கல்வெட்டுகளில் வாழும் வெண்காலூர்: பெங்களூரின் தமிழ் வேர்கள்!!

இன்று 'இந்தியாவின் சிலிக்கான் வேலி' என்றும், உலகளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் (IT) மையமாகவும் பிரகாசிக்கும் ஒரு உலகளாவிய நகரம் பெங்களூரு. ஐடி புரட்சிக்கு முன்பு, இது இதமான காலநிலையைக் கொண்ட 'ஓய்வு பெற்றவர்களின் சொர்க்கம்' (Pensioner's Paradise) என்றும், பசுமை சூழ்ந்த 'பூங்கா நகரம்' (Garden City) என்றும் அன்போடு அழைக்கப்பட்டது. 

ஆனால், இந்த நவீன மற்றும் பசுமையான முகங்களுக்குப் பின்னால், 800 ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட ஒரு ஆழமான தமிழ் வரலாற்றுப் பின்னணி இந்நகரத்திற்கு உண்டு என்பது நம்மில் பலரும் அறியாத உண்மை.

கல்வெட்டு ஆதாரங்களின்படி, இன்றைய பெங்களூரு அன்றைய காலத்தில் "வெங்காலூர்" அல்லது "வெண்காலூர்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயருடன் விளங்கியுள்ளது.

வரலாற்று மற்றும் மொழியியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, பெங்களூரு என்ற பெயரின் தோற்றம் இந்த நிலப்பரப்பில் செழித்து வளர்ந்த தாவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதே உண்மை. தமிழ் சொற்பிறப்பியல் ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, இப்பகுதியில் பழங்காலத்தில் 'வெண்காழ்' அல்லது 'வெண்காலி' மரம் (Button Tree - Anogeissus latifolia) எனப்படும் உள்பகுதி திண்ணிய வெண்மையான மரங்கள் மிக அதிகமாக வளர்ந்திருந்தன. இதனால் இப்பகுதி 'வெண்காலூர்' என்று அழைக்கப்பட்டது.

கருங்காலி மர வகை தான் இந்த வெங்காலி ஆகும். அக்கால மன்னர்களின் அரியாசனம் இந்த உறுதியான மரத்தால் உருவாக்கப்படும் வழமை இருந்ததாம்.

மற்றொரு கோட்பாட்டின்படி, இப்பகுதியில் செழித்து வளர்ந்த 'வேங்கை' மரங்கள் (Benga Tree) காரணமாக, தமிழ் உச்சரிப்பில் 'வெங்காலூர்' என்றும், அதுவே கன்னடத்தில் மருவி 'பெங்களூரு' (Benga-ooru) என்றும் மாறியிருக்கலாம் என அறியப்படுகிறது.

மடிவாலா கல்வெட்டு: அழியாத வரலாற்று சாட்சி:

பெங்களூருக்கு 'வெங்காலூர்' என்ற தமிழ் பெயர் இருந்தது என்பதற்கான மிக முக்கிய வரலாற்று ஆவணம், பெங்களூரின் மடிவாலா (Madiwala / BTM Layout அருகில்) பகுதியில் உள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவிலில் இன்றும் அழியாமல் அப்படியே உள்ளது.

நகரமயமாக்கலில் பெங்களூரின் பல நடுகற்களும் கல்வெட்டுகளும் கட்டிடங்களாக மாறி அழிந்துவிட்ட சூழலில், இக்கல்வெட்டு சோமேஸ்வரர் கோவில் வெளிப்புறச் சுவரின் (அதிட்டானம் எனப்படும் அடித்தளக் கற்களில்) செதுக்கப்பட்டிருந்ததால் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பத்திரமாகத் தப்பியுள்ளது.

கி.பி 1247-ஆம் ஆண்டு ஹொய்சாள மன்னர் வீர ராமநாதன் ஆட்சிக் காலத்தில் செதுக்கப்பட்ட இக்கல்வெட்டில், இந்த ஊரின் பெயர் "வெங்காலூர்" (Vengalur) என்று மிகத் தெளிவாக, பழங்காலத் தமிழ் எழுத்து வடிவத்தில் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.

 'தாமரைக்கீரை' (இன்றைய தாவரேகெரே) என்ற ஊரைச் சேர்ந்த கொடையாளி ஒருவர், இந்த ஈஸ்வரன் கோவிலில் வேதங்கள் ஓதுவதற்காக 'வெங்காலூர்' ஏரிப் பாசன நிலங்களைத் தானமாக வழங்கிய செய்தி இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இக்கல்வெட்டு தற்போது வரலாற்று ஆர்வலர்களால் 3D டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மூலம் முழுமையாக ஸ்கேன் செய்யப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

"செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரில் இருந்த ஈசன் இன்று சமஸ்கிருதமயமாக்கப்பட்டு 'சோமேஸ்வரர் கோவில்' என்று அழைக்கப்படும் மடிவாலா கோவில், 

13-ஆம் நூற்றாண்டின் கல்வெட்டுகளில் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" என்ற தூய தமிழ்ப் பெயரிலேயே அழைக்கப்பட்டுள்ளது. 

Wikipedia:

https://en.wikipedia.org/wiki/Old_Madiwala_Someshwara_Temple,_Bengaluru

சோழர் மற்றும் ஹொய்சாள காலத்தில் சிவபெருமானை 'நாயனார்' அல்லது 'உடையார்' என்று அழைக்கும் மரபு இருந்தது. (உதாரணமாக, தஞ்சைப் பெரிய கோவில் சிவபெருமானை அன்றைய கல்வெட்டுகளில் "ராஜராஜேச்சரம் உடையார்" என்றே குறிப்பிட்டனர்). 

'செம்பராசுரம்' என்பது அப்பகுதியின் பழமையான பெயராக இருக்கலாம் என்றும், அந்த நிலப்பரப்பிற்கு அதிபதியான இறைவன் என்பதால் 'செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்' என்று பெயர் பெற்றார் என்றும் கல்வெட்டு வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

மருவிப் போன தமிழ் ஊர்ப்பெயர்கள்:

மடிவாலா மட்டுமல்லாது, இன்று பெங்களூரின் மிக முக்கியப் பகுதிகளாக விளங்கும் பல இடங்கள், சோழர் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டுகளில் தூய தமிழ்ப் பெயர்களுடன் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. காலப்போக்கில் அவை கன்னட மொழி வடிவத்திற்கு மருவியுள்ளன:

   1. தொம்பலூர் (இன்றைய டொம்லூர் - Domlur): இங்குள்ள சொக்கநாதசுவாமி கோவில் கல்வெட்டுகளில் இப்பெயர் உள்ளது. 'தொம்பை' என்பது சிவ வழிபாட்டிற்குரிய ஒரு மலராகும். மலர்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் இப்பெயர் பெற்றது. 

   2. தாமரைக்கீரை (இன்றைய தாவரேகெரே - Tavarekere): 'கீரை' அல்லது 'கெரே' என்பது ஏரியைக் குறிக்கும். தாமரை மலர்கள் நிறைந்த ஏரிப் பகுதி என்பதால் தூய தமிழில் தாமரைக்கீரை என அழைக்கப்பட்டது.

   3. இலைப்பாக்கம் (இன்றைய எலகங்கா - Yelahanka): கி.பி 1046-ஆம் ஆண்டு முதலாம் ராஜாதிராஜ சோழன் காலத்துத் தமிழ் கல்வெட்டில், இப்பகுதி 'இலைப்பாக்கம்' (நீர்நிலை சார்ந்த சிற்றூர்) என்று குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

   4. நெற்குந்தி (இன்றைய தொட்டநெக்குந்தி - Doddanekundi): மாரத்தஹள்ளிக்கு அருகில் உள்ள இப்பகுதியில் கி.பி 1304-ஆம் ஆண்டின் தமிழ் கல்வெட்டு உள்ளது. நெல் விளைச்சல் மிகுந்த பகுதி என்பதால் 'நெற்குந்தி' எனப்பட்டு, இன்று தொட்டநெக்குந்தி ஆகியுள்ளது.

   5. வெப்பூர் (இன்றைய பேகூர் - Begur): வேப்ப மரங்கள் நிறைந்த ஊர் என்பதால் 'வெப்பூர்' என்று தமிழில் அழைக்கப்பட்டு, பின்னாளில் கன்னட உச்சரிப்பில் 'பேகூர்' என்று மாறியது.

   6. அலசூர் (இன்றைய ஹலசூரு / உல்சூர் - Halasuru / Ulsoor): பலாப்பழங்கள் (அலசு) அதிகம் விளைந்த பகுதி என்பதால் தமிழில் அலசூர் என அழைக்கப்பட்டது.

நவீன பெங்களூரின் பன்முகத்தன்மை (1950 - 1960)

பெங்களூரின் இந்தத் தமிழ் வரலாற்றுத் தொடர்பு இடைக்காலத்தோடு நின்றுவிடவில்லை. நவீன இந்தியாவின் உருவாக்கத்திலும் இது தொடர்ந்தது. குறிப்பாக, 1950 மற்றும் 1960-களின் காலகட்டத்தில், இந்திய மத்திய அரசு HAL, BEL, ITI போன்ற பிரம்மாண்டமான பொதுத்துறை நிறுவனங்களை (PSUs) பெங்களூரில் அமைத்தபோது, வேலைவாய்ப்பு, தொழில்நுட்பப் பணிகள் மற்றும் கட்டுமானப் பணிகளுக்காகத் தமிழகத்திலிருந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் இங்கு குடிபெயர்ந்தனர்.

அதற்கும் முன்பே பிரிட்டிஷ் காலத்து 'கண்டோன்மென்ட்' (Cantonment) பகுதியிலும் தமிழர்களே பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்தனர். 1956-ல் மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு பெங்களூரு புதிய மைசூர் மாநிலத்தின் (பின்னாளில் கர்நாககா) தலைநகராக மாறுவதற்கு முன்பே, இது தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு மற்றும் மலையாள மொழி பேசும் தென்னிந்திய மக்கள் ஒன்றிணைந்து வாழ்ந்த ஒரு பன்முகத்தன்மை (Cosmopolitan) கொண்ட நகரமாகவே பரிணமித்தது.

பெங்களூரில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள சுமார் 1500 வரலாற்றுச் சாசனக் கல்வெட்டுகளில், மூன்றில் ஒரு பங்கு (500-க்கும் மேற்பட்டவை) தமிழ் மொழியிலும் தமிழ்ப் பெயர்களிலுமே அமைந்துள்ளன என்பது வியப்பிற்குரிய வரலாற்றுச் சான்றாகும். 

இன்று வானளாவிய தகவல் தொழில்நுட்பக் கட்டிடங்களின் நடுவே, அதிநவீன மெட்ரோ ரயில்களின் சத்தத்திற்கு இடையே பரபரப்பாக இயங்கும் பெங்களூரின் ஒவ்வொரு மண்ணின் அடிநாதத்திலும், "வெண்காலூர்" மற்றும் "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார்" போன்ற தூய தமிழ்ப் பெயர்களும், நம் முன்னோர்களின் வரலாற்றுச் சுவடுகளும் ஆழப் புதைந்துள்ளன. 

மொழி எல்லைகளைக் கடந்து, பன்னெடுங்காலமாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்த வரலாற்றுப் பிணைப்பை உணர்ந்து போற்றுவது இன்றைய தலைமுறையின் கடமையாகும்.

Yozen Balki

.....

வெங்காலூர் கல்வெட்டை நீங்கள் நேரில் பார்க்க வேண்டுமா?

பெங்களூரின் இந்த 800 முதல் 900 ஆண்டுக்கால தமிழ் வரலாற்றுச் சாட்சியை நீங்களும் நேரில் சென்று பார்க்க விரும்பினால், அதற்கான எளிய வழிகாட்டுதல் இதோ:

அமைவிடம்: பெங்களூரின் மடிவாலா (Old Madiwala / BTM Layout 1st Stage அருகில்) பகுதியில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற ஸ்ரீ பிரசன்ன பார்வதி சமேத ஸ்ரீ சோமேஸ்வர சுவாமி கோவில் அதாவது அந்த காலத்தில் அது "செம்பராசுரம் உடைய நாயனார் திருக்கோவில்" ஆகும்.

செல்லும் வழி: மடிவாலா சந்தைக்கு (Madiwala Market) மிக அருகில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.

 கூகுள் மேப்ஸில் (Google Maps) "Old Madiwala Someshwara Temple" என்று தேடினால் எளிதாகச் சென்றடையலாம்.

துல்லியமான இடம்: கோவில் கருவறையைச் சுற்றி வரும் வெளிப்புறப் பிரகாரத்தில் (Pradakshina Path), சுவரின் அடிப்பகுதியில் (அதிட்டானக் கற்களில்) இந்தத் தமிழ் வரிகள் வரிசையாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

பார்க்க வேண்டிய நேரம்: காலை அல்லது மாலை வேளையில் சென்றால் சூரிய ஒளி சாய்வாக விழுந்து, கல்வெட்டு எழுத்துக்களின் பள்ளங்கள் மிகத் தெளிவாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும்.

உதவிக்கு: கோவிலில் இருக்கும் அர்ச்சகர்கள் அல்லது உள்ளூர் வரலாற்று ஆர்வலர்களிடம் "தமிழ் கல்வெட்டு" (Tamil Inscription) என்று கேட்டால், அவர்கள் அந்த இடத்தை உங்களுக்குத் துல்லியமாகக் காண்பிப்பார்கள்.

-Yozen Balki 

சாதித்துக் காட்டிய நடுத்தர வர்க்கத்து இளைஞர்கள்: மீஷோவின் (Meesho) நெகிழ்ச்சியான கதை!

இன்று இந்தியாவின் மூலை முடுக்கெல்லாம் மலிவான விலையில் பொருட்களைக் கொண்டு சேர்க்கும்
ஒரு ஆப் தான் இந்த 'மீஷோ' (Meesho).

பெரிய பிராண்டுகள் மற்றும் கோடீஸ்வரர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு தவித்த இ-காமர்ஸ் சந்தையில்,
ஏழை எளிய சிறு வியாபாரிகளுக்காக
ஒரு பெரிய புரட்சியையே இது செய்துள்ளது.

இதற்குப் பின்னால் இருக்கும் இரண்டு
இளைஞர்களின் உழைப்பு நம்மை நெகிழ வைக்கிறது.

யார் இந்த இளைஞர்கள்?

விதித் ஆத்ரே மற்றும் சஞ்சீவ் பர்ன்வால் (Vidit Aatrey, Sanjeev Barnwal)
ஆகிய இருவர்தான் இந்த மீஷோவின் நிறுவனர்கள்.

இவர்கள் இருவரும் ஒன்றும் பரம்பரை கோடீஸ்வரர்களோ,
பெரிய தொழிலதிபர்களின் பிள்ளைகளோ அல்லர்.

நம்மைக் போன்ற மிகச் சாதாரண நடுத்தரக் குடும்பப் பிள்ளைகள்!
விதித் ஆத்ரேவின் தந்தை டெல்லியில் உள்ள குடிநீர் வாரியத்தில் (Delhi Jal Board) பணிபுரிந்த ஒரு சாதாரண அரசு ஊழியர் ஆவார்.
டெல்லியில் ஒரு சிறிய 2-BHK அரசு குடியிருப்பில்தான் விதித் தனது சிறுவயதைக் கழித்தார்.
மற்றொரு நிறுவனரான சஞ்சீவ் பர்ன்வால், ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தின் ராஞ்சி நகரைச் சேர்ந்த மிகவும் எளிய பின்னணியைக் கொண்டவர்.

ஏழைகளுக்கான ஒரு உன்னத லட்சியம்
தங்கள் கடின உழைப்பால் படித்து, இந்தியாவின் மிக உயரிய ஐஐடி டெல்லியில் (IIT Delhi)
இடம்பிடித்த போதுதான் இருவரும் நண்பர்களாயினர்.

படிப்பு முடிந்ததும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களில்
லட்சக்கணக்கில் சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தாலும், இந்தியாவின் ஏழை எளிய மனிதர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தனர்.
இந்தியாவில் உள்ள சிறு குறு தொழிலாளர்களும்,
இல்லத்தரசிகளும் முதலீடே இல்லாமல்
எப்படிச் சம்பாதிக்கலாம் என்று யோசித்தனர்.

விளைவு, 2015-ல் உருவானதுதான் 'மீஷோ'.

0% கமிஷன் - வியாபாரிகளின் தோழன்:

பெரிய அமேசான், ஃபிளப்கார்ட் நிறுவனங்கள்
விற்பனையாளர்களிடம் பெரும் கமிஷன் வாங்கியபோது, மீஷோ "0% கமிஷன்" என்ற கொள்கையை அறிவித்தது.

"பொருட்கள் தயாரிக்கும் ஏழை எளிய தொழிலாளர்களிடம் இருந்து ஒரு பைசா கூட கமிஷன் வாங்கக் கூடாது"
என்பதில் இவர்கள் இன்றுவரை உறுதியாக இருக்கிறார்கள்.

ஒரு எளிய நெசவாளர் அல்லது தையல் கலைஞர் தங்கள் பொருளை விற்க மீஷோ ஒரு பைசா கூட கமிஷனாகப் பறிப்பதில்லை.

சொந்த வாழ்க்கையில் நடுத்தரக் குடும்பத்தின் பொருளாதாரச் சவால்களைப் பார்த்ததால்தான்,
அவர்களால் இந்த எளிய மனிதர்களுக்கான
வணிக மாதிரியை உருவாக்க முடிந்தது.
இன்று இந்தியாவின் நம்பர்-2 ஷாப்பிங் ஆப்பாக மீஷோ வளர்ந்து நிற்கிறது என்றால், அதற்கு இந்த இரு இளைஞர்களின் உன்னத லட்சியமே காரணம். 

வறுமையும், எளிய பின்னணியும் ஒருபோதும் சாதனைக்குத் தடையல்ல என்பதற்கு இந்த இரு இந்திய இளைஞர்களே ஆகச்சிறந்த உதாரணம்!

-Yozen Balki 

🐕 Some Friends Are Like Dogs... Some Are Like Cats.

Not all friendships are the same.

Some people stay with you because they genuinely care.

Others stay only while it benefits them.

A loyal friend stands beside you during difficult times.

Sometimes, they even sacrifice their own comfort to help you.

That is true loyalty.

On the other hand, some friendships are built on convenience.

They smile when life is easy.

They disappear when life becomes difficult.

The difference is not always obvious.

It takes time...

Experience...

And wisdom.

Life teaches us that loyalty is much rarer than companionship.

Many people may walk beside you.

Only a few will stand behind you.

Value those who remain when you have nothing to offer.

Never take genuine loyalty for granted.

At the same time, don't be angry with those who leave.

They simply reveal who they are.

The greatest wisdom in life...

...is knowing the difference.

- Yozen Balki

🌿 This article uses the dog and cat as a symbolic metaphor to illustrate different styles of friendship, not as a judgment about either animal.

நிஹாங் சீக்கிய போர் வீரர்கள்!!

தற்போது நடந்து வரும் டெல்லி நீட் எதிர்ப்பு மாணவர்கள் போராட்டத்தில் நாம் காண்கிற நீல நிற உடை அணிந்த சீக்கிய சிப்பாய்கள் பற்றி ஒரு செய்தி:

அவர்கள் "நிஹாங் சீக்கிய போர் வீரர்கள்" என்று சொல்லப்படுகிறார்கள். இவர்கள் 16 ஆம் நூற்றாண்டில் குரு கோவிந்த சிங் அவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒரு படைப்பிரிவினர் ஆவர். 

இப்போதும் அவர்கள் தினசரி உடற்பயிற்சி சண்டை பயிற்சி வாள் பயிற்சி குதிரை ஏற்றம் மல்யுத்தம் போன்றவற்றில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

அவர்கள் தங்களது பாரம்பரிய உடைகள் மற்றும் ஆயுதங்களுடன் நடமாட சட்டப்படி உரிமை பெற்றவர்கள்.

கண்களை கருப்புத் துணியால் கட்டிக்கொண்டு ஒரு பெரிய சுத்தியல் கொண்டு துல்லியமாக தேங்காய்களை உடைத்தல் இவர்களது சிறப்பு. 

ஆனால் அத்தகைய தேங்காய்கள் படுத்திருக்கும் சில சீக்கிய வீரர்களை சுற்றி, அவர்களது உடலுக்கு அருகில் வைத்திருப்பார்கள். அந்த மிகப்பெரிய சுத்தியல் அவர்கள் உடல் மீது விழுந்தால் அவர்கள் அந்த இடத்திலேயே மரணிப்பது நிச்சயம்!! பார்ப்போர்களுக்கு அச்சம் ஏற்படுத்தும் இந்த கலை மிகவும் அபாயமானது. 

ஆண்டு கணக்கில் பயிற்சிகள் செய்து கை கொள்ளப்படும் இத்தகு திறமைகள் நம் இந்தியாவின் தவிர அநேகமாக வேறு நாடுகளில் கிடையாது.

இவ்வாறு கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு தேங்காய்களை உடைப்பது முற்றிலும் தீவிரமான தற்காப்புக் கலைப் பயிற்சி (Muscle Memory) மற்றும் துல்லியமான கணக்கீடுகளின் மூலமே சாத்தியமாகிறது. இதில் ஏமாற்று வேலைகளோ அல்லது மாயாஜால 'ட்ரிக்ஸ்'களோ எதுவும் இல்லை. 

சீக்கியர்களின் பாரம்பரிய தற்காப்புக் கலையான கட்கா (Gatka) மற்றும் சாஸ்திர வித்தைகளில் (Shastar Vidiya) தேர்ச்சி பெற்ற

 [Baba Jujhar Singh Gatka Group]

(https://www.youtube.com/watch?v=OEaxQfT9qgQ) 

போன்ற நிஹாங் சீக்கிய வீரர்கள் இத்தகைய ஆபத்தான சாகசங்களைச் செய்கின்றனர். இது எவ்வாறு சாத்தியமாகிறது என்பதற்கான பின்னணி இதோ: 

1. தசை நினைவாற்றல் (Muscle Memory) மற்றும் தூரக் கணக்கீடு

தரையில் படுத்திருக்கும் நபரின் உடலமைப்பு மற்றும் தேங்காய்கள் வைக்கப்பட்டுள்ள தூரத்தை, கண்களைக் கட்டுவதற்கு முன்பே அடிக்கும் வீரர் துல்லியமாகக் கணித்து மனதில் பதித்துக் கொள்வார்.

பல வருடங்களாகத் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியான சுத்தியல் அல்லது ஆயுதங்களை ஏந்திப் பயிற்சி செய்வதால், கையை எவ்வளவு தூரம் உயர்த்த வேண்டும், எந்தக் கோணத்தில் இறக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் தசை நினைவாற்றலில் (Muscle Memory) தானாகவே பதிந்துவிடுகிறது. 

2. ஒலி மற்றும் இடஞ்சார்ந்த விழிப்புணர்வு (Spatial Awareness)

கண்களைக் கட்டியிருந்தாலும், காதுகளின் வழியே சுற்றியுள்ள ஒலிகளையும், தங்களுக்கு முன்னால் உள்ள இடைவெளியையும் (Spatial awareness) அவர்கள் துல்லியமாக உணர்கிறார்கள்.

சுத்தியலைத் தரையில் தட்டிப் பார்ப்பதன் மூலமும் அல்லது அருகில் உள்ளவர்களின் அசைவுகளைக் கொண்டும் தங்களின் நிலையை உறுதி செய்து கொள்கிறார்கள். [6] 

3. அசைவற்ற நிலை மற்றும் அசாத்தியமான நம்பிக்கை

தரையில் படுத்திருக்கும் நபர்கள் சற்றும் அசையாமல், சிலையைப் போலக் கிடக்க வேண்டும். அவர்கள் லேசாக அசைந்தாலும் பெரும் விபத்து நேரிடலாம்.

சுத்தியலால் அடிக்கும் வீரரின் திறமை மீது படுத்திருப்பவருக்கு இருக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் (Trust), இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் மிகச்சரியான ஒருங்கிணைப்பும் (Coordination) இந்த சாகசத்திற்கு மிக முக்கியம். 

4. துணிச்சலும் மன ஒருமைப்பாடும் (Meditation & Focus)

கட்கா என்பது வெறும் உடற்பயிற்சி மட்டுமல்ல, அது ஆன்மீகம் மற்றும் மன ஒருமைப்பாடு (Focus) சார்ந்த ஒரு கலை வடிவமாகும்.

நிஹாங் சீக்கியர்கள் தங்களின் தியானம் மற்றும் தீவிர மனக் கட்டுப்பாட்டின் மூலமாக அச்சத்தை வென்று, முழு கவனத்துடன் இலக்கைத் தாக்குகிறார்கள்.

கண்களைக் கட்டியபடி தேங்காய் உடைப்பது, வாள் மூலம் பழங்களை வெட்டுவது போன்ற சாகசங்கள் பல ஆண்டுகால கடுமையான, ஆபத்தான பயிற்சிகளுக்குப் பின்னரே மேடைகளில் நிகழ்த்திக் காட்டப்படுகின்றன. முறையான தற்காப்புக் கலைப் பயிற்சி இல்லாமல் இவற்றை எக்காரணம் கொண்டும் வீட்டில் எவரும் முயற்சிக்கக் கூடாது.

💢💢💢💢

உங்க ஊர் கோயில் சொத்துக்களை பாதுகாக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

சில நாட்களுக்கு முன்பு பழனி அருள்மிகு தண்டாயுதபாணி திருக்கோயிலுக்கு ஒரு பக்தர் 1888 ஆம் ஆண்டு எழுதிக் கொடுத்த (கோயிலுக்கு அருகில் உள்ள) சுமார் 1.40 ஏக்கர் பரப்பளவு உள்ள கோயிலுக்கு சொந்தமாக்கி விட்ட நிலத்தை சில பேர் போலி பத்திரம் தயாரித்து விற்பது, வாங்குவது போல ஒரு போலி ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் நடந்து விட்டது. 

அதுவும் வெறும் 2 கோடி ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்டது போல அதற்குரிய பத்திரங்கள் வாங்கி அந்த பழனி ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் ஆபிசுக்கு ஒரு நாள் மட்டும் தற்காலிகமாக ரெஜிஸ்டரார் வந்து கையெழுத்து போடுகிறான். அவன் பெயர் ஜஸ்டிஸ் மணிகண்டன் என்கிறார்கள். ஏற்கனவே அங்க ரிஜிஸ்டரார் ஆக பணியில் இருக்கிறவர் மிரட்டப்பட்டோ அல்லது தந்திரமாகவோ லீவு எடுத்துகிட்டு போயிடுறாரு. 

இந்த ரிஜிஸ்டார்களுக்கெல்லாம் ஒரு தலைமையாக சசிகலா என்ற ஒரு பெண்மணி இதுக்கு கையெழுத்து போடுகிறார். 

எனக்கு என்ன கேள்வி என்றால் பக்தர்கள் நம்பிக்கையோடு தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள பற்பல கோயில்களுக்கு எழுதிக் கொடுக்கிற நிலங்களை, நகைகளை, பணத்தை பாதுகாக்க வேண்டிய கோயில் நிர்வாகங்கள், பதிவுத்துறை, மற்றும் நீதிமன்றங்கள் எப்படி இதுபோல ஆளாளுக்கு பொறுப்பில்லாமல் இருக்கின்றன? 

அதுவுமில்லாமல் தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலைத்துறை கீழே மட்டும் கிட்டத்தட்ட 44,000 கோயில்கள் இருக்கின்றன. அந்த கோயில்களுக்கு பக்தர்கள் எந்தெந்த ஊர்களில் என்னென்ன நிலங்களை எழுதிக் கொடுத்தார்கள் என்று தெரியவில்லை! 

சென்னையைச் சேர்ந்த ஒருவர் கும்பகோணம் கோயிலில் ஏதோ ஒன்று வேண்டிக் கொண்டு அது நடந்து விட்டால் சென்னையில் இருக்கிற ஒரு வீட்டை அந்த கோயில் மீது எழுதி விடுவார். இப்போது கும்பகோணம் ஊரு பேரு தெரியாத ஒரு சிறிய கோயிலுக்கு சென்னையில் ஒரு சொத்து இருக்கிறது. இதுபோல நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

ஒருவர் வேலூரில் ஒரு சிறிய கோயிலில் வேண்டிக்கொள்கிறார். ஏதோ நல்ல விஷயம் நடக்கிறது. அவர் கள்ளக்குறிச்சியை சேர்ந்தவர். அந்த கோயிலுக்கு அவர் கள்ளக்குறிச்சியில் உள்ள இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தை எழுதி வைக்கிறார். 

இப்போது, வேலூர் கோவிலுக்கு கள்ளக்குறிச்சியில் இரண்டு ஏக்கர் நிலம் இருக்கிறது. 

இப்படி நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போ இந்த 44 ஆயிரம் கோயில்களுக்கு வெவ்வேறு ஊர்களில் பல்லாயிரம் ஏக்கர் நிலங்கள் சொந்தமாக இருக்கும்! இது இல்லாமல் அறநிலையத்துறை கீழே வராத இன்னும் பல்லாயிரம் சின்ன சின்ன கோயில்கள் உள்ளன.

அந்த சொத்துக்கள் கதி எல்லாம் யாருக்கு தெரியும்?

ஆக, சாதாரண மக்கள் பக்தி சிரத்தையோடு கொடுத்த சிறிய கோவில் சொத்துகள் நில மாஃபியாக்களின் கைகளுக்குப் போய்விடக் கூடாது என்பதில் பொதுமக்கள் நாம் தான் மிகவும் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள குடிமகனாக, உங்கள் பகுதியில் உள்ள சிறிய கோவில் சொத்துகளைப் பாதுகாக்கப் பொதுமக்கள் தரப்பில் எடுக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான 5 வித சட்டப்பூர்வ முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் இதோ:

 1. கோவில் நிலத்தின் 22-A தடைப் பட்டியலைச் சரிபார்த்தல் (Online Check)

தமிழ்நாடு பத்திரப்பதிவுத் துறையின் அதிகாரப்பூர்வ இணையதளத்தில் (tnreginet.gov.in) பிரிவு 22-A (Prohibited Properties) என்ற தடை செய்யப்பட்ட சொத்துகளின் பட்டியல் உள்ளது.

* பொதுமக்கள் அனைவரும் இணைந்து, உங்கள் பகுதி கோவிலுக்குச் சொந்தமான நிலத்தின் சர்வே எண்கள் (Survey Numbers) இந்தத் தடைப் பட்டியலில் ஏற்றப்பட்டுள்ளதா என்பதை ஆன்லைனில் சரிபார்க்க வேண்டும்.

* இதில் ஏறிவிட்டால், எந்தவொரு சார்-பதிவாளரும் அந்த நிலத்தைத் தனியாருக்குப் பதிவு செய்ய முடியாது. ஒருவேளை விடுபட்டிருந்தால், உடனடியாகக் கோவில் நிர்வாகம் மூலம் மனு அளிக்க வேண்டும்.

2. 'தர்ம சாசன' ஆவணங்களைப் புதுப்பித்து டிஜிட்டல் மயமாக்கல்

அந்தக் காலத்தில் தாத்தாக்கள் எழுதி வைத்த தர்ம சாசனம், பட்டா அல்லது உயில் நகல்கள் கிராமத்துப் பெரியவர்களிடம் அல்லது பூசாரிகளிடம் சாதாரண காகித வடிவில் இருக்கும்.

* அவற்றை உடனடியாகத் தகுந்த சட்ட வல்லுநர்கள் மூலம் சரிபார்த்து, நகல் எடுத்து, டிஜிட்டல் மயமாக்கி (Scan செய்து Computer-ல் சேமித்தல்) பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டும்.

* ஆவணங்களின் உண்மைத்தன்மையை உறுதி செய்ய உள்ளூர் வட்டாட்சியர் (Tahsildar) அலுவலகத்தில் அதன் தற்போதைய நிலவரப்படி 'சிட்டா மற்றும் அடங்கல்' நகல்களை எடுத்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

3. 'தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம்' (RTI) மூலம் சொத்து விவரங்களைக் கேளுங்கள்!

கோவில் நிலம் யார் ஆக்கிரமிப்பில் இருக்கிறது அல்லது அதன் தற்போதைய சட்டப்பூர்வ நிலை என்ன என்பது உள்ளூர் மக்களுக்குத் தெரியாமல் இருந்தால்...

* பொதுமக்கள் யார் வேண்டுமானாலும் RTI (Right to Information Act) மூலம் இந்து சமய அறநிலையத்துறை அல்லது உள்ளூர் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்திற்கு விண்ணப்பித்து, "இந்தக் குறிப்பிட்ட கோவிலுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் எத்தனை ஏக்கர்? அதன் சர்வே எண்கள் என்ன? அது தற்போது யார் வசம் உள்ளது?" என்ற அதிகாரப்பூர்வமான சான்றளிக்கப்பட்ட விவரங்களைக் கேட்டுப் பெறலாம். இதுவே நில மாஃபியாக்களுக்கு ஒரு பெரிய பயத்தை ஏற்படுத்தும்.

4. நிலத்தைச் சுற்றி எல்லைக் கற்கள் மற்றும் 'கோவில் சொத்து' போர்டு நடுதல்

சட்டம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், நிலத்தின் மீது எதார்த்தமான உரிமை (Physical Possession) நம்மிடம் இருக்க வேண்டும்.

கிராம மக்கள் அல்லது கோவில் வழிபாட்டுக் குழுவினர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து, கோவில் நிலத்தைச் சுற்றி முறைப்படி எல்லைக் கற்கள் (Boundary Stones) நட வேண்டும்.

"இந்த நிலம் இன்னாருக்குச் சொந்தமான திருக்கோவிலுக்குப் பாத்தியப்பட்டது. இதில் அத்துமீறி நுழைபவர்கள் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் மீது சட்டப்படி குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்" என்று பெரிய அறிவிப்புப் பலகையை (Board) நிலத்தின் மையப்பகுதியில் நட்டு வைக்க வேண்டும்.

5. உள்ளூர் 'ஆக்கிரமிப்பு தடுப்புக் குழு' (Vigilance Committee) அமைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஒவ்வொரு ஊரிலும் உள்ள இளைஞர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்களை இணைத்து ஒரு சிறிய வாட்ஸ்அப் குழு அல்லது "கோவில் சொத்து பாதுகாப்புக் குழு" அமைக்கலாமே!

இந்த நிலத்தின் மீது ஏதேனும் மர்ம நபர்கள் வந்து சர்வே செய்கிறார்களா, அல்லது வேலி அமைக்க முயல்கிறார்களா என்பதை வாரம் ஒருமுறை கண்காணித்து வரவேண்டும்.

ஏதேனும் அத்துமீறல் தெரிந்தால், உடனடியாக உள்ளூர் காவல் நிலையம் மற்றும் அறநிலையத்துறைக்குக் கூட்டுப் புகார் (Joint Petition) அனுப்ப வேண்டும்.

பொதுமக்களாகிய நாம் கொடுக்கும் இந்த தொடர் அழுத்தமும், விழிப்புணர்வும் தான் நம் முன்னோர்கள் இறைவனுக்காகக் கொடுத்த சொத்துகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் உண்மையான அரணாக இருக்கும்.

Yozen Balki 🌿

16 July 2026

------------------------------

நேற்று நடந்த பழனி கோவில் நில மோசடி விவகாரத்திற்கு வருவோம். இந்த வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட சார்-பதிவாளர் ஜஸ்டின் மணிகண்டனை சிபிசிஐடி போலீசார் கைது செய்ய விதிக்கப்பட்ட தடை நாளை (ஜூலை 17, 2026) காலையுடன் முடிகிறது.

நாளை காலை உயர் நீதிமன்ற மதுரைக் கிளையில் இந்த வழக்கின் அடுத்தகட்ட நகர்வுகள், சிபிசிஐடி-யின் ஆதாரங்கள் மற்றும் புதிய கைது நடவடிக்கைகள் குறித்து நானும் ஆர்வமாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

........

கணவன் Logical... மனைவி Emotional : உளவியல் கதை

திருமணம் ஆகி பதினைந்து வருடங்கள்.

கார்த்திக் ஒரு Logic மனிதன்.

மீனா ஒரு Emotion மனிதி.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ரொம்ப நேசிப்பார்கள்.

ஆனால்...

அந்த அன்பை வெளிப்படுத்தும் முறை மட்டும் பூமிக்கும் சந்திரனுக்கும் உள்ள தூரம்! 

ஒருநாள்...

மீனா புதுசா Hair Cut பண்ணிட்டு வந்தாள்.

"என்னங்க... ஏதாவது வித்தியாசமா தெரியுதா?"

கார்த்திக் ஒரு நிமிஷம் பார்த்தான்.

"ஆமாம்... இரண்டு Inch குறைஞ்சிருக்கு."

மீனா...

"அய்யோ... நான் என்ன கேட்டேன்... நீங்க என்ன பதில் சொல்றீங்க!"

மறுநாள்...

மீனா...

"நான் குண்டா ஆயிட்டேனா?"

கார்த்திக்...

"Last Year 62 Kilo... இப்ப 65.4."

மீனா...

"எனக்கு Weight கேட்கல... அழகா இருக்கேனான்னு கேட்டேன்!"

ஒரு நாள்...

மீனா அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

கார்த்திக் பதறி...

"என்ன ஆச்சு?"

"ஒன்னும் இல்லை..."

"அப்புறம் ஏன் அழறே?"

"அதுதான் தெரியல..."

கார்த்திக்...

"காரணம் இல்லாமல் எப்படி அழ முடியும்?"

மீனா...

"அதான் உங்களுக்கு புரியாது!"

ஒரு நாள்...

மீனா...

"நீங்க என்னை Love பண்றீங்களா?"

கார்த்திக்...

"1998-ல Love சொன்னேன்.

2002-ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

இன்னும் வீட்டை விட்டு போகல.

EMI கட்டுறேன்.

Current Bill கட்டுறேன்.

இதுக்கு மேல Evidence வேணுமா?"

மீனா...

"ஒரு 'Love You' சொல்லிட்டா என்ன குறைஞ்சிடும்?"

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை...

மீனா...

"இன்று வெளியே போகலாமா?"

கார்த்திக்...

"எங்கே?"

"எங்கேயாவது..."

