Translate this blog to any language

புதன், 30 செப்டம்பர், 2026

The Hidden Exploitation of Software Updates: Why the Developing World and Lower-Income Classes Must Reject Immediate Upgrades for Smartphones and Smart TVs

The Modern Illusion of Progress:

In the contemporary digital era, technology manufacturers present software updates as essential gifts of technological progress. Every few weeks, a persistent notification arrives on our screens, coaxing users to download the latest operating system or firmware patch for both smartphones and Smart TVs. 


For the wealthy elite in developed nations, who routinely discard functional devices every twelve months to catch the latest trend, these updates are a minor curiosity. However, for the vast socio-economic fabric of developing countries—specifically the lower-income and middle-class populations of nations like India—these perpetual updates represent a severe economic hazard disguised as innovation.

Beneath the polished marketing language of corporate giants lies an uncomfortable truth: software updates frequently serve as tools of economic coercion, designed to destabilize perfectly functioning hardware. 

This essay will examine how international experts, prestigious economic institutions, and globally recognized journalists have exposed the dark realities of software design, proving that for working-class families, ignoring immediate update prompts on phones and TVs for at least six months is not merely a preference, but an absolute financial necessity.

1. The Corporate Conspiracy of "Planned Obsolescence"

The foundational argument against immediate software updates is rooted in a deliberate business strategy known as Planned Obsolescence—the intentional design of a product to ensure it has a limited useful lifespan, thereby forcing the consumer to buy a replacement.
In a groundbreaking institutional study titled "Disposable Smartphones: The Trick of Planned Obsolescence," published by Bocconi University, Italy, tech economics researchers analyzed how functional obsolescence manifests through software. 

The researchers noted that while the physical hardware remains unyielding, software updates gradually outpace the chip's processing capability. A worker who buys a phone or an appliance expecting it to last four years finds that within twenty-four months, corporate updates have rendered the operating system too heavy for the existing hardware architecture.

This is not a conspiracy theory; it is a proven corporate practice. As noted in a documentary analysis by technology critic Ryan Kennedy, tech conglomerates have historically faced legal and public backlashes for this exact behavior. The most infamous historical precedent occurred when Apple was caught deliberately throttling the processing speeds of older iPhone models via software upgrades. 

The tech giant was forced to enter a $500 million legal settlement in the United States after global investigations proved that updates were causing devices to stutter, freeze, and drain batteries, deceptively making consumers believe their hardware was failing when, in reality, the software had sabotaged it.

2. The Tech Inequity: 

Why the Developing World Suffers Most
The impact of software updates is profoundly unequal across different global classes. For an ordinary manual laborer, an agricultural farmer, or a middle-class salaried employee, a smartphone is not a toy or a luxury accessory; it is an economic lifeline used for digital payments, children's education, and livelihood communication.

An analytical report from iMobile Denver, a device performance diagnostic firm, explains the physical mechanisms of what happens during large updates. Major updates initiate heavy system re-indexing, full RAM utilization, and severe thermal throttling. For budget and mid-range processors—the exact devices used by 80% of the developing population—this sudden thermal and systemic strain can be catastrophic.

In recent years across South Asia, thousands of users have reported that immediate software updates caused instantaneous hardware failures, such as permanent vertical "green lines" burning across the LED displays or complete motherboard failures. When a phone "bricks" (becomes completely dead) due to an unoptimized update, a wealthy consumer simply goes to an electronics store and purchases a replacement. 

For a low-income family, however, an unexpected 10,000-rupee motherboard replacement fee or screen repair cost is an economic disaster that can wipe out a month's savings.

3. The Threat Extends to Smart TVs Too:

This predatory corporate practice is no longer limited to mobile phones; it has now heavily infected Smart TVs. Lower and middle-class households rely on their Smart TVs for daily entertainment, news, and family relaxation. However, accepting random firmware or system updates on a perfectly working TV often leads to severe lagging, extreme freezing of streaming applications like YouTube, and abnormally long boot-up times.

In worse scenarios, these heavy software updates strain the TV's internal circuitry, causing permanent hardware damage such as motherboard burnouts or display panel failures. Just like smartphones, by bloating the television software, manufacturers intentionally degrade the appliance's lifespan to pressure the household into buying a new television model.

4. Psychological and Functional Disruption:

Beyond economic damages, updates inflict what social scientists call "psychological and functional obsolescence." In a comprehensive academic study published in ScienceDirect titled "Overcoming Premature Smartphone Obsolescence amongst Young Adults," researchers investigated the human toll of rapid software cycles. The study highlights that 65% to 70% of premature device replacements are triggered entirely by software instability rather than physical wear and tear.

Furthermore, user-interface (UI) updates disrupt the mental familiarity that non-tech-savvy users rely upon. Lower-income users, elderly individuals, or people with basic digital literacy spend months learning the precise layout of their phones and TVs—where the settings button sits, how the camera menu works, or how to switch input channels. A massive operating system upgrade arbitrarily alters this visual landscape overnight. 

Essential menus are hidden, designs are transformed into complex animations, and the user is left feeling alienated by their own device. This constant disruption creates immense functional frustration, forcing people into a cycle of forced learning or unnecessary upgrades.

5. The Solution: A Strategic Six-Month Sabbatical:

Given these corporate tactics, how should a sensible, hard-working consumer respond? The answer is simple: Do not update your phone or Smart TV immediately. Treat corporate update notifications with deep caution and observe a mandatory six-month waiting period.

Technological safety analysts at The Conversation suggest that users should strictly avoid installing non-essential major operating system overhauls on older hardware. Instead, a device should be kept on its stable, out-of-the-box software environment for as long as possible. During the recommended six-month waiting window, two critical safeguards happen:

   1. The Traps are Exposed: 
Early adopters (usually wealthy tech enthusiasts) will download the update first. If the update contains bugs that destroy motherboards, freeze screens, or lag televisions, these flaws will be reported across tech forums and media outlets.

   2. Corporate Rectification: 

Once corporate giants are called out for breaking older devices, they are forced to release subsequent smaller patches to fix the damage they caused. By waiting six months, you ensure that you only download a stable version, completely bypassing the initial corporate traps.

Reclaiming Consumer Sovereignty:

A smartphone or a Smart TV bought with hard-earned money belongs entirely to the consumer, not to the multi-billion-dollar tech conglomerate that manufactured it. The relentless pressure to hit the "Update" button is a psychological trick designed to drive hardware sales and maximize short-term corporate profits at the expense of consumer satisfaction and sustainability.

For the middle class and lower-income families who form the economic backbone of developing countries, protecting a working device from destructive software cycles is an act of financial survival. 

If your mobile phone or TV satisfies your daily needs, runs your applications smoothly, and works flawlessly today, you do not need their updates. Be smart, stay cautious, wait out the corporate cycles, and protect your hard-earned wealth from digital manipulation.

-Yozen Balki 🍀 


மொபைல் மற்றும் ஸ்மார்ட் டிவி அப்டேட்டுகளின் மறைமுகச் சூழ்ச்சி: வளரும் நாடுகளும் ஏழை, நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் இதை ஏன் உடனே நிராகரிக்க வேண்டும்?

நவீன முன்னேற்றம் என்ற போலி மாயை:

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் தங்களின் மென்பொருள் அப்டேட்டுகளை (Software Updates) ஏதோ வளர்ச்சியின் அத்தியாவசியமான கொடை போல சித்திரிக்கின்றன. 


சில வாரங்களுக்கு ஒருமுறை, நம் மொபைல் மற்றும் ஸ்மார்ட் டிவி திரைகளில் ஒரு விடாப்பிடியான நோட்டிபிகேஷன் தோன்றி, புதிய இயங்குதளத்தை (OS) பதிவிறக்கம் செய்யும்படி நம்மை வற்புறுத்துகிறது. 

வளர்ந்த நாடுகளில் வாழும் பணக்கார வர்க்கத்தினர், ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிய மாடல்களுக்காக தங்களின் நல்ல நிலையில் உள்ள சாதனங்களை தூக்கி எறிவதால், அவர்களுக்கு இந்த அப்டேட்டுகள் ஒரு பெரிய விஷயமாக தெரிவதில்லை.

ஆனால், இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் வாழும் ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்க மக்களின் வாழ்க்கையில், இந்தத் தொடர் அப்டேட்டுகள் என்பது அவர்களின் பொருளாதாரத்தை சீர்குலைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய மறைமுக ஆபத்தாகும்.


கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் பளபளப்பான விளம்பர வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு கசப்பான ரகசியம் ஒன்று மறைந்துள்ளது: நன்றாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மொபைல் அல்லது ஸ்மார்ட் டிவியின் ஆயுளைக் குறைத்து, பயனர்களை புதிய சாதனம் வாங்க வைப்பதற்காகவே இந்த அப்டேட்டுகள் பெரும்பாலும் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. 

சர்வதேச வல்லுநர்கள், புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிறுவனங்கள் மற்றும் உலகத்தரம் வாய்ந்த பத்திரிகையாளர்கள் மென்பொருள் வடிவமைப்பின் இந்த இருண்ட பக்கத்தை ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்துள்ளனர். உழைக்கும் வர்க்கக் குடும்பங்கள், தங்களின் போன் மற்றும் டிவிகளில் வரும் அப்டேட்டுகளை குறைந்தபட்சம் ஆறு மாதங்களாவது தள்ளிப்போடுவது வெறும் விருப்பம் அல்ல; அது அவர்களின் மிக முக்கிய நிதிசார் தேவையாகும்.

1. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் திட்டமிட்ட காலாவதி/செயல் இழப்பு (Planned Obsolescence)

உடனுக்குடன் மொபைலை அப்டேட் செய்யக் கூடாது என்பதற்கான மிக முக்கியக் காரணம், கார்ப்பரேட் உலகில் மிக ரகசியமாகப் பின்பற்றப்படும் "பிளான்ட் ஆப்சலசென்ஸ்" (Planned Obsolescence - திட்டமிட்ட காலாவதி) என்ற வணிக உத்தியாகும். 

அதாவது, ஒரு பொருள் இத்தனை நாட்களுக்கு மேல் உழைக்கக் கூடாது என்று அதைத் தயாரிக்கும் போதே திட்டமிட்டு வடிவமைப்பதாகும்.

இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற பொக்கோனி பல்கலைக்கழகம் (Bocconi University) வெளியிட்ட "டிஸ்போசபிள் ஸ்மார்ட்போன்கள்: திட்டமிட்ட காலாவதியின் தந்திரம்" என்ற நிறுவன ஆய்வறிக்கையில், இந்த மென்பொருள் சூழ்ச்சி பற்றி விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. 

மொபைலின் உள்ளே இருக்கும் ஹார்டுவேர் (Hardware) பாகங்கள் மாறாமல் அப்படியே இருந்தாலும், புதிய அப்டேட்டுகள் அந்த போனின் பிராசஸர் மற்றும் பேட்டரியின் திறனை மீறிய கனமான அம்சங்களுடன் அனுப்பப்படுகின்றன. 

ஒரு நடுத்தர வர்க்க மனிதர் தன் போன்
4 ஆண்டுகள் உழைக்கும் என்று நம்பி வாங்குகிறார். ஆனால், 24 மாதங்களுக்குள், அதாவது இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் அனுப்பும் கனமான அப்டேட்டுகளால் போனின் ரேம் (RAM) மற்றும் பேட்டரி செயல்முறை மந்தமாகி விடுகிறது. இது ஏதோ கற்பனைக் கதை அல்ல; சட்டப்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை. 

பிரபல தொழில்நுட்ப விமர்சகர் "ரையன் கென்னடி" (Ryan Kennedy) தனது ஆவணப்பட பகுப்பாய்வில் சுட்டிக்காட்டியபடி, ஆப்பிள் (Apple) நிறுவனம் தனது பழைய ஐபோன் மாடல்களின் வேகத்தை மென்பொருள் அப்டேட் மூலமாக திட்டமிட்டு குறைத்ததை சர்வதேச புலனாய்வாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர். இதனால் நுகர்வோர் தங்களின் போன் பழுதாகிவிட்டது என்று நினைத்து புதிய போனை வாங்க முற்பட்டனர். இந்த மோசடி உலகளவில் அம்பலமானதை அடுத்து, அமெரிக்க நீதிமன்றத்தில் ஆப்பிள் நிறுவனம் 500 மில்லியன் டாலர் (சுமார் ₹4,000 கோடிக்கு மேல்) அபராதத் தொகையை நஷ்டஈடாக வழங்க ஒப்புக்கொண்டது.

தொழில்நுட்ப அநீதி: 

வளரும் நாடுகள் ஏன் அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றன?

இந்த மென்பொருள் அப்டேட்டுகளின் பாதிப்பு பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய சமமின்மையை உருவாக்குக்கிறது. ஒரு साधारण தினக்கூலி தொழிலாளிக்கோ, விவசாயிக்கோ அல்லது நடுத்தர வர்க்க மாதச்சம்பளக்காரருக்கோ ஸ்மார்ட்போன் என்பது ஒரு ஆடம்பரப் பொருள் அல்ல. அது அவர்களின் வாழ்வாதாரம், டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை மற்றும் குழந்தைகளின் கல்விக்கான மிக முக்கியக் கருவியாகும்.

