இந்தப் பிரபஞ்சம்
எனக்கு என்றுமே தீராத ஓர் ஆச்சரியம்.
அதன் கரையில்
சிப்பிகள் பொறுக்கும் குழந்தையைப் போல
வாழ்க்கையின் ஓரங்களில்
அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
எப்போதாவது ஒரு சிந்தனை கிடைக்கிறது
அது எனக்கொரு வண்ணச் சிப்பி.
எப்போதாவது ஒரு புரிதல் பிறக்கிறது,
அது என் கைகளில் எழுந்த
ஒரு சிறிய மணல் வீடு.
கிடைத்ததும் ஓடிவந்து காட்டுகிறேன்…
“இதோ பாருங்கள்…
எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!”
அது அறிவைப் பறைசாற்றும் அகங்காரம் அல்ல;
அறிந்துவிட்டதாகச் சொல்லும் திமிரும் அல்ல.
கடலைக் கண்டுவிட்டதாக நான் சொல்லவில்லை;
கரையில் ஒரு சிப்பியைத்தான் கண்டெடுத்தேன்.
பிரபஞ்சத்தைப் புரிந்துகொண்டதாகச் சொல்லவில்லை;
அது எனக்குத் தந்த ஆச்சரியத்தைத்தான் பகிர்கிறேன்.
நாளை இன்னொரு அலை வரலாம்…
என் மணல் வீட்டைக் கலைத்துவிடலாம்.
இன்னொரு சிப்பி கிடைக்கலாம்…
இன்றைய சிப்பியைவிட அது அழகாக இருக்கலாம்.
அதையும் எடுத்துக்கொண்டு
மீண்டும் உங்களிடம் ஓடிவருவேன் —
“இதையும் பாருங்கள்…!” என்று.
ஏனெனில் எனக்குள் இருப்பது
அறிவாளியின் கர்வமல்ல…
கண்டதை, கேட்டதை, உணர்ந்ததை
எல்லோருக்கும் காட்டிவிடத் துடிக்கும்
ஒரு குழந்தையின் தீராத ஆச்சரியம்.
நான் இன்னும் அதே குழந்தைதான்.
-Yozen Balki 💞
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக
You can give here your comments: