாடக வடிவம் வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது.

ஒரு நீண்ட நாடகத்தை ஒரே நேரத்தில் பார்க்காமல், ஒரு கதையை ஒரு சில நிமிடங்களாகவும், சில நேரங்களில் ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவான episodes-ஆகவும் பிரித்து வழங்குவது இந்த புதிய வடிவத்தின் தனிச்சிறப்பு.

ஒரு episode முடிந்தவுடன் அடுத்த episode-ல் என்ன நடக்கும் என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்குவது இதன் முக்கியமான உத்திகளில் ஒன்று.

ReelShort, DramaBox, Kuku TV, GoodShort போன்ற platforms இந்த புதிய entertainment category-யில் செயல்பட்டு வருகின்றன.

இந்தியாவிலும் Micro-drama ஒரு தனி entertainment category-ஆக உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. தற்போதைய தொழில்துறை மதிப்பீடுகள், இந்திய Micro-drama சந்தை வரும் ஆண்டுகளில் பல மடங்கு வளரக்கூடும் என்று தெரிவிக்கின்றன.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

Instagram, YouTube போன்ற பெரிய தளங்களும் இந்த வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டால், தனி Micro-drama நிறுவனங்களுக்கு இடமிருக்குமா?

இருக்கும்.

ஏனென்றால் YouTube என்பது ஒரு பெரிய Video Platform. Instagram என்பது ஒரு Social Platform. ஆனால் ஒரு dedicated Micro-drama platform, “கதை பார்ப்பதற்காகவே” உருவாக்கப்பட்ட ஒரு destination ஆக மாற முடியும்.

ஒரு காலத்தில் மக்கள் “டிஷ் இருக்கிறதா?” என்று கேட்காமல் “சன் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்டது போல, எதிர்காலத்தில் “Micro-drama பார்க்கிறாயா?” என்பதற்குப் பதிலாக ஒரு குறிப்பிட்ட platform-ன் பெயரையே மக்கள் சொல்லத் தொடங்கும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது.

ஆனால் எந்த platform அந்த இடத்தைப் பிடிக்கும் என்பது இன்னும் முடிவாகவில்லை. இதில்தான் இன்னொரு மிக முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது.

மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது!

ஒரு ஊடகத்தை மக்கள் அதிகமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினால், விளம்பரதாரர்கள் அந்த ஊடகத்தை நோக்கி வரத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஏனென்றால் ஒரு நிறுவனம் தனது பொருளை விற்க வேண்டும்.

அதற்கு மக்கள் தேவை.

மக்கள் இருக்கும் இடத்தில் தான் சந்தை உருவாகிறது. சந்தை இருக்கும் இடத்தில்தான் விளம்பரம் செல்கிறது. விளம்பரம் செல்லும் இடத்தில்தான் ஊடகத்திற்கு வருவாய் உருவாகிறது. இதை கொஞ்சம் எளிமையாகச் சொல்வதென்றால்:

"மக்கள் எங்கே இருக்கிறார்களோ அங்கே வியாபாரம் செல்கிறது."

ஆட்கள் வராத ஒரு சிறிய ஊரில் நூற்றுக்கணக்கான கடைகளைத் திறந்து வைத்து யார் வியாபாரம் செய்ய முடியும்? ஆனால் லட்சக்கணக்கான மக்கள் கூடும் ஒரு பெரிய திருவிழாவில் நூற்றுக்கணக்கான வியாபாரிகள் கடை போடுகிறார்கள். அதே நியதி ஊடகத்திற்கும் பொருந்துகிறது.

மக்கள் எங்கே கூடுகிறார்களோ, அங்கே விளம்பரதாரர்களும் வருகிறார்கள். ஆனால் இது பொருட்களை விற்கும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல.

சிந்தனையை விற்கும் மனிதருக்கும் இதே நியதி தான்!!

ஒருவர் ஒரு பொருளை விற்கலாம்.

ஒருவர் ஒரு சேவையை விற்கலாம்.

ஒருவர் ஒரு புத்தகத்தை விற்கலாம்.

ஒருவர் தனது திறமையை விற்கலாம்.

அல்லது ஒருவர் எந்தப் பொருளாதார நோக்கமும் இல்லாமல் ஒரு நல்ல கருத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல விரும்பலாம். அவருக்கும் மக்கள் தேவை.

நல்ல கருத்து தனியாக நல்லதாக இருப்பது மட்டும் போதாது. அதை கேட்கத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்களிடம் அது சென்று சேர வேண்டும். 

அதனால், எதிர்காலத்தில் எந்த ஊடகம் முன்னணியில் இருக்கிறது என்பதை கவனிப்பது வியாபாரிகளுக்கு மட்டுமல்ல; சமூக சிந்தனையாளர்கள், ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், உளவியலாளர்கள், கலைஞர்கள், அறிவைப் பகிர விரும்பும் அனைவருக்கும் முக்கியமானது.

நாம் எந்தக் காலத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதை அறிந்து கொள்வது மட்டும் போதாது. மக்கள் எந்த ஊடகத்தில் வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். தெருக்கூத்து காலத்தில் தெருக்கூத்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

வானொலி காலத்தில் வானொலியைச் சுற்றி மக்கள் கூடினார்கள். சினிமா காலத்தில் திரையரங்கம் மக்கள் கூட்டத்தை ஈர்த்தது. தொலைக்காட்சி காலத்தில் வீடு ஒரு திரையரங்கமாக மாறியது.

மொபைல் காலத்தில் அந்தத் திரையரங்கமே ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கைக்குள் வந்துவிட்டது. நாளை என்ன வரும்? அதை நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்:

ஊடகம் மாறும்.

மக்களின் ரசனை மாறும்.

மக்களின் கவனம் மாறும்.

தொழில்நுட்பம் மாறும்.

ஆனால்..

மக்களை அடைந்து, அவர்களிடம் ஒரு பொருளையோ, ஒரு சிந்தனையையோ, ஒரு நல்ல கருத்தையையோ கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை நியதி மட்டும் ஒருபோதும் மாறாது.

அதனால்தான் காலத்தின் மாற்றத்தை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைவிட, அடுத்ததாக மக்கள் கூடப்போகும் இடம் எது என்பதை முன்கூட்டியே கவனிப்பது முக்கியம்.

அடுத்த காலம் எது?

அதை தீர்மானிப்பது தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல. மக்கள் தங்களுடைய அறிவு வளர்ச்சிக்கும், பொழுதுபோக்கிற்கும் எந்த ஊடகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதுதான்!

அந்தத் தேர்வு எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறலாம். இன்று மக்கள் கூடும் இடம், நாளை மாறியிருக்கலாம்.

ஆக, மக்களின் இரசனை மாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்குத் தயாராக இருப்பதும், எங்கும் பின்தங்கி விடாமல் காலத்தோடு விழிப்புணர்ச்சியோடு பயணிப்பதுமே விவேகம் எனப்படும்!

-Yozen Balki 💢

நம்பிக்கைத் துரோக அரசியல்: காங்கிரஸை ஓரங்கட்டும் மாநிலக் கட்சிகள்!!

இந்திய அரசியலில் தேசியக் கட்சிகளும் பிராந்தியக் கட்சிகளும் இணைந்து கூட்டணி அமைப்பது ஒன்றும் புதிய விஷயமல்ல. 

ஆனால், சமீபகாலமாக அகில இந்திய காங்கிரஸ் கட்சி எடுத்து வரும் சில தன்னிச்சையான முடிவுகள், அதன் மிக விசுவாசமான கூட்டணிக் கட்சிகளையே அதிர்ச்சியடைய வைத்துள்ளது.

குறிப்பாக, தமிழகத்தில் தங்களின் நீண்டகால அரசியல் கூட்டாளியான திமுக-விற்கு காங்கிரஸ் செய்ததாகக் கருதப்படும் மறைமுக நகர்வுகள், ஒட்டுமொத்த இந்திய அளவில் ஒரு புதிய அரசியல் திருப்பத்திற்கு வித்திட்டுள்ளது.

திமுக-வின் விசுவாசமும் காங்கிரஸின் தந்திரமும்:

தேசிய அளவில் நரேந்திர மோடி மற்றும் பாஜக-வின் அசுர வளர்ச்சியைத் தடுப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட 'இந்தியா' (INDIA) கூட்டணியின் மிக வலுவான தூணாக விளங்கியது திமுக. இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலேயே ராகுல் காந்தியைப் பகிரங்கமாக முதன்முதலில் "அடுத்த பிரதமர் வேட்பாளர்" என்று மேடையில் அறிவித்து அரியணையில் ஏற்றத் துடித்தவர் திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் மட்டும்தான்.

தேர்தல் வெற்றிகளைத் தொடர்ச்சியாகத் தட்டாமல் கொடுத்து, டெல்லி மேலிடத்திற்குத் தோள் கொடுத்த ஒரு பலமான கூட்டாளியை, வெறும் தற்காலிக அரசியல் லாபத்திற்காகவும், சில இடங்களின் கணக்குகளுக்காகவும் காங்கிரஸ் கட்சி உதாசீனப்படுத்தத் துவங்கியதாகத் தகவல்கள் வெளியாகி வருகின்றன. தமிழ்நாட்டின் புதிய அரசியல் மாற்றங்களை நோக்கி காங்கிரஸ் காய் நகர்த்துவது திமுக-விற்கு இழைக்கப்பட்ட அப்பட்டமான துரோகமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

புதிய வரவும் காங்கிரஸின் சந்தர்ப்பவாதமும்:

காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கஷ்டமான காலக்கட்டங்களில் எல்லாம் உண்மையான தோழனாய் நின்ற திமுக-வை ஓரங்கட்டிவிட்டு, அரசியலுக்குப் புதிதாக வந்துள்ள, எந்தவொரு பெரிய அனுபவமும் இல்லாத ஒரு நடிகரின் கட்சியை நோக்கி காங்கிரஸ் ஓடிச்சென்று ஆதரவு தருவது அரசியல் வட்டாரங்களில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இத்தனை கால உழைப்பையும் விசுவாசத்தையும் மதிக்காமல், புதிய தற்காலிகக் கவர்ச்சியை நோக்கி காங்கிரஸ் நகர்வதை நடுநிலையான மக்கள் கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. காங்கிரஸின் இத்தகைய தற்காலிக மாறும் போக்கு, மக்கள் மத்தியில் ஒருவித அதிருப்தியையும், அதன் மீதான நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கும் சூழலையும் உருவாக்கியுள்ளது.

பிற மாநிலக் கட்சிகளுக்கு விழுந்த சம்மட்டி அடி:

"திமுக போன்ற ஒரு மிக விசுவாசமான, பாரம்பரியமிக்க கூட்டணிக் கட்சிக்கே காங்கிரஸ் இந்த நிலையை ஏற்படுகிறது என்றால், நாளை நமக்கு என்ன நடக்கும்?" என்ற அச்சமும் அதிருப்தியும் இந்தியாவின் பிற சக்திவாய்ந்த மாநிலக் கட்சிகளுக்குள் தீயாய் பரவியுள்ளது.

மேற்கு வங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜி (திரிணாமுல் காங்கிரஸ்), மகாராஷ்டிராவில் உத்தவ் தாக்கரே (சிவசேனா), டெல்லி மற்றும் பஞ்சாபில் அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் (ஆத்மி), உத்தரப் பிரதேசத்தில் அகிலேஷ் யாதவ் (சமாஜ்வாதி) எனப் பல மாநிலத் தலைவர்கள் ஏற்கனவே காங்கிரஸின் 'பெரிய அண்ணன்' மனப்பான்மையால் அதிருப்தியில் இருந்தனர். 

இப்போது திமுக-விற்கு நடந்துள்ள இந்த விவகாரம், அவர்களின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. காங்கிரஸை இனி எவ்வளவு தூரம் நம்பலாம் என்ற பெரிய கேள்விக்குறியை இது பிராந்தியத் தலைவர்கள் மத்தியில் விதைத்துவிட்டது.

மத்தியில் மூன்றாவது அணியின் எழுச்சி:

காங்கிரஸின் இந்த நம்பகத்தன்மையற்ற போக்கின் விளைவாகத்தான், தற்போது தேசிய அரசியலில் "பாஜக-வும் அல்லாத, காங்கிரஸும் அல்லாத" ஒரு வலுவான மூன்றாவது அணியை உருவாக்குவதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் தீவிரமடைந்துள்ளன. மாநில சுயாட்சியையும், பிராந்தியக் கட்சிகளின் சுயமரியாதையையும் பாதுகாக்கத் தலைவர்கள் ஒன்றிணையத் துவங்கிவிட்டனர்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ராகுல் காந்தியைப் பிரதமராக்கப் பாடுபட்ட கூட்டாளிகளையே பலவீனப்படுத்த நினைக்கும் காங்கிரஸின் இந்த அரசியல் நகர்வு, அக்கட்சியை தேசிய அளவில் முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தும் நிலையை நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

கூட்டணிக் கட்சிகளை மதிக்காத எந்தவொரு தேசியக் கட்சியும் மாநிலக் கட்சிகளின் ஆதரவின்றி டெல்லி அரியணையைத் தொட முடியாது என்பதே தற்போதைய எதார்த்தம்!

-Yozen Balki 💢 

நெய்யின் பயன்பாடு: தமிழ்நாடு Vs ராஜஸ்தான் - ஒரு சுவாரசியமான உணவுப் புவியியல் பார்வை!

இந்திய சமையலறைகளில் நெய்க்கு எப்போதும் ஒரு தனித்துவமான இடம் உண்டு. 

தெய்வீக வழிபாடுகள் முதல் தினசரி உணவின் ருசி வரை நெய்யின் மணம் நம் கலாச்சாரத்தோடு கலந்தது. ஆனால், இந்திய வரைபடத்தில் தெற்கே இருக்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும், மேற்கே இருக்கும் ராஜஸ்தானுக்கும் இடையே இந்த தங்க நிற திரவத்தைப் பயன்படுத்துவதில் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் உள்ள வித்தியாசம் காணப்படுகிறது. அது ஏன் என்று அலசுகிறது இந்த கட்டுரை!

ஒரே நாடு, ஒரே உணவுப் பொருள்... ஆனால் இரு வேறு கலாச்சாரப் பயன்பாடுகள்! இதைப்பற்றிய ஒரு சுவாரசியமான ஒப்பீட்டுப் பதிவு தான் இது.

நெய் பற்றிய முக்கிய உண்மைகள்...

நெய்யில் புரோட்டீன் இல்லை: பலரும் பாலில் இருந்து வருவதால் நெய்யில் புரதச்சத்து (Protein) இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால், நெய் என்பது 99% தூய்மையான ஆரோக்கியமான கொழுப்பு (Healthy Fats) ஆகும். பாலில் உள்ள நீர்ச்சத்தும், புரதச்சத்தும் (Milk Solids) நீக்கப்பட்ட பிறகே நெய் கிடைக்கிறது.

கெடாத தங்கம் நெய்: தூய்மையான நெய்யில் ஈப்பதம் இல்லாததால், அதை பிரிட்ஜில் வைக்காமலேயே பல வருடங்களுக்குக் கெடாமல் சேமிக்க முடியும்.

அதிவேக ஆற்றல்: நெய்யில் உள்ள நடுத்தர சங்கிலிக் கொழுப்பு அமிலங்கள் (MCTs) கல்லீரலால் நேரடியாக உறிஞ்சப்பட்டு, உடலுக்கு உடனடியாக அசுர ஆற்றலை வழங்குகின்றன.

வைட்டமின்களின் புகலிடம்: கொழுப்பில் கரையக்கூடிய வைட்டமின்களான A, D, E, மற்றும் K ஆகிய ஊட்டச்சத்துக்கள் நெய்யில் ஏராளமாக உள்ளன.

தனிநபர் நுகர்வு: ஒரு நேரடி ஒப்பீடு (Per Capita Consumption):

நெய் நுகர்வில் ராஜஸ்தான் தமிழ்நாடு:

ஒரு நபர் ஒரு நாள் நுகர்வு ராஜஸ்தானில் 15 முதல் 25 கிராம் (3 - 5 ஸ்பூன்)

அதுவே தமிழ்நாட்டில் 1 முதல் 3 கிராம் (அரை ஸ்பூனுக்கும் குறைவு)

மாதாந்திர குடும்ப நுகர்வு ராஜஸ்தானில் 2 கிலோ முதல் 3 கிலோ வரை (சில வீடுகளில் 15 கிலோ டப்பாக்கள்)

அதுவே தமிழ்நாட்டுக்கு வெறும் 200 மில்லி முதல் 500 மில்லி வரை மட்டுமே!!

தமிழ்நாடு: சமையல் முறை உணவின் மீது தாராளமாக ஊற்றி அல்லது நனைத்துச் சாப்பிடுவது. தாளிக்க அல்லது பலகாரங்கள் செய்ய ஒரு சுவையூட்டியாகப் பயன்படுத்துவது.

ராஜஸ்தான்: கிலோ கணக்கில் நெய்யை ரொட்டியில் நனைத்து சாப்பிடும் பாலைவன ராயல்ஸ்!

ராஜஸ்தான் ஒரு வறண்ட மாநிலமாக இருந்தாலும், இந்தியாவிலேயே பால் மற்றும் நெய் உற்பத்தியில் முன்னணியில் உள்ளது. அங்கு மக்கள் நெய்யை அள்ளிப் பருகுவதற்குக் காரணங்கள்:

1. வறட்சியைத் தாங்கும் கால்நடைகள்:

இராஜஸ்தானில் சுமார் 5.6 கோடி கால்நடைகள் உள்ளன. அங்குள்ள 'இராதி', 'தார்பார்கர்' மாடுகளும், 'முருகா' எருமைகளும் கொழுப்பு நிறைந்த தடிமனான பாலை வறட்சி காலத்திலும் வாரி வழங்குகின்றன.

2. புவியியல் கட்டாயம்: முற்காலத்தில் பாலைவன வெப்பத்தில் பால் கெட்டுப்போகாமல் இருக்க, அதை நெய்யாக மாற்றிச் சேமிப்பது அவர்களின் தேவையாக இருந்தது.

3. கம்பு ரொட்டியின் தோழன் நெய்: அவர்களின் முதன்மை உணவான கம்பு ரொட்டி (Bajra Roti) மிகவும் வறட்சியாக இருக்கும். அதை மென்று விழுங்கவும், செரிமானம் செய்யவும் தாராளமாக நெய் தேவைப்படுகிறது. மேலும், பாலைவனக் கடுங்குளிரில் உடலை வெதுவெதுப்பாக வைக்க நெய் உதவுகிறது.

தமிழ்நாடு: அளவோடு நெய்யை ரசிக்கும் நறுமணக் கலாச்சாரம்!

தமிழ்நாட்டில் பால் நுகர்வு மிக அதிகம் என்றாலும், நெய்யை நாம் தினசரி சமையல் எண்ணெயாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.

1. தாவர எண்ணெய்களின் ஆதிக்கம்:

தமிழக தட்பவெப்ப நிலைக்கு உடலைக் குளிர்ச்சியாக வைத்திருக்கக் கூடிய நல்லெண்ணெய், கடலை எண்ணெய் மற்றும் தேங்காய் எண்ணெய்களையே நாம் 90% சமையலுக்குப் பயன்படுத்துகிறோம்.

2. மணத்திற்கு முன்னுரிமை: 

நாம் நெய்யை அளவாகப் பயன்படுத்தினாலும், தரத்திற்கு முக்கியத்துவம் தருகிறோம். முருங்கை இலை போட்டு நன்கு காய்ச்சப்பட்ட, மணல் மணலான தீவிர நறுமணம் கொண்ட நெய்யைத் தான் தமிழர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

3. குறிப்பிட்ட உணவுகள்: 

பருப்பு சாதம், சர்க்கரைப் பொங்கல், நெய் தோசை, பிரியாணி மற்றும் தீபாவளி பலகாரங்கள் (மைசூர்பாகு, அல்வா) போன்ற குறிப்பிட்ட சுவைகளுக்காக மட்டுமே தமிழகச் சமையலறைகளில் நெய் பாட்டில்கள் திறக்கப்படுகின்றன.

தட்பவெப்ப நிலைதான் உணவைத் தீர்மானிக்கிறது!

ராஜஸ்தான் மக்கள் லிட்டர் கணக்கில் நெய் சாப்பிட்டாலும், அவர்கள் பாலைவன வெயிலில் செய்யும் கடினமான உடல் உழைப்பு அந்த கலோரிகளை எரிக்க உதவுகிறது. ஆனால், ஆண்டு முழுவதும் வெப்பமண்டலக் காலநிலையைக் கொண்ட தமிழ்நாட்டில், உட்கார்ந்தே வேலை செய்யும் நவீன வாழ்க்கை முறைக்கு அதிகப்படியான நெய் நுகர்வு தேவையற்றது.

ஆக, உணவு என்பது அந்தந்த நிலத்தின் தட்பவெப்ப நிலையைப் பொறுத்தது. ராஜஸ்தான் உணவு முறை அவர்களுக்கு ஆரோக்கியம்; தமிழ்நாட்டின் எண்ணெய் மற்றும் மிதமான நெய் பயன்பாடு நமக்கு ஆரோக்கியம்! 

தமிழ்நாட்டு மக்கள் தங்கள் பாரம்பரிய நல்லெண்ணெயோடு சேர்த்து, 

தினமும் 1 - 2 ஸ்பூன் நெய்யை உணவில் சேர்த்துக் கொள்வது ஒட்டுமொத்த உடல்நலத்திற்கும், குடல் ஆரோக்கியத்திற்கும் மிகச் சிறந்தது.

இந்த கட்டுரையை நான் இப்போது எழுதுவதற்கு காரணம் நேற்று ஒரு ராஜஸ்தான் கிராமத்து உணவு பழக்க வழக்கம் பற்றி பார்த்தேன். அதில் நெய்யை அவர்கள் லிட்டர் லிட்டராக பயன்படுத்துவது கண்டு ஆச்சரியப்பட்டேன். நாம் மட்டும் தமிழ்நாட்டில் ஏன் அப்படி நெய்யை அதிகமாக பயன்படுத்துவது இல்லை என்று வருத்தமாக இருந்தது.

பிறகு ஆய்வு செய்து பார்த்ததில், நம்முடைய தற்போதைய உணவு முறை தான் சிறந்தது என்று நிம்மதி அடைந்தேன்!

இந்தக் கட்டுரை நெய் பயன்பாடு பற்றிய நம்முடைய சந்தேகங்களை போக்கி தெளிவுபடுத்தும் என்று எழுதியுள்ளேன்! 

-Yozen Balki 💢 

UI Must Have Two Doors: Basic Mode & Advanced Mode: Request to Google.

From Google Maps and Smart TVs to Everyday Machines — Have We Forgotten the Ordinary Human Being?

Who Asked for a Thousand Buttons?

There is something deeply strange happening in the world of technology.

We are surrounded by machines that are becoming increasingly “smart” — smart phones, smart TVs, smart watches, smart homes, smart cars, smart doors and countless other smart devices.

But I have a simple question:

As technology becomes smarter, why is using it becoming harder for ordinary human beings?

Who asked for a thousand buttons?

Who asked for hundreds of menus, sub-menus, settings, permissions, notifications, icons, gestures and hidden functions?

And more importantly, who decided that every human being should understand all of them?

I am not against technology.

Quite the opposite.

I have enormous respect for science and technology. I have watched technology transform human life in ways that previous generations could hardly have imagined.

My objection is not to technological progress.

My objection is to unnecessary complexity.

Before I Criticise Google, Let Me Say This

Before I criticise Google, I want to make one thing absolutely clear.

I have enormous respect for Google.

In fact, I consider Google one of the greatest forces for linguistic inclusion the world has ever seen. I sometimes think of Google as a guardian of the world's languages.

Think about what Google has done.

It has given space to languages spoken by millions, languages spoken by thousands, and even languages that many people outside their own communities may never have heard of.

It has created tools that allow people speaking different languages to communicate, search, read, learn and translate across linguistic boundaries.

To me, Google is almost like a global university of languages, a place where the world's linguistic diversity is not merely tolerated, but made accessible to billions of people.

I genuinely admire that.

I have written articles appreciating Google's contribution to languages and communication, and I have great respect for the people who have made this possible.

I sometimes wonder whether even the most powerful and respected governments in the world could have accomplished something of this scale, across so many languages and so many countries, with the same speed and accessibility.

Google has done something extraordinary for humanity in this respect.

And that is precisely why I feel comfortable criticising Google.

My criticism does not come from contempt.

It comes from expectation.

When you deeply respect an institution, you are also entitled to ask it difficult questions.

So this article is not an attack on Google.

It is a friendly but firm challenge from someone who genuinely values what Google has given the world:

Please do not make the future of technology unnecessarily difficult for the very human beings you have worked so hard to connect.

That is a different matter altogether.

The Smart TV That Sometimes Makes Me Feel Stupid.

Take a modern Smart TV.

I want to switch it on and watch a programme.

That is all.

But the television may now offer hundreds of channels, streaming platforms, apps, voice controls, Bluetooth connections, network settings, picture modes, sound modes, parental controls, privacy settings, device connections and countless other options.

Somewhere inside this enormous technological universe is the simple function I actually wanted: Watch television.

Even technically comfortable young people may use only a fraction of the functions available on their television.

Then what happens to an elderly person?

What happens to someone who did not grow up with smartphones?

What happens to a person who has limited literacy or limited digital experience?

Should they feel that they are unintelligent simply because they cannot find the programme they want?

I don't think so.

The problem is not always the user. Sometimes the design is the problem.

Google Maps: A Map Is a Map, Until It Becomes Something Else. This brings me to Google. Google has created extraordinary products that billions of people use. Google Maps is one of them.

I use Maps to find places, understand routes, locate businesses and navigate from one place to another.

That is its basic mental model.

But over time, business-management functions have increasingly become part of the Maps experience.

Google retired its separate Google My Business mobile app and moved Business Profile management into Google Search and Google Maps.

I understand the logic.

A business exists at a physical location. Customers need to find it. Maps needs business information. Business owners need to update that information.

There is a genuine connection between the two.

But there is a fundamental difference between integration and confusion.

A customer opens Maps because he wants to find a place.

A business owner opens a business-management interface because he wants to manage his business.

These are two different jobs.

Why not make that distinction visually obvious?

Why not say:

MAPS

and then provide a clearly separated:

BUSINESS

section?

That would be like putting a proper wall between a living room and a bathroom.

Both can exist in the same house.

But we don't remove the wall and tell the family:

“Don't worry. The bathroom is somewhere inside the living room.”

A Wall Is Not a Bad Thing either.

We sometimes misunderstand the idea of simplicity.

When I say that technology needs a “wall”, I am not asking companies to remove advanced functions.

I am asking them to separate them.

Give me the things I need every day.

And then give the expert access to everything else.

Nothing needs to be removed.

Nothing needs to be made less powerful.

The complexity simply needs to be placed where it belongs.

This brings me to what I believe should become a basic principle of modern interface design.

UI Must Have Two Doors: Basic Mode & Advanced Mode.

One application.

One system.

One technology.

But two clearly defined doors.

BASIC MODE

For ordinary users.

Show me what I need.

Hide what I don't need.

Make the essential functions obvious.

Let me accomplish my task without making me study the machine.

ADVANCED MODE

For professional and technically experienced users. Give them every setting, every option, every sophisticated function they want.

Nothing is taken away from them.

The difference is simply that the complexity is no longer forced upon everyone.

This is not “dumbing down” technology.

It is intelligent design.

A professional photographer may want hundreds of controls on a camera.

I may simply want to take a photograph.

The camera should accommodate both of us.

It should not force me to understand photography before allowing me to take a picture.

Technology Should Hide Its Complexity

A good machine can be extraordinarily complicated inside and extraordinarily simple outside.

Think about an elevator. Inside that box is a tremendous amount of engineering.

But the user does not need to understand the motor, cables, control systems, sensors or safety mechanisms.

He presses a button. The elevator does the rest. That is intelligent technology.

The intelligence is hidden inside the machine instead of being placed on theo user's shoulders.

Unfortunately, many modern digital products seem to be moving in the opposite direction. Their complexity is increasingly being displayed to the user. The user is expected to learn the machine instead of the machine learning how to serve the user.

And Then There Are Elderly People

This issue becomes much more serious when we think about ageing.

All of us are young only once.

If we are fortunate, we grow older.

Our eyesight changes.

Our hearing changes.

Our fingers may become less precise.

Our memory may not be as quick as it once was.

Our patience with unnecessary complexity may decrease. And one day, the person who designed the complicated interface may himself become the person struggling to use it. That is why accessibility should not be treated as a special feature for a small group of people.

Ageing is something most of us will experience.

Designing for older people is, in a very real sense, designing for our future selves.

What About People Who Are Not Highly Educated?

There is another uncomfortable truth.

The world does not consist only of engineers, programmers, designers, graduates and technology enthusiasts.

Millions of ordinary people live in villages, towns and cities across the world.

They speak different languages.

They have different levels of education.

They have different experiences with technology.

Some may be brilliant at farming.

Some may be excellent mechanics.

Some may be wonderful teachers, shopkeepers, artists, drivers, cooks or craftsmen.

A person does not become unintelligent because he does not understand a complicated digital interface.

Human intelligence cannot be measured by the number of menus someone knows how to navigate.

The Arrogance of Modern Technology

Perhaps the biggest problem is not technology itself.

Perhaps it is the attitude behind some technology.

There can be a subtle arrogance in the assumption that:

“If we can build it, the user should learn how to use it.”

No.

The responsibility should often be reversed.

If we can build something complicated, we should also be capable of making its use simple.

A product containing 500 features is not automatically better than a product containing 50.

Sometimes the product with 50 features is better because the 50 useful functions are immediately understandable.

Technology should not be a demonstration of what engineers know.

It should be a demonstration of how well engineers understand human beings.

Google, This Is My Question

So, Google, I have one simple question.

You have some of the world's greatest technological resources.

You can build enormously sophisticated systems.

You can connect Maps, Search, Business Profiles, advertising, payments and countless other services.

But when you put all these things together, please remember one thing:

The human being looking at the screen has only two eyes, two hands and one brain.

He may not want to learn your entire ecosystem.

He may simply want to find a place.

Or manage his small business.

Or watch television.

Or open a door.

Or make a phone call.

Or pay a bill.

Please don't make him feel that he needs a computer science degree to do it.

Google Has the Power to Set an Example

And this is precisely why I expect more from a company like Google.

A company with Google's technological reach, global presence and enormous influence has the ability to do something that could benefit not just its own users, but the entire technology industry.

Why not create a genuinely simple Basic Mode and a clearly separated Advanced Mode, within the same application?

One application.

One ecosystem.

But with a clear wall between the two worlds.

Let the ordinary user enter the Basic Mode and see only what is necessary.

Let the advanced user open the door to Advanced Mode and access every sophisticated function he wants.

Nothing needs to be removed.

Nothing needs to be dumbed down.

The complexity simply needs to be placed where it belongs.

If Google were to adopt such a philosophy across its products, it could become an example for the rest of the technology industry.

Other companies might follow.

Smart TVs could follow.

Home appliances could follow.

Public machines could follow.

Banking applications could follow.

Cars could follow.

Medical and scientific equipment could follow. And gradually, we might build a technological world in which science becomes more accessible without becoming less powerful.

That, to me, would be genuine technological progress.

Because the real achievement of science is not merely to discover something extraordinarily complicated.

The real achievement is to take that extraordinary knowledge and make it usable by an ordinary human being.

Imagine a world where an elderly person can confidently use a smart device without fear.

Imagine a person with little formal education being able to use a sophisticated machine without feeling ashamed or dependent on someone else.

Imagine a child being able to understand the basic function of a device without being confronted by hundreds of unnecessary choices.

That is the kind of technological future I would like to see. And perhaps a company like Google  precisely because it has the reach and influence to do so, could lead that change.

Build the wall.

Keep the doors open.

Give the expert all the power he needs.

Give the ordinary human being all the simplicity he deserves.

And let both use the same technology.

That would not make technology less intelligent.

It would make technology more humane.

And perhaps that is the next great revolution we need:

Not smarter machines.

But machines that are smart enough to remain simple.

Not technology that shows us how clever it is. Technology that understands how human we are.

- Yozen Balki 💢 

தந்தை பெரியார் பிறந்த நாளில்… என் புத்தகம் ஆசிரியரிடம் சேர்ந்த தருணம்

நேற்று  செப்டம்பர் 17 எனக்கு வாழ்க்கையில் ஒரு மறக்க முடியாத நாள்.

தந்தை பெரியார் அவர்களின்‌ 148-வது பிறந்த நாளான செப்டம்பர் 17-ஆம் தேதி, நான் பெரியார் குறித்து எழுதியிருந்த என் புத்தகம் அச்சிடப்பட்டு, நேற்று மாலைதான் என் கைகளில் வந்து சேர்ந்தது.

அதே நாளில், பெரம்பூர் அகரம் பகுதியில் திராவிடர் கழகத்தின் சார்பில் மிகப்பெரிய பொதுக்கூட்டம் ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. 

திராவிடர் கழகப் பொதுச்செயலாளர் ஆசிரியர் கி. வீரமணி அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்ற அந்த நிகழ்ச்சியில், வழக்கறிஞர் ஐயா துரைசாமி அவர்கள், வழக்கறிஞர் அருள்மொழி அவர்கள், வழக்கறிஞர் மதிவதனி அவர்கள், எனது நீண்டகால நண்பர் செம்பியம் இராமலிங்கம் உள்ளிட்ட பலரும் மேடையில் அமர்ந்திருந்தனர்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எனது பழைய திராவிடர் கழக நண்பர்கள், திரு. சிட்டிபாபு, திரு. தங்கமணி, புரசைவாக்கம் ஓட்டேரி திராவிடர் கழக தலைவர், காலம் சென்ற திரு. வெங்கடேசன் அவர்களின் மகன் திரு. நல்லத்தம்பி போன்ற பலரை சந்தித்து உரையாடும் வாய்ப்பும் அன்று கிடைத்தது. அந்த சந்திப்பே எனக்கு ஒரு தனியான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. 

என்னுடைய பள்ளித் தோழரும், நீண்டகால குடும்ப நண்பரும் இன்று வரை பெரியார் கொள்கையில் உறுதியை கடைப்பிடிப்பவருமான திரு சண்முகம் அவர்களுக்கு அலைபேசி வழியாக அந்த நிகழ்ச்சியை சிறிது காண்பித்தேன். அவருக்கு கூட்டத்துக்கு வர முடியாத ஒரு சூழ்நிலை. அவருக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி.

புத்தகம் கைக்கு வந்தது முதல், என் மனதில் அப்போது ஒரே ஒரு ஆசைதான் இருந்தது.

நான் எழுதிய பெரியார் பற்றிய இந்தப் புத்தகத்தை முதலில் ஆசிரியர் திரு.

கி. வீரமணி அவர்களிடமே முதலில் வழங்க வேண்டும் என்பதே அது.

இந்த ஆசையை என் நண்பர் செம்பியம் இராமலிங்கத்திடம் தெரிவித்தேன். அவர் தற்போது பெரியார் திடலில் பணியாற்றி வருகிறார். அவரும் அதைப் புரிந்துகொண்டு, மேடையில் கூட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்த தோழர் ஒருவரிடம் இதைப் பற்றிக் கூறினார்.

சற்று நேரம் மேடையிலும் அமர்ந்திருந்தேன்.

ஆசிரியர் அவர்கள் கூட்டத்துக்கு அவரது வேன் வந்து நுழைந்த நேரம் மிகப்பெரிய உற்சாக வரவேற்பு தரப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட 93 வயதை தொடப்போகின்ற அந்த இளைஞருக்கு, அவரது மன உறுதிக்கு கூட்டத்தினர் யாவரும் தலை வணங்கி பணிவுடன் நின்றோம். தந்தை பெரியார் போன்றே மிக நீண்ட சமுதாயத் தொண்டுக்கான பயணம் அவருடையது ஆகும். 

 

ஆசிரியர் அவர்கள் கூட்டத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததும், வழக்கறிஞர் அருள்மொழி அவர்களின் உரைக்குப் பிறகு, என்னையும் என் புத்தகத்தையும் அறிமுகப்படுத்தினார்.

அந்தக் கணம் எனக்கு மிகவும் நெகிழ்ச்சியானதாக இருந்தது.

நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் மரியாதையுடனும் அந்தப் புத்தகத்தை ஆசிரியர் திருமிகு.  கி. வீரமணி அவர்களிடம் வழங்கினேன். அவரும் சிரித்த முகத்துடன் அதை பெற்றுக்கொண்டு என்னை வாழ்த்தினார்.

34 ஆண்டுகளாக உளவியல் துறையில் பணியாற்றி வரும் எனக்கு, பெரியார் பற்றிய ஒரு புத்தகத்தை எழுதி, பெரியார் பிறந்த நாளன்றே அதை ஆசிரியர் அவர்களிடம் நேரில் வழங்க முடிந்தது என்பது ஒரு தனியான பெரு மகிழ்ச்சி.

பின்னர் மேடையில் இருந்த பலருக்கும் என் புத்தகத்தை வழங்கினேன்.

அன்று இரவு நான் வீடு திரும்புவதற்குள், வழக்கறிஞர் அருள்மொழி அவர்கள் என் புத்தகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, அலைபேசியில் அழைத்து, அது மிகவும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறி மகிழ்ந்தார். அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்தேன்.

ஒருவருடைய முயற்சியைப் பார்த்தவுடன், தயக்கமின்றி உடனடியாக பாராட்டுவது என்பது இன்றைய காலத்தில் எல்லோரிடமும் காணக்கூடிய ஒரு குணமன்று. அதனால், அந்தக் கனிவான பாராட்டு எனக்கு மேலும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

இன்று காலை மீண்டும் நண்பர் செம்பியம் இராமலிங்கம் அவர்களை அலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு என்னுடைய நன்றியை மீண்டும் கூறினேன்.

இந்தப் புத்தகம் ஏன்?

தந்தை பெரியார் பற்றிய இந்தப் புத்தகத்தில், என் மனதில் நீண்ட காலமாகப் பதிந்திருந்த சில நெகிழ்ச்சியான எண்ணங்களை ஒன்பது அத்தியாயங்களில் பதிவு செய்திருக்கிறேன்.

இது பெரியாரின் முழுமையான வரலாற்றை எழுத முயன்ற நூல் அல்ல.

அவருடைய நீண்டகாலப் பொது வாழ்க்கையையும், சமூகப் பணிகளையும், வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பல சம்பவங்களையும் படித்தும் கேட்டும் அறிந்தபோது, நான் வியந்த தருணங்களையும், சில நேரங்களில் கண்களில் கண்ணீர் வரச் செய்த நிகழ்வுகளையும் அதிகமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறேன்.

பெரியார் என்ற மாமனிதரைப் பற்றி நான் பதினைந்து வயதில் படிக்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து, அவரைப் பற்றிய என் வியப்பும் மரியாதையும் ஆண்டுகள் கடந்தும் குறையவில்லை.

அந்த உணர்விலிருந்து தான் இந்தச் சிறிய நூல் உருவானது.

இந்தப் புத்தகத்தை படித்துவிட்டு, ஒரு வாசகர்,

“பெரியார் யார் என்பதை இன்னும் விரிவாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவருடைய சொந்த எழுத்துக்களையும் நூல்களையும் படிக்க வேண்டும்”

என்ற ஆசையைப் பெற்றால், அதுவே இந்தப் புத்தகம் நான் எழுதியதன் மிகப்பெரிய பயனாக இருக்கும்.

பெரியாரைப் பற்றி நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதை மட்டும் சொல்லிவிடுவது என் நோக்கம் அல்ல.

பெரியாரைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை ஒருவருடைய மனதில் உருவாக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.

அந்தச் சிறிய ஆசையோடு இந்தப் புத்தகம் இப்போது என் கைகளிலிருந்து வாசகர்களை நோக்கிப் பயணிக்கிறது.

தந்தை பெரியார் பிறந்த நாளில்,

பெரியாரை பற்றிய என் புத்தகம் முதன் முதலாக, அவருடைய கொள்கைப் பயணத்தில் நீண்ட காலம் பயணித்து வரும் ஆசிரியர் அய்யா திரு. கி. வீரமணி அவர்களின் கைகளில் சேர்ந்தது மறக்க முடியாத நிகழ்வு ஆகும்.

அந்த நினைவு மட்டும்…

என் எழுத்துப் பயணத்தில் என்றும் அழியாத ஒரு பக்கமாக இருக்கும்.

வாழ்க பெரியார்!!🙏🙏

- Yozen Balki 💢 

உங்கள் செல்போனின் ஃபிரண்ட் கேமரா மற்றும் மைக் உங்களை கண்காணிக்கிறது!

நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் ஸ்மார்ட்போன்கள் நம் வாழ்க்கையை எவ்வளவு எளிமையாக்கியுள்ளனவோ, அவ்வளவு தூரம் நமது தனிப்பட்ட ரகசியங்களை உலகிற்கு அம்பலப்படுத்திக் கொண்டும் இருக்கின்றன. 

நீங்கள் சாதாரணமாக உங்கள் குடும்பத்தினரிடமோ அல்லது நண்பர்களிடமோ ஒரு பொருளைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பீர்கள். அடுத்த சில நிமிடங்களில், உங்கள் பேஸ்புக் அல்லது இன்ஸ்டாகிராம் பக்கத்தைத் திறந்தால், அதே பொருள் தொடர்பான விளம்பரங்கள் உங்கள் கண் முன்னே வந்து நிற்கும்.

இது பலருக்கும் ஒரு மந்திரம் போலத் தோன்றலாம், ஆனால் இதன் பின்னணியில் இருப்பது அப்பட்டமான டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு. விளம்பர நோக்கத்துக்காக பல்வேறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் நீங்கள் பேசுவதையும், நீங்கள் செய்வதையும் ஒட்டுக் கேட்கின்றன என்பதுதான் தற்போதைய கசப்பான உண்மை.

 1. முன்புற கேமராவும் மைக்கும் நம்மை எப்படி உளவு பார்க்கின்றன?

நமது ஸ்மார்ட்போன்களில் உள்ள முன்புற கேமராவும் (Front Camera), மைக்ரோஃபோனும் (Microphone) நாம் பயன்படுத்தாத போது சும்மா இருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், ஆப்கள் மூலமாக அவை தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

கவனக் கண்காணிப்பு (Attention Tracking): 

நீங்கள் சமூக ஊடகங்களில் ஸ்க்ரோல் செய்யும்போது, எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட விளம்பரம் வரும்போது உங்கள் கண்கள் அதை எத்தனை விநாடிகள் உற்றுப் பார்க்கின்றன என்பதை முன்புற கேமராக்கள் கவனிக்க முடியும். இதன் மூலம் உங்கள் ரசனையை நிறுவனங்கள் துல்லியமாகக் கணிக்கின்றன.

முக்கிய வார்த்தைகளைத் தேடுதல் (Keyword Listening): 

நமது போன்களில் உள்ள வாய்ஸ் அசிஸ்டெண்ட் வசதிக்காக மைக்ரோஃபோன் எப்போதும் லேசான விழிப்பு நிலையிலேயே இருக்கும். நாம் பேசும் சில முக்கிய வார்த்தைகளை (உதாரணமாக: கார், நகை, டூர், லோன்) இந்த மைக்ரோஃபோன் பிடித்துக் கொண்டு, அது தொடர்பான விளம்பரங்களை நமக்குக் காட்டுகிறது.

டிஜிட்டல் டெலிபதி (Predictive Tracking): 

உங்களுடன் இருக்கும் உங்கள் நண்பரோ அல்லது மனைவியோ இணையத்தில் ஒரு பொருளைத் தேடியிருந்தால், உங்களது போனின் ஜிபிஎஸ் மற்றும் வைஃபை நெட்வொர்க்கை வைத்து நீங்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருப்பதை கூகுள் அல்லது பேஸ்புக் நிறுவனங்களின் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) கண்டறியும். "இவர்கள் இருவரும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள், எனவே அவருக்கும் இது தேவைப்படலாம்" என்று கணித்து, உங்களுக்கும் அதே விளம்பரத்தைக் காட்டும்.

 2. நுகர்வோர் நடத்தையும் விளம்பர சந்தையும்:

இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் நமது தரவுகள் (Data) தான் மிகப்பெரிய சொத்து. கூகுள், ஆப்பிள் மற்றும் மெட்டா போன்ற பெருநிறுவனங்கள் தங்களது இயங்குதளங்கள் (OS) மூலம் வாடிக்கையாளர்களின் வாங்கு திறனை (Purchasing Power) மற்றும் நுகர்வோர் நடத்தையை (Consumer Behaviour) அணு அணுவாகக் கண்காணிக்கிறார்கள்.

உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், நீங்கள் எப்போது தூங்குவீர்கள், எங்கு செல்வீர்கள், எவ்வளவு பணம் செலவழிப்பீர்கள் என்ற ஒட்டுமொத்த ஜாதகமும் இந்த நிறுவனங்களிடம் உள்ளது. இந்தத் தகவல்களை அவர்கள் மற்ற விளம்பர நிறுவனங்களுக்குப் பகிர்ந்து, அதன் மூலம் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளை லாபமாக ஈட்டுகின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாம் காசு கொடுத்து வாங்கிய ஒரு கருவி, நமக்கே தெரியாமல் நம்மையே உளவு பார்த்து நம்மை ஒரு நுகர்வோர் பொருளாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

 3. இதிலிருந்து தப்பிப்பது எப்படி? (தீர்வும் நமது உரிமைகளும்)

இந்த டிஜிட்டல் கண்காணிப்பில் இருந்து தப்பிக்க நாம் நமது போனில் சில முக்கியமான செட்டிங்ஸ் மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். உங்களுடைய போனைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொள்ள உங்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு. அந்த உரிமையை கூகுள் போன்ற நிறுவனங்கள் தடுக்கவில்லை. இதற்கான செட்டிங்ஸ் வசதிகளை அவர்களே சட்ட விதிமுறைகளுக்குப் பயந்து வழங்கியுள்ளனர்.

விளம்பர ஐடியை நீக்குதல் (Delete Advertising ID): 

உங்கள் போனின் Settings > Google > Ads பக்கத்திற்குச் சென்று Delete advertising ID என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்து நீக்கிவிடுங்கள். இதனால் உங்களுக்கென்று ஒரு தனிப்பயனாக்கப்பட்ட விளம்பர சுயவிவரத்தை கூகுள் உருவாக்குவது தடுக்கப்படும்.

மைக்ரோஃபோன் அனுமதியைக் கட்டுப்படுத்துதல்: 

Settings > Apps பகுதிக்குச் சென்று பேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராம் போன்ற சமூக ஊடக ஆப்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள மைக் மற்றும் கேமரா அனுமதிகளை "Don't Allow" (அனுமதிக்காதே) என்று மாற்றி வையுங்கள்.

தேவைப்படும்போது மட்டும் அனுமதி: 

நீங்கள் எப்போதாவது வாய்ஸ் மெசேஜ் அனுப்பும்போதோ அல்லது வீடியோ கால் பேசும்போதோ மட்டும், அந்த ஆப் கேட்கும் அனுமதியை "Only while using the app" (ஆப்பைப் பயன்படுத்தும் போது மட்டும்) என்று கொடுத்துப் பேசிக்கொள்ளலாம். பேசி முடித்ததும் அது தானாகவே லாக் ஆகிவிடும்.

