"இறுதி உண்மை" என்று ஒன்று இருக்கிறதா?

உண்மை! 

இது மிகுந்த உறுதியுடன் நாம் பயன்படுத்தும் ஒரு சொல்.

“இது உண்மை”, “அது பொய்” என்று மிக எளிதாகச் சொல்லிவிடுகிறோம்.

ஆனால் நாம் உண்மை என்று அழைக்கும் அனைத்தும் ஒரே உலகத்தைச் சேர்ந்தவையா என்று பெரும்பாலும் நின்று யோசிப்பதில்லை.

சில உண்மைகள் பொருள் சார்ந்த உலகத்தைச் சேர்ந்தவை.

அவற்றைப் பார்க்கலாம்.

அளக்கலாம்.

சோதிக்கலாம்.

நிரூபிக்கலாம்.

ஒரு பொருளுக்கு ஒரு வடிவம் இருக்கிறது.

ஒரு தூரத்தை அளக்க முடியும்.

ஒரு பொருளின் எடையைத் தீர்மானிக்க முடியும்.

இத்தகைய விஷயங்களில், தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகள் வேறுபட்டிருந்தாலும்கூட, மனிதர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு பொதுவான முடிவுக்கு வர முடியும்.

ஆனால் இந்த அளவிடக்கூடிய உலகத்திற்கு அப்பால் இன்னொரு உலகம் இருக்கிறது, அது

கருத்துகளின் உலகம்.

அது தத்துவங்கள், நம்பிக்கைகள், மதிப்பீடுகள், அர்த்தங்கள், உறுதியான எண்ணங்கள், விளக்கங்கள் ஆகியவற்றால் ஆன உலகம்.

இங்கே உண்மை என்பது நம் முன்னால் எடுத்து வைத்து, ஓர் அளவுகோலால் அளந்து, பொருள் சார்ந்த ஆதாரங்களால் நிரூபித்துவிடக்கூடிய ஒன்றல்ல.

இந்தக் கருத்தியல் உலகிற்குள் நுழையும்போதுதான் “இறுதி உண்மை” என்ற எண்ணமே மிகவும் சுவாரசியமாகிறது.

ஒருவர் மனப்பூர்வமாக உண்மை என்று நம்புவதை இன்னொருவர் பொய் என்று நிராகரிக்கலாம்.

இரண்டாவது மனிதர் உண்மை என்று உறுதியாக நம்புவது, முதல் மனிதருக்குப் பொய்யாகத் தோன்றலாம்.

அவர்களுடைய நம்பிக்கைகள் வெவ்வேறு அனுபவங்களிலிருந்து வந்திருக்கலாம்.

வெவ்வேறு கலாசாரங்களிலிருந்து வந்திருக்கலாம்.

வெவ்வேறு அறிவு, சிந்தனை, தர்க்கம், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் விதம் ஆகியவற்றிலிருந்தும் உருவாகியிருக்கலாம்.

ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் போல.

ஒருவர் ஒரு கருத்தின் ஒரு பக்கத்தில் உறுதியாக நிற்கலாம். இன்னொருவர் அதன் மறுபக்கத்தில் அதே அளவு உறுதியாக நிற்கலாம்.

ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை “உண்மை” என்றும், மற்றவருடையதை “பொய்” என்றும் அழைக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களைப் பிரிப்பது உண்மையும் பொய்யும்தானா?

ஒருவேளை அவை,

ஒரே கேள்வியை வெவ்வேறு பார்வைகளிலிருந்து அணுகும் இரண்டு நம்பிக்கைகள் மட்டுமே இருக்கலாம்.

அதனால்தான் கருத்தியல் உலகில், எல்லா மனிதர்களாலும், எல்லா இடங்களிலும், எல்லாக் காலங்களிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரே ஓர் இறுதியான உண்மை இருக்க முடியும் என்று நான் நம்பவில்லை.

அப்படிப்பட்ட ஓர் இறுதி உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது கடினம் என்று நான் சொல்லவில்லை.

அதைவிட அடிப்படையான ஒன்றைச் சொல்கிறேன்:

கருத்தியல் உலகில் இறுதி உண்மை என்று ஒன்று கிடையாது.

நாம் பல நேரங்களில் “கருத்தியல் உண்மை” என்று அழைப்பது, இறுதியில் ஒரு நம்பிக்கையாகவே இருக்கலாம்.

மிக ஆழமாகவும் மிகுந்த உறுதியுடனும் நாம் ஒரு நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ளும்போது, காலப்போக்கில் அந்த நம்பிக்கைக்கே “உண்மை” என்ற பெயரைச் சூட்டிவிடுகிறோம்.

அந்த வகையில் பார்த்தால்,

ஒவ்வொரு கருத்தியல் உண்மையும்,

“உண்மை” என்ற பெயரை அணிந்துகொண்ட ஒரு நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இங்கே நான் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான ஒன்று இருக்கிறது.

நான் இங்கே சொல்வதுதான் உண்மை என்று நானும் கூறவில்லை.

இது இன்றைய என்னுடைய புரிதல் மட்டுமே.

நாளை என் அறிவு விரிவடையலாம்.

என் அனுபவங்கள் மாறலாம்.

என் சிந்தனை இன்னும் ஆழமடையலாம்.

என் பார்வையே மாறிவிடலாம்.

அப்படி மாறும்போது, இன்று நான் கொண்டிருக்கும் இந்த நம்பிக்கையும் மாறலாம்,

அல்லது முற்றிலுமாக மறைந்தே போகலாம்.

இந்த அளவிட முடியாத அகண்ட பெருவெளியில் மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன்!

அதில் நானோ இன்னும் சிறியவன் —

இந்த அகண்ட பெருவெளியில் ஒரு சிறிய மின்மினிப்பூச்சி.

என்னுடைய வரையறுக்கப்பட்ட அறிவு, அனுபவம், புரிதல் ஆகியவற்றால் உருவான என் நம்பிக்கைகளையே “இறுதி உண்மை” என்று நான் எப்படி கருத முடியும்?

என்னால் முடியாது.

அவை என்னுடைய நம்பிக்கைகள் மட்டுமே.

பொருள் சார்ந்த ஆதாரங்களுக்கோ, அளவீடுகளுக்கோ ஒருபோதும் முழுமையாக உட்படாமல் போகக்கூடிய சில கேள்விகளைப் பற்றிய இன்றைய என்னுடைய புரிதல் மட்டுமே.

அதனால் நான் நிற்க விரும்பும் இடம் மிகவும் எளிமையானது; தாழ்மையானது:

என்னிடம் இறுதி உண்மை இல்லை.

என்னிடம் இருப்பது இன்றைய என் பார்வை மட்டுமே.

நாளைய அறிவு அதைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தலாம்.

நாளைய அனுபவம் அதை மாற்றியமைக்கலாம்.

இன்னும் ஆழமான ஒரு புரிதல் அதை முற்றிலுமாகத் தகர்த்துவிடலாம்.

அந்தக் கதவை நான் எப்போதும் திறந்தே வைத்திருக்க விரும்புகிறேன்.

ஏனெனில் ஒரு நம்பிக்கை தன்னையே “இதுதான் இறுதி உண்மை” என்று அறிவித்துக்கொள்ளும் அந்த நொடியில்,

அது கேள்விகளுக்கான கதவை மூடுகிறது.

தேடலுக்கான கதவை மூடுகிறது.

மேலும் புரிந்துகொள்வதற்கான கதவையும் மூடுகிறது.

எனவே இவ்வளவும் சொல்லிவிட்டு, நான் தொடங்கிய இடத்திற்கே மீண்டும் வருகிறேன்:

"கருத்தியல் உலகில் இறுதி உண்மை என்று ஒன்று கிடையாது 

என்னுடைய இந்த நம்பிக்கை உட்பட!"

-Yozen Balki 

கொடுப்பவர்கள் மற்றும் அனுபவிப்பவர்கள்: ஒரே வாழ்க்கையின் இரு அழகிய பாதைகள்

மனிதகுலத்தை இரண்டு தனித்துவமான ஆன்மாக்களாக அழகுற பிரிக்கலாம்.

ஒவ்வொருவரும் ஒரு தனித்துவமான பார்வையின் மூலம் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள். இதில் எந்தப் பாதையும் உயர்ந்ததும் அல்ல, தாழ்ந்ததும் அல்ல; எதையும் நாம் குறை சொல்ல முடியாது. இவை இரண்டுமே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுவதற்கான இரண்டு வெவ்வேறு வழிகள், ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள் அவ்வளவே.

அமைதியான கொடுக்கும் குணம்

முதல் வகை மனிதர்கள்:

 "கொடுப்பதில்" தங்களின் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைக் காண்கிறார்கள். இவர்கள்தான் படைப்பாளிகள், சிந்தனையாளர்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகள். அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் வீட்டின் வசதியைத் தேர்ந்தெடுத்து, புத்தகங்கள் எழுதுவதிலும், ஆன்லைன் மூலம் அறிவைப் பகிர்வதிலும், மற்றவர்களுக்காகப் பேசுவதிலும் தங்கள் நாட்களைக் கழிக்கிறார்கள். தாங்கள் வாழும் இந்த உலகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் சிறந்த இடமாக மாற்றுவதில்தான் அவர்களின் மகிழ்ச்சி அடங்கியிருக்கிறது.

ஜானின் கதை:

ஜான் ஒரு ஓய்வு பெற்ற பள்ளி ஆசிரியர். அவர் தனது சிறிய சொந்த ஊரை விட்டு அரிதாகவே வெளியே சென்றவர். புத்தகங்கள் நிறைந்த ஒரு சிறிய அறையில் அமர்ந்து, உலகெங்கிலும் உள்ள மாணவர்களுக்காக இலவச ஆன்லைன் தளம் ஒன்றை நடத்தி வந்தார். தினமும் மாணவர்களின் சந்தேகங்களுக்குப் பதிலளித்தார், மனநலம் குறித்த கட்டுரைகளை எழுதினார், இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு உதவினார். 

ஜான் எந்த வெளிநாட்டு உணவுகளையும் சுவைத்ததில்லை, அவரிடம் பாஸ்போர்ட்டும் இல்லை. ஆனாலும், இந்தியாவில் உள்ள ஒரு சிறுமி தனது குறிப்புகளால் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றாள் என்பதும், பிரேசிலில் உள்ள ஒரு சிறுவன் தன் வார்த்தைகளால் நம்பிக்கை பெற்றான் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். அந்த திருப்தியோடு ஒவ்வொரு இரவும் நிம்மதியாக உறங்கினார். அவரது அறை சிறியது, ஆனால் அவரது தாக்கம் உலகளாவியது.

உலகை உள்வாங்கும் அனுபவிக்கும் குணம்:

இரண்டாவது வகை மனிதர்கள் வாழ்க்கையை "அனுபவிப்பதிலும் உள்வாங்குவதிலும்" தங்களின் நோக்கத்தைக் காண்கிறார்கள். இவர்கள்தான் உலகை வலம் வரும் தேடலாளர்கள் மற்றும் பயணிகள். இவர்களுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய சாகசமாகும். புதிய நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்வது, விதவிதமான உணவுகளைச் சுவைப்பது, வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்வது இவர்களின் வழக்கம். அவர்கள் சுயநலத்திற்காக நினைவுகளைச் சேகரிப்பதில்லை; மாறாக, இந்த உலகத்தின் அழகின் மீதுள்ள பேரன்பினால் அதைச் செய்கிறார்கள்.

மாயாவின் கதை:

மாயா ஒரு பிரீலான்ஸ் புகைப்படக் கலைஞர். ஒரு சிறிய பையைத் தூக்கிக்கொண்டு உலகைச் சுற்றுபவர். டோக்கியோவின் பரபரப்பான வீதிகள் முதல் பாரிஸின் அமைதியான கஃபேக்கள் வரை அவர் பயணம் செய்துள்ளார். உள்ளூர் உணவுகளைச் சுவைக்கவும், தொலைதூரக் கிராமங்களில் உள்ள அந்நியர்களுடன் அமர்ந்து அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைக் கற்றுக்கொள்ளவும் அவர் பணத்தைச் சேமித்தார். 

மாயா புத்தகங்கள் எழுதவில்லை, தொண்டு நிறுவனங்களையும் நடத்தவில்லை. ஆனால் தனது பயணங்களின் மூலம், அவர் மனிதர்களுக்கு இடையேயான எல்லைகளை உடைத்தார், மொழி தெரியாத அந்நியர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார், மனித வாழ்க்கையின் பன்முகத்தன்மையைக் கொண்டாடினார். "உலகம் ஒரு புத்தகம், பயணம் செய்யாதவர்கள் அதில் ஒரே ஒரு பக்கத்தை மட்டுமே படிக்கிறார்கள்" என்பதற்கு மாயாவின் வாழ்க்கையே சாட்சி.

முடிவுரை: இரு உலகங்களின் சமநிலை

இந்த இரண்டு வாழ்வியல் முறைகளையும் நாம் குறை சொல்லவோ, ஒப்பிடவோ முடியாது. 

ஏனெனில், இரண்டுமே மிக அழகிய நோக்கத்தைக் கொண்டவை. ஒன்று உலகிற்கு அறிவையும் ஆதரவையும் வழங்குகிறது; மற்றொன்று வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. வழிகாட்டு நெறிகள் எழுதவும், ஆன்லைனில் உதவிக்கரம் நீட்டவும் நமக்கு 'ஜான்கள்' தேவை. 

அதே நேரத்தில், இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தை ரசிக்கவும், புதிய உலகைக் கண்டறிந்து கதைகளைக் கொண்டு வரவும் நமக்கு 'மாயாக்கள்' தேவை.

ஒருவர் தனது அமைதியான அறையிலிருந்தே உலகை வளம் கொழிக்கச் செய்கிறார்; மற்றொருவர் உலகைச் சுற்றி வந்து அதன் அழகை வாழ்கிறார். இரண்டுமே 'வாழ்க்கை' என்ற ஒரே நாணயத்தின் இரு அழகிய பக்கங்கள் தாம். இதில் உயர்வு தாழ்வு எதுவும் கிடையாது!

-Yozen Balki