"Google Map-ல 'எங்கேயாவது'ன்னு Location வரலையே!"

Shopping போனார்கள்.

மீனா...

"இந்த Saree எப்படி இருக்கு?"

கார்த்திக்...

"வீட்ல ஏற்கனவே இதே Color-ல மூணு இருக்கு."

மீனா...

"அது Maroon.

இது Wine Red."

கார்த்திக்...

"எனக்கு ரெண்டுமே சிவப்பு."

ஒரு நாள்...

மீனா கோபமாக...

"நான் பேசுறதை நீங்க Feel பண்ணவே மாட்டீங்க!"

கார்த்திக் அமைதியாக...

"நான் Solution தேடுறேன்."

மீனா...

"எனக்கு Solution வேண்டாம்."

"அப்புறம்?"

"என்னோட பக்கம் உட்கார்ந்து... 'ஆமாம்... கஷ்டமாத்தான் இருக்கு'ன்னு சொல்லுங்க."

கார்த்திக்...

"அதனால் Problem Solve ஆகுமா?"

மீனா...

"ஆகட்டும்... ஆகாம இருக்கட்டும்... எனக்கு Husband வேணும்... Help Desk வேண்டாம்!"

ஒருநாள்...

இருவரும் ஒரு உளவியல் நிபுணரைச் சந்தித்தார்கள்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்...

"உங்க மனைவி ஒரு பிரச்சனையைச் சொல்லும்போது..."

"அவங்க தீர்வு கேட்கல."

"அவங்க உணர்வை நீங்க புரிஞ்சுக்கணும்னு எதிர்பார்க்குறாங்க."

"நீங்க..."

"அவங்க பேச ஆரம்பிச்ச உடனே Repair செய்ய ஆரம்பிச்சுடுறீங்க!"

அதற்கு கார்த்திக்...

"அப்படின்னா நான் என்ன பண்ணணும்?"

உளவியல் நிபுணர் சிரித்தார்.

"முதல்ல ஐந்து நிமிஷம் கேளுங்க."

"ஆறாவது நிமிஷத்துல தான் Advice கொடுங்க."

அந்த நாளிலிருந்து...

மீனா பேசுவாள்.

கார்த்திக் அமைதியாக கேட்பார்.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து...

"இப்ப Solution சொல்லட்டுமா?"

மீனா சிரிப்பாள்.

"இப்ப சொல்லுங்க... இப்பதான் Ready!"

சிறிய உளவியல் உண்மை

பல தம்பதிகளின் சண்டைக்குக் காரணம் அன்பு இல்லாதது அல்ல.

ஒருவர் பிரச்சனையைத் தீர்க்க பேசுகிறார்.

மற்றொருவர் தன் உணர்வைப் பகிர பேசுகிறார்.

இந்த இரண்டு மொழிகளும் வேறு என்பதைப் புரிந்துகொண்டால்...

வீட்டில் சண்டை குறையும்... சிரிப்பு அதிகரிக்கும்! 

(குறிப்பு: எல்லா கணவர்களும் இப்படித்தான், எல்லா மனைவிகளும் இப்படித்தான் என்று அர்த்தமில்லை. சில வீடுகளில் இதெல்லாம் தலைகீழாகவும் இருக்கும்! )

-Yozen Balki 

Senior Psychologist 

www.yozenmind.com

💢🌿💢

Note: 

Left Brain Traits: Analytical, logical, linear, mathematical, and verbal.

Right Brain Traits: Intuitive, emotional, creative, artistic, and visual.

சிலருக்கு Logic... சிலருக்கு Creativity... ஏன்?

"அவர்கிட்ட பேசுறதே கஷ்டம்... எதுக்கும் காரணம் கேட்பார்!"

"இவங்ககிட்ட பேசுறதே கஷ்டம்... எதையும் மனசுல எடுத்துக்குவாங்க!"

நம்மைச் சுற்றி இந்த இரண்டு வகையான மனிதர்களையும் தினமும் சந்திக்கிறோம்.

ஒருவர் எந்த விஷயமாக இருந்தாலும், "அதுக்கு ஆதாரம் என்ன?" "எப்படி நிரூபிப்பது?" "இதில் லாபம் என்ன?" என்று கேட்பார்.

மற்றொருவர், "அவர் நல்ல மனுஷன்..." "எனக்கு அது சரியா தோணலை..." "இதுல ஒரு உணர்வு இருக்கு..." என்று பேசுவார்.

யார் சரி?

உண்மையில்... இருவரும் சரிதான்!

ஒவ்வொரு மனிதருடைய மூளையும் ஒரே மாதிரி இருந்தாலும், அதன் செயல்படும் விதம் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை.

சிலரிடம் Logic அதிகமாக இருக்கும்.

சிலரிடம் Creativity அதிகமாக இருக்கும்.

சிலரிடம் இரண்டும் சமநிலையில் இருக்கும்.

இதுதான் மனிதர்களின் அழகு.

ஒரு கணக்காளர் (Accountant) ஆயிரம் ரூபாய் கூட தவறாமல் கணக்கு பார்த்து விடுவார்.

ஆனால் அவரிடம் ஒரு பாடலை எழுதச் சொன்னால் சிரித்துவிடலாம்.

அதே நேரத்தில் ஒரு கவிஞரிடம் Income Tax கணக்கு கொடுத்தால்... அவர்தான் முதலில் பயந்து ஓடிவிடுவார்!

இதில் யாரும் புத்திசாலி குறைவானவர்கள் அல்ல.

அவர்களுடைய மூளை பயன்படுத்தும் முறை வேறுபட்டது.

Logic அதிகமுள்ளவர்கள்...

உணர்ச்சியைவிட உண்மையைத் தேடுவார்கள்.

முடிவெடுப்பதற்கு முன் நிறைய யோசிப்பார்கள்.

ஒழுங்கையும் திட்டமிடலையும் விரும்புவார்கள்.

காரணம் இல்லாமல் எதையும் நம்ப மாட்டார்கள்.

இவர்களிடம் வேலை கொடுத்தால் நம்பிக்கையுடன் செய்யலாம்.

ஆனால்...

சில நேரங்களில் இவர்களுக்கு வாழ்க்கையை ரசிப்பதே மறந்து போய்விடும்!

Creativity அதிகமுள்ளவர்கள்...

புதிய யோசனைகளை உருவாக்குவார்கள்.

கலை, இசை, ஓவியம், இலக்கியம் போன்றவற்றில் திறமை காட்டுவார்கள்.

மனிதர்களின் உணர்ச்சிகளை எளிதாகப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

உலகத்தை மற்றவர்கள் பார்க்காத கோணத்தில் பார்ப்பார்கள்.

ஆனால்...

சில நேரங்களில் நடைமுறையை மறந்து கனவுகளிலேயே வாழ்ந்து விடுவார்கள்.

ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் தெரியுமா?

திருமண வாழ்க்கையில் கூட இதுதான் நிறைய சண்டைகளுக்குக் காரணம்.

கணவர் Logic.

மனைவி Emotion.

அல்லது...

மனைவி Logic.

கணவர் Emotion.

இருவரும் ஒரே நிகழ்வைப் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் இருவரின் விளக்கமும் வேறுபடுகிறது.

ஒருவர், "அது நடந்ததுக்கு காரணம் இதுதான்..."

என்று சொல்வார்.

மற்றொருவர்,

"அவர் ஏன் அப்படி உணர்ந்தார்?"

என்று கேட்பார்.

இருவரும் உண்மையைப் பார்க்கிறார்கள்.

ஆனால் வெவ்வேறு ஜன்னல் வழியாக!

நல்ல தலைவர் யார் தெரியுமா?

தேவைப்படும் நேரத்தில் Logic பயன்படுத்துபவர்.

தேவைப்படும் நேரத்தில் Emotion பயன்படுத்துபவர்.

அறுவை சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவருக்கு Logic வேண்டும்.

நோயாளியின் கையைப் பிடித்து ஆறுதல் சொல்ல Emotion வேண்டும்.

இரண்டும் இல்லாமல் முழுமையான மருத்துவராக முடியாது.

ஒரு குழந்தை அழுகிறது.

Logic என்ன சொல்கிறது?

"ஏன் அழுகிறது என்று கண்டுபிடி."

Emotion என்ன சொல்கிறது?

"முதலில் அதை அணைத்துக்கொள்."

இரண்டுமே தேவை.

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது IQ மட்டுமல்ல.

EQ-வும் அவசியம்.

அறிவும் வேண்டும்.

அன்பும் வேண்டும்.

கணக்கும் வேண்டும்.

கற்பனையும் வேண்டும்.

நம்முடைய சிந்தனை முறை எப்படி இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொண்டால், மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்வது மிகவும் எளிதாகிவிடும்.

"அவர் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறார்?" என்று கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக,

"அவருடைய மூளை தகவலை இப்படித்தான் செயல்படுத்துகிறது போல!"

என்று நினைக்க ஆரம்பிப்போம்.

அந்த ஒரு புரிதல்...

பல உறவுகளைக் காப்பாற்றும்.

இறுதியாக...

மனித மூளை இரண்டு கைகள்போல.

ஒரு கை Logic.

மற்றொரு கை Creativity.

ஒரே கையால் வாழ்க்கையை நடத்த முடியும்.

ஆனால்...

இரண்டு கைகளும் இணைந்து செயல்படும்போதுதான் வாழ்க்கை அழகாகிறது. 

-Yozen Balki 🌿 

The vehicle changes, but the journey continues. Are you adapting? 🚘🐴

When cars replaced horse carriages, the drivers who refused to upgrade their skills were left behind. Those who overcame their fear and learned to drive cars stayed ahead.

The world is witnessing the exact same shift today with AI (Artificial Intelligence).

Every profession will exist, but the way we work is shifting gears. Just like we all adopted smartphones, the younger generation must embrace AI technology today.

If you don’t learn to use AI in your domain, you will become obsolete. Change is inevitable. Stay sharp, upskill, and move forward with the times.

#AI #ContinuousLearning #TechTrends #ProfessionalDevelopment #FutureOfWork #YozenBalki

An Open Letter to Governments, Banks, Financial Institutions, and Technology Leaders

Convenience Must Never Come Before Human Security.

Every rupee saved by an ordinary citizen represents years of hard work, sacrifice, patience, and hope.

For a poor or middle-class family, savings are not just money.

They are a child's education... a daughter's marriage... a family's dream home... or the security of old age.

No technological innovation should ever place these lifetime savings at unnecessary risk.

During the era when banking was primarily physical, reported losses from bank robberies and major financial frauds were relatively limited. Around the year 2000, publicly discussed estimates often placed annual losses from such incidents in the range of ₹500 to ₹1,500 crore, with many cases involving a relatively small number of large frauds affecting banks or corporate entities.

Today, the situation appears fundamentally different.

Recent public reports estimate that cyber-enabled financial frauds in India have reached well over ₹1 lakh crore within just a few years.

More importantly, the nature of the victims has changed.

Earlier, large financial crimes often involved a relatively small number of corporations or influential individuals.

Today, the victims are increasingly ordinary citizens.

Teachers...

Retired pensioners...

Students...

Housewives...

Daily wage workers...

Small business owners...

Middle-class families...

Instead of one massive fraud affecting a few organisations, modern cybercrime frequently involves hundreds of thousands—or even millions—of individual victims, each losing amounts ranging from a few thousand rupees to several lakhs.

These are not merely financial statistics.

These are people's lives.

Their lifetime savings.

Their dreams.

Their future.

Technology has undoubtedly made financial transactions faster.

But speed alone should never be mistaken for progress.

If convenience comes at the cost of exposing millions of ordinary citizens to increasingly sophisticated cybercrime, society has a moral responsibility to ask difficult questions.

Progress should never mean transferring greater risk to innocent people.

Many governments and financial institutions encourage digital payments because they improve efficiency and reduce transaction costs.

Those are legitimate objectives.

However, efficiency can never become more important than protecting citizens.

When cybercriminals operating from distant locations—or even across national borders—can steal the life savings of ordinary families within minutes, the response cannot simply be:

"Please be more careful."

Security cannot remain the customer's responsibility alone.

The responsibility must equally belong to governments, regulators, banks, payment companies, and technology platforms that design and promote these systems.

A financial system should not be judged merely by the number of digital transactions it processes.

It should be judged by a far more important question:

How effectively does it protect the savings of ordinary people?

Citizens should never be forced into financial systems without meaningful protection.

People deserve genuine choice.

Those who prefer digital banking should certainly have that option.

Likewise, those who wish to rely more heavily on physical cash and traditional banking methods should not be left without practical alternatives.

The measure of civilization is not how advanced its technology appears.

It is how well it protects its most vulnerable citizens.

Innovation is valuable.

Convenience is useful.

But neither should ever become more important than the safety of a family's lifetime savings.

A society that cannot adequately protect the honest earnings of its ordinary people should pause, reflect, and redesign its financial systems before calling them progress.

-Yozen Balki 🌿