 4. மாற்று தொழில்நுட்பங்களின் எழுச்சி (லினக்ஸ் போன்கள்)

கூகுள் மற்றும் ஆப்பிள் நிறுவனங்களின் இந்த அதீத டிராக்கிங்கில் இருந்து முற்றிலும் விடுபடத்தான், தற்போது லினக்ஸ் (Linux) தொழில்நுட்பத்தில் இயங்கும் பாதுகாப்பான மொபைல் போன்கள் ஐரோப்பிய நாடுகளில் வேகமாகப் பிரபலமாகி வருகின்றன. ஜோலா (Jolla) மற்றும் பியூரிசம் (Purism) போன்ற நிறுவனங்கள் வன்பொருள் அளவிலேயே (Hardware Level) கேமரா மற்றும் மைக்கை ஒரு பட்டன் மூலம் அணைக்கக்கூடிய தனித்துவமான பிரைவசி ஸ்விட்சுகளைத் தங்களது போன்களில் வழங்குகின்றன. வருங்காலத்தில் இந்த போன்கள் இந்தியாவிற்கும் வரும்போது சாதாரண மனிதர்களின் தனியுரிமை இன்னும் பலப்படுத்தப்படும்.

தொழில்நுட்பம் வளர வளர நமது எச்சரிக்கையுணர்வும் வளர வேண்டும். நம்மைச் சுற்றியுள்ள கருவிகள் எவ்வாறு இயங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுபவர்கள் மட்டுமே தங்களது டிஜிட்டல் சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும். புத்தியுள்ளவர்கள் பிழைத்துக் கொள்ளலாம்!

-Yozen Balki 💢 

மொட்டை மாடித் தரைக்கு வெள்ளையடியுங்கள்! Min 5° வெப்பம் குறையுங்கள்!

சமீபகாலமாக அந்த ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு கவனித்தீர்களா? 

மாலை நேரங்களில் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வீசிய அந்த இதமான தென்றல் காற்று இப்போது எங்கே போனது என்று நீங்கள் யோசித்தது உண்டா? 

பகல் நேரத்தை விட, இரவு நேரங்களில் படுக்கையறைக்குள் ஒருவித மூச்சுமுட்டும் புழுக்கத்தை உணர்கிறீர்களா? 

"ஆமாம்" என்றால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு ஆபத்தான உலகளாவிய கதையையும், அதற்கு உங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் இருக்கும் ஒரு எளிய தீர்வையும் பற்றித்தான் இந்த பதிவில் நாம் பார்க்கப் போகிறோம்.

பூமிக்கு மனிதர்கள் தந்துவிட்ட தடிமனான போர்வை (The Greenhouse Effect):

பல வருடங்களுக்கு முன்னால், பள்ளியில் நமக்கு சொல்லித் தந்த 'ஓசோன் ஓட்டை' கதை வேறு; இப்போது நாம் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் 'பசுமை இல்ல விளைவு' (Greenhouse Effect) கதை வேறு ஆகும்.

இயற்கையாகவே நம் பூமியைச் சுற்றி கார்பன்-டை-ஆக்சைடு, மீத்தேன் போன்ற வாயுக்களால் ஆன ஒரு மெல்லிய வளிமண்டல அடுக்கு உள்ளது. இது சூரிய வெப்பத்தை ஓரளவுக்குத் தக்கவைத்து, பூமி உறைந்து போகாமல் காப்பாற்றும் ஒரு பாதுகாப்பான போர்வை. 

ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் செய்த தவறுகளால் (தொழிற்சாலைப் புகை, வாகனப் பயன்பாடு, காடழிப்பு) காற்றில் இந்த வாயுக்களின் அளவு அளவுக்கு அதிகமாக உயர்ந்துவிட்டது. விளைவு? இயற்கையான மெல்லிய போர்வை, இப்போது 10 தடிமனான போர்வையாக மாறி பூமியை மூடியுள்ளது. 

பகலில் பூமிக்குள் நுழையும் சூரிய வெப்பம், இரவில் விண்வெளிக்குத் தப்பிப் போக முடியாமல் இந்தத் தடிமனான போர்வைக்குள் மாட்டிக் கொள்கிறது. இதனால்தான் பகலை விட இரவு நேர வெப்பநிலை உலகெங்கும் மிக வேகமாக உயர்ந்து வருகிறது.

விளைவுகள்: உருகும் பனிமலைகள், கொதிக்கும் நகரங்கள்!

வெப்பம் வெளியேற வழியில்லாமல் பூமி தவிப்பதால், இமயமலை போன்ற பகுதிகளில் பனிப்பாறைகள் வேகமாக உருகுகின்றன. இதற்கு மிகச்சிறந்த, தற்போதைய கசப்பான உதாரணம் தான் சமீபத்தில் நேபாள மலைப்பிரதேசத்தில் ஏற்பட்ட கொடூரமான திடீர் பெருவெள்ளம்! 

அங்கு கொட்டித்தீர்த்த மழையினாலும், பனிப்பாறைகளின் மாற்றங்களினாலும் பல்லாயிரக்கணக்கான வீடுகள் பாதிக்கப்பட்டு, மக்களின் வாழ்வாதாரமே சிதைந்து போயுள்ளது. இது மனிதர்கள் இயற்கையை வஞ்சிக்க ஆரம்பித்ததன் மிக நேரடியான, கொடூரமான பின்விளைவு ஆகும்.

முன்பெல்லாம் இல்லாத வகையில் திடீர் புயல்களும், கடுமையான வறட்சியும் மாறி மாறி வந்து நம் பருவநிலையைத் தலைகீழாக மாற்றுகின்றன. மறுபுறம், நகரங்களில் மரங்களை வெட்டிவிட்டு எங்கு பார்த்தாலும் கான்கிரீட் கட்டிடங்களையும் தார்ச் சாலைகளையும் அமைத்துவிட்டோம் (Urban Heat Island Effect). இந்த கான்கிரீட் தரை பகல் முழுக்க வெப்பத்தை ஒரு ஸ்பாஞ்ச் போல உறிஞ்சி வைத்துக்கொண்டு, இரவில் அதை வெளியில் உமிழ்கிறது.

இதனால்தான் மாலை நேரத் தென்றல் காற்று நமக்குக் கிடைப்பதே இல்லை!

உலக நாடுகள் எடுத்த அதிரடி முடிவுகள்:

உலக அளவில் இதற்கென ஒற்றைச் சட்டம் போட முடியாவிட்டாலும், பல உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் தங்களின் கட்டிட விதிகளை அதிரடியாக மாற்றி வருகின்றன:

• பிரான்ஸ்: புதிய வணிகக் கட்டிடங்களின் மொட்டை மாடிகளில் கட்டாயமாக மாடித்தோட்டமோ அல்லது சூரிய ஒளி மின்சாரத் தகடுகளோ (Solar Panels) இருக்க வேண்டும் எனச் சட்டம் இயற்றியுள்ளது.

• அமெரிக்கா (நியூயார்க்): தன்னார்வலர்களுடன் இணைந்து லட்சக்கணக்கான சதுர அடி கான்கிரீட் கூரைகளில் வெப்பத் தடுப்பு வெள்ளை பெயிண்ட் அடிக்கும் திட்டத்தை தீவிரமாக நடத்தி வருகிறது.

• இந்தியா (தெலுங்கானா & தமிழ்நாடு): தெலுங்கானாவில் பெரிய கட்டிடங்களுக்கு கூலிங் பெயிண்ட் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. நம் தமிழ்நாட்டிலும் 'Cool Roof' கொள்கை மூலம் அரசு அலுவலகங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் குடியிருப்புகளில் வெள்ளை பெயிண்ட் அடிக்கும் முறையை அரசாங்கம் தீவிரமாக ஊக்குவித்து வருகிறது.

நம் வீட்டு மொட்டை மாடியில் என்ன செய்யலாம்? (5° வரை வெப்பத்தைக் குறைக்க வழி)

அரசாங்க சட்டங்களுக்காக நாம் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நம் வீட்டைச் சுற்றிலும், மொட்டை மாடியிலும் நாம் செய்யும் சில எளிய மாற்றங்கள் நம் குடும்பத்தின் ஆரோக்கியத்தையும், பூமியின் ஆரோக்கியத்தையும் பாதுகாக்கும்:

1. வெள்ளை பெயிண்ட் (Cool Roof Paint):

உங்கள் மொட்டை மாடித் தரையில் சூரிய வெப்பத்தை 80% வரை எதிரொலிக்கும் தரமான 'வெள்ளை கூலிங் பெயிண்ட்' அடியுங்கள். இது மொட்டை மாடித் தரையின் வெப்பத்தை 10°C வரையும், வீட்டின் உள் வெப்பநிலையை 4°C முதல் 5°C வரையும் உடனடியாகக் குறைக்கும்!

2. மாடித்தோட்டம் & மரங்கள்: 

வீட்டைச் சுற்றி நிழல் தரும் மரங்களை வளர்ப்பதும், மொட்டை மாடியில் செடிகளை வளர்ப்பதும் இயற்கையான ஏர்-கண்டிஷனர் போலச் செயல்படும். செடிகள் தங்களின் இலைகள் வழியே நீராவியை வெளியிட்டு காற்றில் இருக்கும் வெப்பத்தைத் தணிக்கும்.

ஆக, இது அளவுக்கு அதிகமான எரிபொருள் பயன்பாட்டைக் குறைப்பதும், நம் வீட்டின் கூரைகளைக் குளிர்ச்சியாக வைத்திருப்பதும் நம் மின்சாரப் பில்லைக் குறைப்பதுடன், மாரடைப்பு, ஆஸ்துமா போன்ற நோய்களிலிருந்தும் நம் குடும்பத்தைக் காக்கவும் பயன்படும். 

இன்றே உங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடிக்கு வெள்ளையடியுங்கள்; 5 டிகிரி வெப்பத்தைக் குறைத்து, அந்த பழைய மாலை நேரத் தென்றலை மீண்டும் உங்கள் வீட்டிற்குள் வரவழையுங்கள்!

-Yozen Balki 💢 

Beyond the Dollar and the BRICS: A Psychologist's Blueprint for True Economic Freedom

It was a quiet afternoon, just after a heavy lunch, when I was casually scrolling through X (formerly Twitter). A tweet by journalist Karthigaichelvan caught my attention. 

It was a video discussing the 18th BRICS Summit happening right here in our capital, New Delhi, at the Bharat Mandapam. Seeing global leaders gather in India sparked a profound chain of thoughts in my mind.

As a psychologist, and certainly not an economist, I don't look at global trade through complex mathematical models, stock market tickers, or dense financial jargon. I look at the world through the lens of human behavior, psychology, and the raw realities of the local marketplace. What began as a simple afternoon scroll quickly transformed into a deep contemplation on how global trade works, how developing nations are controlled, and how we can establish a completely new, democratic world trade system.

The Global "Dada" Culture: Neo-Colonial Exploitation:

When we see developing countries like India trying to bypass the US Dollar, many Western political analysts view it as an "anti-American" or "anti-Western" move. But looking at it through a psychological lens, it is not an act of aggression; it is a basic struggle for economic survival and dignity.

Since ancient times, human society has witnessed a recurring pattern: a local bully, a "dada" or "rowdy," takes control of a neighborhood. This bully intimidates the local workers, forces them to work under his terms, and extracts maximum profit while keeping the laborers dependent. On the international stage, some powerful developed nations behave exactly like this global "dada."

They enter developing nations under the guise of trade, exploit their rich natural resources (like minerals and agriculture), and use highly underpaid local labor to manufacture premium goods. They set up massive factories, dump industrial waste, and leave behind permanent mountains of toxic junk and electronic waste (E-waste) in these third-world or fourth-world countries.

The ultimate injustice happens during the pricing. They manufacture cars, computers, and smartphones using our resources and our labor, but they calculate and fix the final price based on their own currency and economic standards. By doing this, they enjoy a ten-fold profit, siphoning 100% of the true wealth back to their home countries, while the producing nation is left permanently with pennies and piles of garbage.

Why a "BRICS Currency" is a Flawed Alternative

To break free from this dollar trap, there is currently a loud, sensational discussion among the BRICS nations about creating a common, unified "BRICS Currency." However, as a psychologist, I know that replacing one master with another never leads to true liberation. It only changes the face of the oppressor.

Whether it is the absolute hegemony of the US Dollar or a new common currency heavily dominated by another massive economic superpower like China, the result remains the same: a monopoly. A collective currency will eventually be controlled by the strongest nation within that group, forcing smaller or weaker nations to bow down to new terms. It will never bring genuine independence to the common citizen or individual countries. 

True freedom cannot be achieved by building a new, rival power bloc; it can only be achieved by dismantling the centralized power altogether.

The Psychology of a Local Market: The 80% Satisfaction Rule:

To find a real solution, we must look away from international central banks and look closely at a simple local village marketplace.

Think about how two ordinary individuals trade in a local market. One person brings a basket of homegrown vegetables, and another brings handmade clay pots. They sit down, talk, negotiate, and exchange their goods. 

Now, ask yourself a fundamental question: Is there any transaction in human history where both parties leave with 100% absolute satisfaction? Never! In human psychology, 100% perfection is a myth.

In a fair and practical trade, if both sides achieve around 80% satisfaction, they willingly overlook the minor 20% mismatch. 

They accept that "this is fair enough for both of us," smile, shake hands, and move forward. This is how global trade should operate. It should be built on a modern version of the barter system, or what economists call bilateral countertrade.

If my country has an abundance of a specific food crop or natural resource, I should have the absolute freedom to sell it to your country directly. In return, you can send me a different resource that my country lacks, or pay me in a way that matches the true value of my people's daily labor. It is a mutually beneficial arrangement. 

Therefore, my definitive conclusion is this: No single currency,neither the Dollar nor a BRICS currency,should ever be the universal ruler of global trade. Instead, any two nations must be entirely free to establish a direct, bilateral understanding based on their own local currencies, independent of any third-party interference.

The First Step: The "Human Necessity and Honesty Index":

How do we make this decentralized, bilateral system work seamlessly without relying on massive global institutions or intimidating scientific formulas? The entire blueprint relies on two simple human values: honesty and transparency.

As a first step, every nation must act with high moral justice and publish an annual, unmanipulated report of its Human Necessity and Income Ratio. This index must clearly and transparently state two fundamental metrics:

   1. The Cost of Basic Survival: The exact average cost required for a common citizen to afford 5 essential daily necessities (such as core food items, basic clothing, and shelter) in that country.

   2. The True Value of Labor: The actual, realistic average daily wage earned by an ordinary worker in that local economy.

By comparing these two metrics, the world can instantly see the real purchasing power and the true, uninflated value of that country’s labor and currency. There will be no room for complex financial algorithms designed to artificially devalue a developing nation's hard work.

Honesty as the Ultimate Global Currency:

In this new, decentralized economic model, honesty ceases to be just a moral virtue; it becomes the most valuable economic asset a country can possess.

When a nation is completely transparent and truthful about its domestic data, other countries will naturally feel secure. They will eagerly step forward to engage in direct import and export agreements with them because trust eliminates transactional fear. 

On the flip side, if a nation attempts to manipulate its numbers or publish fake data to look artificially superior, the global marketplace will naturally see through the deception. Peer nations will simply refuse to trade with them. This "honesty-driven boycott" will serve as a self-regulating, peaceful weapon to keep global trade ethical.

Global economics does not require intimidating, artificial complexity designed by elite bankers to maintain their dominance. It simply requires us to scale up the time-tested psychology of a local village market: mutual respect, bilateral understanding, a willingness to give and take, and absolute honesty. 

When the world embraces this true economic democracy, the playground of the global "dadas" will crumble, and every single nation on Earth will finally prosper together.

-Yozen Balki 💢 

13th Sep 2026 @ 3:15 pm

மு.க.ஸ்டாலின் மிசா கைது: வதந்திகளும் வரலாற்று உண்மைகளும்!

இந்திய ஜனநாயகத்தின் இருண்ட காலம்

இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் 1975 ஜூன் 25 நள்ளிரவு என்பது மறக்க முடியாத ஒரு கருப்பு நாளாகும். 

அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியால் கொண்டு வரப்பட்ட தேசிய அவசர நிலை பிரகடனம் (National Emergency), இந்தியாவின் பன்மைத்துவ ஜனநாயகத்தை ஒரே இரவில் முடக்கியது. 

இந்த நெருக்கடி நிலை காலத்தில் எதிர்க்கட்சிகளையும், மக்கள் எழுச்சியையும் ஒடுக்குவதற்கு இந்திரா காந்தி அரசு பயன்படுத்திய மிகக் கொடூரமான ஆயுதம் தான் மிசா (MISA - Maintenance of Internal Security Act) எனப்படும் 'உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புப் பராமரிப்புச் சட்டம்' ஆகும். 

இந்திய அரசியல் சாசனம் குடிமக்களுக்கு வழங்கிய அடிப்படை உரிமைகளைத் தற்காலிகமாகப் பறித்து, ஒட்டுமொத்த தேசத்தையும் ஒரு திறந்தவெளிச் சிறைச்சாலையாக மாற்றிய அந்த 21 மாதங்களின் வரலாறும் அதன் விளைவுகளும் இக்கட்டுரையில் விவரிக்கப்படுகின்றன.

1. மிசா சட்டம்: சர்வாதிகாரத்தின் சட்ட வடிவம்:

1971-ல் கொண்டு வரப்பட்ட மிசா சட்டம், 1975 அவசரநிலையின் போது இந்திரா காந்தியால் மிகக் கடுமையான முறையில் திருத்தப்பட்டது. இச்சட்டத்தின் கீழ் ஒருவரைக் கைது செய்ய எவ்வித நீதிமன்ற வாரண்ட்டோ (Warrant) அல்லது காரணங்களோ தேவையில்லை.

நீதிமன்றங்களுக்குத் தடை: 

மிசா சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட ஒருவர், தனக்கு ஜாமீன் கோரியோ அல்லது கைது செய்யப்பட்டதற்கான காரணத்தைக் கேட்கவோ நீதிமன்றத்தை அணுக முடியாது.

பத்திரிகை தணிக்கை:

 'பிரீ-சென்சார்ஷிப்' (Pre-censorship) முறை அமல்படுத்தப்பட்டது. நாளிதழ்களில் எந்த ஒரு செய்தி வெளிவர வேண்டும் என்றாலும், அது அரசு அதிகாரியால் சரிபார்க்கப்பட்ட பின்னரே அச்சாக வேண்டும்.

ஒட்டுமொத்தக் கைதுகள்: 

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் (JP), மொரார்ஜி தேசாய், அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய், எல்.கே. அத்வானி போன்ற அகில இந்தியத் தலைவர்கள் அனைவரும் இச்சட்டத்தின் கீழ் உடனடியாகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

2. தமிழ்நாட்டில் மிசா மற்றும் திமுக அரசு கலைப்பு:

இந்தியாவின் பெரும்பாலான மாநிலங்கள் இந்திரா காந்தியின் உத்தரவுக்குப் பணிந்தபோது, தமிழ்நாட்டில் ஆட்சியில் இருந்த மு.கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக அரசு எமர்ஜென்சியை நேரடியாக எதிர்த்தது. சென்னை கடற்கரையில் லட்சக்கணக்கான மக்களைத் திரட்டி, "ஜனநாயகத்தைக் காப்போம்" என்று கருணாநிதி சூளுரைத்தார்.

இதனால் கோபமடைந்த மத்திய அரசு, 1976 ஜனவரி 31 அன்று மு.கருணாநிதியின் ஆட்சியைப் பாதியிலேயே கலைத்து, தமிழ்நாட்டில் ஆளுநர் ஆட்சியை (குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி) அமல்படுத்தியது. மறுநாளே திமுகவின் முக்கியத் தலைவர்களைக் குறிவைத்து மிசா பாய்ந்தது.

3. மு.க.ஸ்டாலின் கைது: பின்னணியும் வரலாற்றுப் பதிவுகளும்:

அன்றைய சூழலில் மு.கருணாநிதியை நேரடியாகக் கைது செய்தால் தமிழ்நாட்டில் மிகப்பெரிய சட்டம்-ஒழுங்குப் பாதிப்பு ஏற்படும் என்று டெல்லி அரசு கணக்கு போட்டது. 

அதற்குப் பதிலாக, அவருடைய மகனைக் கைது செய்து சிறையில் அடைப்பதன் மூலம் கருணாநிதியை மனரீதியாக ஒடுக்க முடியும் என்று இந்திரா காந்தி அரசு நினைத்தது. அப்போது மு.க.ஸ்டாலினுக்கு வயது வெறும் 23 மட்டுமே.

கோபாலபுரம் இல்லத்திற்கு வந்த காவல்துறை:

1976 பிப்ரவரி 1 அன்று, சென்னை மாநகரக் காவல்துறையினர் கோபாலபுரம் இல்லத்தை முற்றுகையிட்டனர். அன்றைய சென்னை மாவட்ட ஆட்சியர் (District Collector) மற்றும் சென்னை மாநகரக் காவல் ஆணையர் (Police Commissioner) அலுவலகத்தின் நேரடி மிசா தடுப்புக் காவல் உத்தரவின் (MISA Detention Order) பேரில், சென்னை மாநகரக் காவல் ஆய்வாளர்கள் (Inspectors) மற்றும் துணைக் கண்காணிப்பாளர்கள் அடங்கிய போலீஸ் படை கருணாநிதியின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தது.

அன்றைய தினம் மு.க.ஸ்டாலின் மதுராந்தகத்தில் ஒரு நாடக நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கச் சென்றிருந்ததால் வீட்டில் இல்லை. காவல்துறையினர் வீட்டைச் சோதனை செய்ய முற்பட்டபோது, கருணாநிதி அவர்களைத் தடுத்து, தன் மகன் வந்ததும் தானே ஒப்படைப்பதாகக் கூறினார். சென்னை திரும்பிய மு.க.ஸ்டாலின், பிப்ரவரி 1 ஆம் தேதி இரவே காவல்துறையினரிடம் நேராகச் சென்று சரணடைந்தார். முரசொலி மாறன், சிட்டிபாபு, ஆற்காடு வீராசாமி ஆகியோருடன் அவரும் சென்னை மத்திய சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

4. சென்னை மத்திய சிறைக்கொடுமைகளும் 'வித்யாசாகர்' என்ற அதிகாரியும்:

சென்னை மத்திய சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மிசா கைதிகள் மீது நடத்தப்பட்ட கொடூரமான தாக்குதல்கள், பிற்காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி எம்.எம். இஸ்மாயில் கமிஷன் மூலமாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தன.

தாக்குதலின் பின்னணி: 1976 பிப்ரவரி 2 மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய நாட்களில் சிறைக்குள் இருந்த திமுக கைதிகள் மிகக் கொடூரமாக லத்திகளால் தாக்கப்பட்டனர். குறிப்பாக, இளம் வயதுடைய மு.க.ஸ்டாலினை நோக்கிப் பாய்ந்த லத்தி அடிகளை, சக நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான சிட்டிபாபு தனது உடலால் தடுத்து வாங்கினார். இந்தத் தாக்குதலின் கடுமையான காயங்களால் சிட்டிபாபு சிறையிலேயே பரிதாபமாக மரணமடைந்தார்.

சிறைக் கண்காணிப்பாளர் வித்யாசாகர்: அன்றைய சென்னை மத்திய சிறையின் கண்காணிப்பாளராக (Superintendent) இருந்தவர் கே. வித்யாசாகர். இவர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த, பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த ஓர் அரசு அதிகாரி ஆவார். சிறைக்குள் கைதிகள் யாரும் தாக்கப்படவில்லை என்று தலைமைச் செயலருக்குக் கடிதம் எழுதி இந்த அத்துமீறல்களை மறைக்க இவர் முயன்றார்.

ஆனால், இஸ்மாயில் கமிஷன் தனது விசாரணையில், கண்காணிப்பாளர் வித்யாசாகர், ஜெயிலர் கயூம், உதவி ஜெயிலர் செந்தூர் பாண்டியன், வார்டன் சுருளிராஜன் உள்ளிட்ட 7 அதிகாரிகள் கைதிகளை நேரடியாகவும், காவலர்களை ஏவியும் சித்திரவதை செய்தனர் என்பதை உறுதி செய்தது. 

இதன் விளைவாக, வித்யாசாகர் உள்ளிட்ட அதிகாரிகள் பிற்காலத்தில் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டு ஒழுங்கு நடவடிக்கைக்கு உள்ளாகினர்.

5. மிசா சட்டத்தின் சர்வதேசப் பார்வையும் சோவியத் யூனியனின் நிலையும்

இந்தியாவின் இந்த ஜனநாயக முடக்கத்தை உலக நாடுகள் கவலையுடன் கவனித்தன. அமெரிக்கா, பிரிட்டன் போன்ற மேற்கத்திய நாடுகளும், 'தி நியூயார்க் டைம்ஸ்', 'தி டைம்ஸ் ஆஃப் லண்டன்' போன்ற உலக ஊடகங்களும் இந்திரா காந்தியை ஒரு "சர்வாதிகாரி" என்று மிகக் கடுமையாகச் சாடின.

இருப்பினும், பனிப்போர் (Cold War) காலம் என்பதால், இந்தியாவின் நெருங்கிய நட்பு நாடான சோவியத் யூனியன் (ரஷ்யா) இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலையை முழுமையாக ஆதரித்தது. இந்தியாவில் அமெரிக்காவின் உளவு அமைப்பான சி.ஐ.ஏ (CIA) மற்றும் வலதுசாரி சக்திகள் சதி செய்வதாகவும், அதை ஒடுக்க இந்திரா காந்தி எடுத்த முடிவு சரியானது என்றும் சோவியத் யூனியன் வாதிட்டது. தங்களின் தெற்காசிய அரசியல் லாபங்களுக்காக சோவியத் யூனியன் இந்த அடக்குமுறையைக் கண்டுகொள்ளாமல் ஆதரித்தது.

6. வரலாற்று விளைவுகள்: சங்கிலித் தொடர் எதிர்வினைகள்

இந்த அவசரநிலை பிரகடனமும், அதன் அடக்குமுறைகளும் இந்திய அரசியலில் பல நீண்டகால விளைவுகளை ஏற்படுத்தின:

   1. சீக்கியர்களின் எழுச்சி:

அவசரநிலையை எதிர்த்து பஞ்சாபின் சீக்கியர்கள் (அகாலி தளம்) நடத்திய தொடர் போராட்டங்கள், பிற்காலத்தில் மத்திய அரசுக்கும் அவர்களுக்குமான கசப்புணர்வை வளர்த்தது. இதுவே காலப்போக்கில் காலிஸ்தான் ஆயுதப் புரட்சியாக மாறி, ஆபரேஷன் புளூ ஸ்டார் (1984) மற்றும் இறுதியில் இந்திரா காந்தியின் படுகொலை வரை கொண்டு போய்விட்டது.

   2. முதல் காங்கிரஸ் அல்லாத அரசு: 

1977-ல் எமர்ஜென்சி நீக்கப்பட்ட பிறகு நடந்த பொதுத்தேர்தலில், இந்திரா காந்தியை எதிர்த்துப் போராடிய அனைத்துக் கட்சிகளும் இணைந்து 'ஜனதா கட்சி' என்ற பெயரில் போட்டியிட்டு, சுதந்திர இந்தியாவின் வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக காங்கிரஸைத் தோற்கடித்து ஆட்சியைப் பிடித்தன. മൊரார்ஜி தேசாய் பிரதமரானார்.

ஜனநாயகம் கற்றுக் கொண்ட பாடம்:

1975–1977 மிசா அடக்குமுறை காலம் என்பது இந்திய ஜனநாயகம் தனக்குத்தானே கற்றுக் கொண்ட ஒரு மிகப்பெரிய பாடமாகும். ஒரு நாட்டின் பிரதமரே நினைத்தாலும் மக்களின் குரலையும், சுதந்திரத்தையும் சட்டங்களின் மூலம் நிரந்தரமாக ஒடுக்கிவிட முடியாது என்பதை 1977 தேர்தல் தீர்ப்பு உலகிற்கு உணர்த்தியது. மு.க.ஸ்டாலின் போன்ற இளம் தலைவர்கள் சிறையில் சந்தித்த சித்திரவதைகள் அவர்களின் அரசியல் வாழ்க்கைக்கு ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்ததுடன், எமர்ஜென்சி காலம் என்பது இந்திய வரலாற்றில் சர்வாதிகாரத்திற்கு எதிரான மக்களின் மாபெரும் வெற்றிப் பதிவாக என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

- Yozen Balki 💢 

சோலியஸ்' (Soleus) என்ற கெண்டைக் கால் தசை, ரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை அளவைக் கட்டுப்படுத்துகிறது!!

இந்த வீடியோவில் கூறப்படும் தகவல் அறிவியல் ரீதியாக உண்மையானது.

அறிவியல் மற்றும் மருத்துவத் துறையில் இது 'சோலியஸ் புஷ்-அப்' (Soleus Push-up) அல்லது அமர்ந்த நிலையில் கணுக்கால் இயக்கம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நமது கெண்டைக்கால் பகுதியில் உள்ள 'சோலியஸ்' (Soleus) என்ற தசை, ரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை அளவைக் கட்டுப்படுத்துவதில் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என்பது சமீபத்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிகளில் (குறிப்பாக ஹூஸ்டன் பல்கலைக்கழக ஆய்வு) நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. 

இதன் பின்னணியில் உள்ள அறிவியல் உண்மைகள் மற்றும் நன்மைகள் இதோ:

1. சர்க்கரையை நேரடியாக உறிஞ்சும் தசை 🩸

பொதுவாக நாம் உடற்பயிற்சி செய்யும்போது, தசைகள் தங்களுக்குத் தேவையான ஆற்றலை முதலில் உடம்பில் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ள 'கிளைகோஜன்' (Glycogen) என்ற சர்க்கரை வடிவத்திலிருந்து எடுக்கும். ஆனால், இந்த சோலியஸ் தசை சர்க்கரையை நேரடியாக ரத்தத்தில் இருந்து எடுத்து ஆற்றலாக மாற்றுகிறது. இதனால் ரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரையின் அளவு கணிசமாகக் குறைகிறது. 

 2. சோர்வடையாத தசை 🚶‍♂️

நமது உடலில் உள்ள மற்ற தசைகள் எளிதில் சோர்வடைந்துவிடும். ஆனால் சோலியஸ் தசை 'டைப்-1 ஸ்லோ-ட்விட்ச்' (Type 1 slow-twitch) நார்த் திசுக்களால் ஆனது. இதனால் இந்த தசைக்கு சோர்வடையாத (Fatigue-proof) தன்மை அதிகம். எனவே, நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டே உங்களால் நீண்ட நேரம் இந்த பயிற்சியைச் செய்ய முடியும்.

 3. இன்சுலின் செயல்திறனை மேம்படுத்தும் ⚡

ஆராய்ச்சிகளின்படி, இந்த சோலியஸ் புஷ்-அப் பயிற்சியை உணவுக்குப் பிறகு தொடர்ந்து செய்வதன் மூலம், சாப்பிட்ட பின் ஏற்படும் சர்க்கரை உயர்வை (Sugar spike) சுமார் 52% வரையிலும், இன்சுலின் தேவையைக் கிட்டத்தட்ட 60% வரையிலும் குறைக்க முடியும் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது. 

சோலியஸ் புஷ்-அப் (கெண்டைக்கால் இயக்கம்) செய்வது எப்படி? 🦶

   1. ஒரு நாற்காலியில் உங்கள் பாதங்கள் தரையில் தட்டையாக படும்படி நேராக அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

   2. உங்கள் கால் விரல்கள் தரையிலேயே இருக்க வேண்டும். இப்போது உங்கள் குதிகால்களை (Heels) மட்டும் உங்களால் முடிந்த வரை மேலே தூக்குங்கள்.

   3. ஒரு விநாடி நிறுத்தி, பின் மெதுவாகக் குதிகால்களைக் கீழே இறக்குங்கள்.

   4. இதேபோல தொடர்ந்து மெதுவாகவும், சீராகவும் (Rhythmically) செய்ய வேண்டும். வேக வேகமாகச் செய்யக் கூடாது. 

யார் செய்ய வேண்டும்? 💻

அலுவலகத்தில் நீண்ட நேரம் கணினி முன் அமர்ந்து வேலை செய்பவர்கள்.

சர்க்கரை நோய் (Diabetes) மற்றும் முன் சர்க்கரை நோய் (Prediabetes) உள்ளவர்கள்.

உடல்நலக்குறைவு காரணமாக வெளியே சென்று நடக்கவோ அல்லது கடுமையான உடற்பயிற்சிகளோ செய்ய முடியாதவர்கள்.

சோலியஸ் பயிற்சியின் பிற முக்கிய நன்மைகள்:

இதய ஆரோக்கியம் மேம்படும்: நாம் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருக்கும்போது கால்களில் ரத்தம் தேங்குவது (Blood pooling) தடுக்கப்படுகிறது. இந்த இயக்கம் ரத்த ஓட்டத்தை சீராக்கி, இதயத்திற்குச் செல்லும் ரத்தத்தின் அளவை (Venous return) அதிகரித்து இதயச் சுமையைக் குறைக்கிறது.

வளர்சிதை மாற்றம் (Metabolism) அதிகரிக்கும்: 

இந்த தசை இயங்கும்போது உடலில் உள்ள கொழுப்பு மற்றும் சர்க்கரையை மிகச் சிறப்பாக எரிக்கிறது. இது உடலின் ஒட்டுமொத்த மெட்டபாலிசத்தை தூண்டி, உடல் பருமன் மற்றும் கொழுப்புப் படிவதைத் தடுக்க உதவுகிறது.

ட்ரைகிளிசரைடு (Triglycerides) குறையும்: 

ரத்தத்தில் உள்ள ஆபத்தான கொழுப்பான ட்ரைகிளிசரைடு அளவைக் குறைப்பதில் இந்த தசை முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இது மாரடைப்பு (Heart attack) மற்றும் பக்கவாதம் (Stroke) ஏற்படும் அபாயத்தைக் குறைக்கிறது.

இரத்த அழுத்தம் (BP) சீராகும்:

கெண்டைக்கால் தசை உடலின் "இரண்டாவது இதயம்" (Second Heart) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் சுருங்கி விரியும் இயக்கம் ரத்த நாளங்களின் அழுத்தத்தைக் குறைத்து, உயர் ரத்த அழுத்தத்தை கட்டுப்பாட்டில் வைக்க உதவுகிறது.

முக்கிய குறிப்பு:

இந்த கெண்டைக்கால் இயக்கம் என்பது ரத்த சர்க்கரையைக் குறைக்க உதவும் ஒரு எளிய கூடுதல் வழிமுறையே தவிர, இது சர்க்கரை நோய்க்கான முழுமையான தீர்வோ அல்லது நீங்கள் எடுக்கும் மருந்து மற்றும் முறையான உணவுக் கட்டுப்பாட்டிற்கு மாற்றோ அல்ல. 

உங்கள் சர்க்கரை நோயை முழுமையாகக் மேலாண்மை செய்ய, எப்போதும் உங்கள் மருத்துவரின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றுவது அவசியமாகும்.

- Yozen Balki 💢 

உனக்குப் பயப்பட வேண்டிய ஏதும் இல்லாதபோதும்… ஏன் சில மனிதர்களிடம் பேசும்போது வாய் திக்குகிறது, தடுமாறுகிறது? ꜱᴛᴀᴍᴍᴇʀɪɴɢ

உனக்கு ஏன் வாய் திக்குகிறது?
எதனால் சில சமயங்களில் தடுமாறுகிறாய்?

பாட்டு பாடும்பொழுது உனக்கு எல்லாம் எளிதாக இருக்கிறதே!!

உனக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பது தெரியும்.

சொல்ல வேண்டிய பதிலும் தெரியும்.

நண்பர்களிடம் பேசும்போது நீ இயல்பாகத்தான் பேசுகிறாய்.
ஆனால், உன்னைவிட வயதில் பெரிய ஒருவர் முன் நிற்கும்போது, உன்னைவிட அதிக அனுபவம் கொண்ட ஒருவர் முன் நிற்கும்போது, ஒரு உயர்ந்த பதவியில் இருப்பவரிடம் பேசும்போது திடீரென்று ஏதோ ஒன்று உனக்குள் மாறிவிடுகிறது.

வார்த்தைகள் தடுமாறுகின்றன. பேச்சு தெளிவில்லாமல் போகிறது. சில நேரங்களில் திக்குவாய் ஏற்படுகிறது. தன்னம்பிக்கை குறைகிறது.

என்ன பேச வேண்டும் என்று தெரிந்திருந்தும், அதைச் சரியாக வெளிப்படுத்த முடியாமல் போகிறது.

அப்போது நீ உன்னையே கேட்டுக்கொள்வாய்:

“எனக்கு ஏன் இப்படி ஆகிறது?”

“எல்லோரிடமும் இயல்பாகப் பேசுகிறேன், இவர்களிடம் மட்டும் ஏன் முடியவில்லை?”

“நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, அப்படியிருக்க ஏன் இவ்வளவு பயமாக இருக்கிறது?”

ஒருவேளை…

உனக்கு முன்னால் நிற்கும் அந்த மனிதரைப் பார்த்து மட்டும் நீ பயப்படாமல் இருக்கலாம். உன்னைவிடப் பழைய ஒரு பயம், உன்னைவிடப் பழைய ஒரு நினைவு, உன்னைவிடப் பழைய ஒரு உணர்ச்சிப் பதிவு, இன்றும் உனக்குள் இருந்து பதிலளித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

உனக்குள் இன்னும் ஒரு சிறு குழந்தை இருக்கலாம்! நீ சிறுவனாக இருந்தபோது அல்லது சிறுமியாக இருந்தபோது ஏதோ ஒரு சம்பவம் உன்னை ஆழமாகப் பாதித்திருக்கலாம்.

ஒருவர் உன்னை கடுமையாகக் கண்டித்திருக்கலாம். அவமானப்படுத்தியிருக்கலாம். பயமுறுத்தியிருக்கலாம். தண்டித்திருக்கலாம். நிராகரித்திருக்கலாம்.

அல்லது,

நீ பேச வேண்டிய ஒரு தருணத்தில், பயத்தால் உன்னால் பேச முடியாமல் போயிருக்கலாம். அந்தச் சம்பவம் முடிந்துவிட்டது. ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

நீ வளர்ந்துவிட்டாய்.

ஆனால் அந்தச் சம்பவத்தால் உருவான பயம், தாழ்வு உணர்வு அல்லது பாதுகாப்பற்ற உணர்வு ஆழ்மனதில் பதிந்து இருக்கலாம்.

அதனால்தான், சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில், இன்றைய உன்னுடைய அறிவு வேறு ஒன்றைச் சொன்னாலும் உனக்குள் பதுங்கியிருக்கும் அந்தப் பழைய சிறுவன் மீண்டும் பயப்படத் தொடங்கலாம்.

அதுதான் நாம் குறிப்பிடும்,

“கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறுவன்.”

அந்தச் சிறுவனை யாராவது கண்டுபிடித்து குணப்படுத்த முடியுமா?

முடியும் !! அதற்கான உளவியல் அணுகுமுறைகளில் ஒன்றாக Yozen Subconscious Therapy பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஒருவருடைய தற்போதைய பிரச்சினையை மட்டும் பார்த்துவிட்டு அதைச் சரிசெய்ய முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பிரச்சினையின் பின்னால் இருக்கக்கூடிய ஆழ்மனப் பதிவுகள் மற்றும் பழைய உணர்ச்சிப் படிமங்களைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமாகிறது.

இதற்காகவே அனுபவமுள்ள உளவியல் நிபுணர் அல்லது உளவியல் குருவின் வழிகாட்டுதல் மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கிறது.

அவர் அந்த நபரின் வாழ்க்கையை ஆழமாகக் கேட்டு புரிந்துகொள்வார்.

சிறுவயது அனுபவங்கள், குடும்பச் சூழல், பெற்றோருடனான உறவு, பள்ளிப் பருவ அனுபவங்கள், பயம் ஏற்படுத்திய சம்பவங்கள், அவமானங்கள்,
நிராகரிப்புகள், தற்போதைய குடும்ப வாழ்க்கை, தொழில்,

மற்றும் குறிப்பாக, எந்த மனிதர்களிடம் அல்லது எந்தச் சூழ்நிலைகளில் இந்தப் பிரச்சினை அதிகமாக வெளிப்படுகிறது என்பதையெல்லாம் கவனமாக ஆராய்வார்.

அதன் மூலம், வெளியில் தெரியும் பேச்சுத் தடுமாற்றத்திற்குப் பின்னால் இருக்கக்கூடிய ஆழமான உளவியல் காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யப்படுகிறது.

பின்னர், அந்த நபரின் தேவைக்கேற்ப Yozen Subconscious Therapy மூலம் அந்த ஆழ்மனப் பதிவுகளுடன் பணியாற்ற முடியும்.

சிலருக்கு மூன்று அமர்வுகள் போதுமானதாக இருக்கலாம். சிலருக்கு நான்கு அல்லது ஐந்து அமர்வுகள் தேவைப்படலாம்.

ஒவ்வொருவருடைய மனமும், வாழ்க்கை அனுபவங்களும் தனித்துவமானவை.

ஆனால் நோக்கம் ஒன்றுதான்:

பிரச்சினையின் வெளிப்புற அறிகுறியை மட்டும் பார்க்காமல், அதன் ஆழத்தில் இருக்கும் உணர்ச்சிப் பதிவைப் புரிந்துகொண்டு, அதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பது.

ஒரு உளவியல் குருவின் வழிகாட்டுதல் ஏன் முக்கியம்?

சில ஆழ்மனப் பதிவுகளை ஒருவர் தனியாகவே புரிந்துகொள்வது மிகவும் கடினமாக இருக்கலாம். வெறும் புத்தக அறிவு அதற்கு பயன்படாது.

ஏனென்றால்,

நம் மனம் தன்னுடைய சில கதவுகளை நமக்கே திறக்காமல் வைத்திருக்கும். சில பூடகமான குறியீடுகள் வழியாக அதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கூர்மையான பார்வையும் வாழ்க்கை பற்றிய தெளிவும் உளவியல் பட்டறிவும் அந்த துறை சார்ந்த வல்லுனருக்கு மிகவும் அவசியம்.

நமக்குத் தெரிந்த நினைவுகளுக்கு அப்பால், நம்முடைய நடத்தை, பயம், தயக்கம், தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றை பாதிக்கும் உணர்ச்சிப் பதிவுகள் இருக்கலாம்.

அவற்றை சரியான கேள்விகள் மூலமாகவும், உளவியல் புரிதலுடனும், அனுபவமுள்ள ஒருவரின் வழிகாட்டுதலுடனும் அணுகும்போது, நாம் இதுவரை புரிந்துகொள்ள முடியாத நம்மையே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கலாம்.

அந்தப் புரிதல்தான் நல்மாற்றத்திற்கான கதவைத் திறக்கும்.

நீ பயந்துகொண்டிருப்பது இந்த இப்போதைய மனிதனால் அல்ல!
ஒருவேளை நீ பயப்படுவது
உன்னுள் இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறுவனாக இருக்கலாம்.

அவன் எப்போது பயந்தான்?
எதற்காகப் பயந்தான்?
யாரைப் பார்த்துப் பயந்தான்?
அந்தப் பயம் எப்படி ஆழ்மனதில் பதிந்தது?

இன்றைய உன் வாழ்க்கையில் அது எப்படி மீண்டும் எந்த சந்தர்ப்பங்களில், எந்த வடிவங்களில் எல்லாம் வெளிப்படுகிறது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடும் பயணமே உன்னைப் பற்றிய ஒரு ஆழமான உளவியல் பயணமாக மாறுமே ஒழிய, வேறு வகையிலான முயற்சிகள் ஒரு சிறு பயனையும் தராது என்று என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியும்!

அந்தப் பயணத்தில்,

ஒரு திறமையான உளவியல் நிபுணர் அல்லது உளவியல் குருவின் வழிகாட்டுதல், உனக்குள் மறைந்திருக்கும் அந்தக் குழந்தையைப் புரிந்துகொள்ளவும், அதன் பழைய பயங்களை எதிர்கொள்ளவும், மேலும் நம்பிக்கையுடன் முன்னேறவும் உதவியாக இருக்கும்.

கடந்த காலம் உன்னைத் தவறாக உருவாக்கியிருக்கலாம்.
ஆனால், அது உன் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டிய அவசியமில்லையே!

உனக்குள் இருக்கும் அந்தச் சிறுவனை ஒரு உளவியல் குருவின் வழிகாட்டுதல் வழியாக புரிந்துகொள்.

அவனுடைய பயத்தைப் புரிந்துகொள்.

அப்போது, உனக்குள் இருக்கும் தன்னம்பிக்கையான மனிதனை நீ மீண்டும் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கலாம். அதற்குப் பிறகு உனக்கு உனது வாழ்வில் உண்மையான மகிழ்ச்சி, நிம்மதி மற்றும் பல மடங்கு முன்னேற்றம் தானாக நிகழ ஆரம்பிக்கும்! 

ஆம்! இது இங்கு யோஜென் மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு நிகழ்ந்திருக்கிறது, உனக்கும் நிகழும்!

நலமே விளையட்டும்!

-Yozen Balki 💢

ஒரு சிறிய குறிப்பு…💟💟

Note:💢💢

நான் நினைத்தால் இந்தக் கட்டுரையை இன்னும் ஏராளமான உளவியல் தொழில்நுட்பச் சொற்களைப் பயன்படுத்தி எழுத முடியும்.

Subconscious processes, 

emotional conditioning, 

psychological patterns, 

childhood imprinting, 

behavioural responses,

என்று இன்னும் நிறைய 

technical terms-களை அடுக்கடுக்காகப் போட்டு, இதைப் படிப்பவர்களுக்கு ஒரு பெரிய உளவியல் ஆய்வுக் கட்டுரை போலவும் மாற்ற முடியும்.

ஆனால், அப்படி வாசிப்பவர்களை குழப்புவது எனக்குப் பழக்கமில்லை.

உளவியல் என்பது சில குறிப்பிட்ட வல்லுநர்களுக்கு மட்டும் புரிய வேண்டிய ஒரு விஷயம் அல்ல.

தன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிற ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அது புரிய வேண்டும்.

அதனால்தான், நான் தெரிந்துகொண்டிருக்கும் விஷயங்களை முடிந்தவரை எளிமையான மனித மொழியில் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

ஒரு கடினமான உளவியல் வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி ஒருவரை வியக்க வைப்பதைவிட,

“அட… இதுதானா எனக்குள் நடக்கிறது?”

என்று அவரையே அவருக்குள் திரும்பிப் பார்க்க வைப்பதுதான் எனக்கு முக்கியம்.

அதுதான் உளவியலின் உண்மையான பயன் என்று நான் நம்புகிறேன்.

குழப்புவதற்காக அல்ல உளவியல்.

புரிய வைப்பதற்காகத்தான்.

— Yozen Balki 💢