ஐமொபைல் டென்வர் (iMobile Denver) என்ற மொபைல் செயல்திறன் கண்டறியும் சர்வதேச நிறுவனத்தின் அறிக்கைப்படி, ஒரு பெரிய ஓஎஸ் (OS) அப்டேட் நடக்கும்போது போனின் பிராசஸர் மற்றும் ரேம் மிகக் கடுமையான வெப்ப அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறது. இந்தியாவில் 80% மக்கள் பயன்படுத்தும் பட்ஜெட் மற்றும் நடுத்தர ரக போன்களால் இந்த வெப்பத்தை தாங்க முடிவதில்லை.

இதன் விளைவாகத்தான், சமீப காலங்களாக இந்தியா உள்ளிட்ட தெற்காசிய நாடுகளில், மொபைலை அப்டேட் செய்த அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே டிஸ்ப்ளேயில் நிரந்தரமான "பச்சை நிற கோடுகள்" (Green Lines) தோன்றுவது அல்லது போனின் மதர்போர்டு (Motherboard) முற்றிலும் செயலிழந்து போவது போன்ற புகார்கள் லட்சக்கணக்கில் குவிந்து வருகின்றன. 

ஒரு பணக்கார நுகர்வோருக்கு போன் டெட் ஆனால் உடனே வேறு போன் வாங்கிவிடுவார். ஆனால், ஒரு ஏழைக் குடும்பத்திற்கு திடீரென வரும் 10,000 ரூபாய் மதர்போர்டு பழுதுபார்ப்புச் செலவு என்பது அவர்களின் ஒரு மாத சேமிப்பையே அழித்துவிடும் மிகப்பெரிய பொருளாதார பேரிடராகும்.

இப்போது ஸ்மார்ட் டிவிகளுக்கும் (Smart TV) பரவியுள்ள ஆபத்து!

மொபைல் போன்கள் மட்டுமின்றி, இன்று நடுத்தர வர்க்க மக்களின் வீடுகளில் இருக்கும் ஸ்மார்ட் டிவிகளும் இதே கார்ப்பரேட் அப்டேட் சூழ்ச்சிக்கு இரையாகி வருகின்றன. பல குடும்பங்கள் தங்களின் தினசரி பொழுதுபோக்கு மற்றும் செய்திகளுக்காக ஸ்மார்ட் டிவிகளையே நம்பியுள்ளன. உங்கள் டிவியில் யூடியூப் (YouTube) அல்லது நெட்ஃபிளிக்ஸ் போன்ற செயலிகள் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் நன்றாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென வரும் 'சிஸ்டம் அப்டேட்டை' அழுத்தினால், டிவியின் வேகம் குறைந்து கடுமையாக ஹேங் ஆகத் தொடங்கும்.
ஆப்கள் திறக்க நீண்ட நேரம் எடுக்கும் அல்லது டிவி ஆன் ஆகவே சில நிமிடங்கள் பிடிக்கும். சில நேரங்களில் டிவியின் விலை உயர்ந்த மதர்போர்டு அல்லது டிஸ்ப்ளே பேனல் (Panel) முற்றிலும் பழுதாகி, டிவியே டெட் ஆகும் அபாயமும் நடக்கிறது.

மொபைலைப் போலவே டிவியின் மென்பொருளை மாற்றி, அதன் ஹார்டுவேரை செயலிழக்கச் செய்வது நிறுவனங்களுக்குப் புதிய டிவிகளை விற்க உதவும் ஒரு ரகசிய உத்தியாகும்.

மன உளைச்சலும் பழகிய முறையில் ஏற்படும் குழப்பமும்:

பொருளாதார இழப்பைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டுகள் பயனர்களுக்கு ஒருவித மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்துகின்றன. சயின்ஸ்டைரக்ட் (ScienceDirect) என்ற புகழ்பெற்ற அறிவியல் இதழில் வெளியான ஆய்வறிக்கையின்படி, 65% முதல் 70% வரையிலான மக்கள் தங்களின் போன்களை மாற்றுவதற்குக் காரணம் அதன் உடல் ரீதியான பழுது அல்ல; மென்பொருள் அப்டேட்டுகளால் ஏற்படும் மந்தநிலையே ஆகும்.

மேலும், பயனர் இடைமுக (UI) மாற்றங்கள் தொழில்நுட்பம் அதிகம் தெரியாத நுகர்வோரை நிலைகுலையச் செய்கின்றன. ஏழை மற்றும் கிராமப்புற மக்கள், முதியவர்கள் தங்களின் போன் அல்லது டிவியில் செட்டிங்ஸ் எங்குள்ளது, கேமரா எங்குள்ளது, புதிய சேனல்களை எப்படி எடுப்பது என்பதைப் பழகிப் புரிந்துகொள்ள பல மாதங்கள் ஆகின்றன. ஒரு பெரிய அப்டேட் வந்தவுடன், இந்த அமைப்புகள் அனைத்தும் ஒரே இரவில் மாறிவிடுகின்றன. அத்தியாவசிய மெனுக்கள் மறைக்கப்பட்டு, சிக்கலான அனிமேஷன்கள் புகுத்தப்படுவததால், மக்கள் தங்களின் சொந்த சாதனங்களைப் பயன்படுத்தவே பயப்படும் சூழ்நிலை உருவாகிறது. இது அவர்களை கட்டாயமாக புதிய போன் அல்லது டிவி வாங்கத் தூண்டும் ஒரு உளவியல் தந்திரமாகும்.

சிறந்த தீர்வு - ஆறு மாத கால அவகாசம்:

கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் இந்த வணிக வேட்டைக்கு நுகர்வோரின் பதில் என்னவாக இருக்க வேண்டும்? வழி மிகவும் எளிதானது: உங்கள் போன் மற்றும் ஸ்மார்ட் டிவியை உடனடியாக அப்டேட் செய்யாதீர்கள். கார்ப்பரேட் அறிவிப்புகளை எச்சரிக்கையுடன் அணுகி, கட்டாயமாக ஆறு மாதங்கள் காத்திருங்கள்.

தி கான்வர்சேஷன் (The Conversation) என்ற சர்வதேச செய்தி தளத்தின் தொழில்நுட்பப் பகுப்பாய்வாளர்கள், பழைய ஹார்டுவேர் கொண்ட சாதனங்களில் பெரிய ஓஎஸ் மாற்றங்களைச் செய்யக் கூடாது என்று பரிந்துரைக்கிறார்கள். இந்த ஆறு மாத காத்திருப்பு காலத்தில் இரண்டு நல்ல விஷயங்கள் நடக்கும்:

சூழ்ச்சிகள் அம்பலமாகும்: 

புதிய அப்டேட்டை ஆர்வத்தில் பதிவிறக்கம் செய்யும் பணக்காரர்களின் சாதனங்களில் ஏதேனும் மதர்போர்டு பழுதாவதோ, பேட்டரி காலி ஆவதோ நடந்தால், அது ஆன்லைன் ஃபோரம்களிலும் யூடியூப் சேனல்களிலும் செய்தியாக வெளிவந்துவிடும். அதைப்பார்த்து நாம் உஷாராகிவிடலாம்.

நிறுவனங்களின் திருத்தம்: 

மக்கள் மத்தியில் தங்களின் தவறு அம்பலமானவுடன், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் அந்தப் பழுதுகளைச் சரிசெய்ய சிறிய 'பேட்ச்' (Patch) அப்டேட்டுகளை வெளியிடும். நாம் ஆறு மாதங்கள் கழித்து அப்டேட் செய்யும்போது, அந்தப் பழுதுகள் நீக்கப்பட்ட பாதுகாப்பான பதிப்பு மட்டுமே நமக்குக் கிடைக்கும்.

நுகர்வோரின் இறையாண்மை:

கஷ்டப்பட்டு சம்பாதித்த பணத்தில் வாங்கிய ஸ்மார்ட்போனும் ஸ்மார்ட் டிவியும் முற்றிலும் நுகர்வோருக்கு மட்டுமே சொந்தமானது, அதைத் தயாரித்த பல பில்லியன் டாலர் கார்ப்பரேட் நிறுவனத்திற்கு அல்ல. "Update" என்ற பட்டனை அழுத்தச் சொல்லி நம்மை வற்புறுத்துவது, அவர்களின் லாபத்தை பெருக்கிக் கொள்ள நிறுவனங்கள் செய்யும் ஒரு தந்திரமே தவிர நுகர்வோரின் நலனுக்காக அல்ல.

இந்தியாவின் முதுகெலும்பாக இருக்கும் நடுத்தர மற்றும் ஏழைக் குடும்பங்கள், தங்களின் உழைப்பின் காசை வீணடிக்காமல் இருக்க, இந்த மென்பொருள் அப்டேட்டுகளைத் தள்ளிப்போடுவதே புத்திசாலித்தனம். 

உங்கள் மொபைல் மற்றும் டிவி இன்று உங்கள் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து, நன்றாக ஓடினால், உங்களுக்கு எந்த அப்டேட்டும் தேவையில்லை. விழிப்புடன் இருங்கள், கார்ப்பரேட் வலைகளில் விழாமல் உங்களது கடின உழைப்பின் பணத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்!

-Yozen Balki 🍀 

வித்யா ராமராஜ் பெற்ற தங்கப் பதக்கமும்: ஏழைப் பிள்ளைகளின் சாதனைகளுக்கு துணை நின்ற திமுக அரசின் உந்துசக்தியும்

2026 ஆம் ஆண்டு ஜப்பானின் ஐச்சி-நகோயாவில் நடைபெற்று வரும் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில், இந்திய தடகள வரலாற்றில் ஒரு புதிய சகாப்தம் படைக்கப்பட்டுள்ளது. 


குறிப்பாக, பெண்களுக்கான தடகளப் பிரிவில் இந்தியா தனது முதல் தங்கப் பதக்கத்தை வென்று தேசத்திற்குப் பெருமை சேர்த்துள்ளது. 

இந்த அசாத்தியமான வரலாற்று வெற்றிக்குக் காரண கர்த்தாவாக விளங்குபவர், தமிழ்நாட்டின் கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்த எளிய லாரி ஓட்டுநரின் மகளான வித்யா ராம்ராஜ் ஆவார். இவருக்கு இவர் போலவே ஒரு ரெட்டை சகோதரியும் உண்டு.

கோவை மாவட்டம் மீனாட்சிபுரம் பகுதியைச் சேர்ந்த ஓய்வுபெற்ற தனியார் நிறுவன ஓட்டுநரான ராம்ராஜ் - மீனா தம்பதியினரின் 28 வயது மகள்தான் இந்த வித்யா ராம்ராஜ். பொருளாதார நெருக்கடிகள் நிறைந்த குடும்பச் சூழலில் வளர்ந்த இவர், ஈரோட்டில் தனது கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து, தற்போது பாலக்காடு ரயில்வே கோட்டத்தில் பணியாற்றி வருகிறார். வித்யா ராம்ராஜ் மற்றும் அவரது இரட்டைச் சகோதரி நித்யா ராம்ராஜ் சிறுவயதிலிருந்தே விளையாட்டு மற்றும் ஓட்டப்பந்தயத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்கள்.



வறுமையின் பிடியிலிருந்த ஒரு ஏழைக் குடும்பப் பெண், இன்று உலக அரங்கில் இந்தியாவின் தேசியக் கொடியை உயரப் பறக்கவிட்டுள்ளார் என்றால், அதற்குப் பின்னால் தகுந்த நேரத்தில் இலட்சக்கணக்கான ரூபாய் முன்கூட்டிய நிதியுதவியையும், உலகத்தரமான கட்டமைப்புகளையும் தந்து கைகொடுத்த முந்தைய திமுக (DMK) அரசின் தொலைநோக்குத் திட்டங்களே மிக முக்கிய காரணமாகும். 

அதிலும் மிக முக்கிய காரணம் திரு. உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்கள் விளையாட்டு துறைக்கு பொறுப்பு ஏற்றதற்கு பிறகு தொடர்ந்து அளித்த இடையறாத உழைப்பும் அர்ப்பணிப்புள்ள பங்களிப்புமே ஆகும்!

திமுக அரசின் விளையாட்டு விடுதிகள் (SDAT)

வித்யா ராம்ராஜ் போன்ற ஏழைப் பிள்ளைகள் சிறு வயதிலேயே வறுமை மற்றும் நிதி நெருக்கடி காரணமாகத் தங்களது விளையாட்டுத் திறமையை இழந்துவிடக் கூடாது என்பதில் முந்தைய திமுக அரசு உறுதியாக இருந்தது.

தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் (SDAT) கீழ் செயல்படும் அரசு விளையாட்டு விடுதிகள், வித்யா ராம்ராஜ் போன்ற எளிய பின்னணி கொண்ட வீரர்களைக் கண்டறிந்து தத்தெடுத்தன. ஈரோட்டில் உள்ள அரசு விளையாட்டு விடுதியில் வித்யாவிற்குத் தங்குமிடம், சத்தான உணவு மற்றும் சர்வதேசத் தரத்திலான தடகளப் பயிற்சிகள் அனைத்தும் முற்றிலும் இலவசமாக வழங்கப்பட்டன. 

இந்த ஆரம்பகால அரசு விடுதிப் பயிற்சியும் தொடர் ஆதரவும் இல்லை எனில், ஒரு லாரி ஓட்டுநரின் மகளால் சர்வதேச அரங்கை எட்டிப் பார்த்திருக்கவே முடியாது. இதுவே அவர்களது சாதனைப் பயணத்தின் முதல் மற்றும் மிக முக்கியப் புள்ளியாகும்.


திமுக அமைச்சர் உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களின் வருகையும் விளையாட்டுத் துறைப் புரட்சியும்:










தமிழ்நாட்டின் விளையாட்டு வரலாற்றில், திரு. உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்கள் விளையாட்டுத்துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்ற பிறகுதான் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் லட்சக்கணக்கான மற்றும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள புதிய புரட்சிகரமான திட்டங்கள் ஏழை வீரர்களுக்காகத் தீவிரமாக முடுக்கிவிடப்பட்டன. 
அவர் கொண்டு வந்த திட்டங்கள் ஏழைப் பிள்ளைகளின் விளையாட்டுப் பாதையை முற்றிலும் மாற்றியமைத்தன:

1. தமிழ்நாடு சாம்பியன்ஸ் அறக்கட்டளை (TN Champions Foundation): 

ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த திறமையான வீரர்களுக்குத் தேவையான உலகத்தரம் வாய்ந்த உபகரணங்கள் மற்றும் பயணச் செலவுகளுக்கு லட்சக்கணக்கில் நிதியுதவி வழங்க இத்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.

2. எலைட் (ELITE) திட்டம்: 

சர்வதேசப் போட்டிகளில் பதக்கம் வெல்லக்கூடிய திறமையுள்ள சிறந்த வீரர்களைத் தேர்வு செய்து, ஒரு வீரருக்கு ஆண்டுக்கு 30 லட்சம் ரூபாய் வரை நிதியுதவி வழங்கி, வெளிநாடுகளில் தங்கி உயர்தரப் பயிற்சி பெற வழிவகை செய்யப்பட்டது.

3. முன்கூட்டியே நிதியுதவி வழங்கும் புரட்சி: 

போட்டிகளில் வென்ற பிறகு பரிசு தருவதை மாற்றி, "போட்டிகளுக்குத் தயாராவதற்கே ஏழை வீரர்களிடம் பணம் இருக்காது" என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, போட்டிகளில் பங்கேற்பதற்கு முன்பாகவே லட்சக்கணக்கில் நிதி மற்றும் ஸ்பான்சர்ஷிப் வழங்கும் புதிய நடைமுறையைத் திரு. உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினார். 

இதெல்லாம் திராவிட இயக்கத்தின் சமத்துவ நெறி சிந்தனைகள் மற்றும் செயலுக்கான விளைவுகள் ஆகும். தந்தை பெரியார் பேரறிஞர் அண்ணா முத்தமிழறிஞர் கலைஞர் போன்றோர் கண்ட கனவின் பெரும் பயனாகும்.

இத்தகைய சிறப்பு நிதியுதவிகள் தான் வித்யா ராம்ராஜ் எவ்வித நிதிச் சுமையும் இன்றித் தீவிரமாகப் பயிற்சி பெற உதவின.

தற்போதைய தவெக ஆட்சியின் மௌனமும் திமுக-வின் உண்மையான உழைப்பும்:

தமிழ்நாட்டில் தற்போதைய தவெக (TVK) ஆட்சி அமைந்த கடந்த சில மாதங்களில், விளையாட்டுத் துறைக்கோ அல்லது ஏழை விளையாட்டு வீரர்களின் உள்கட்டமைப்பு முன்னேற்றத்திற்கோ எவ்விதப் புதிய திட்டங்களோ, குறிப்பிடத்தக்க உதவிகளோ செய்யப்படவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை நிலை ஆகும். 

இன்று போட்டிகளின் முடிவில் வெற்றிகள் குவியும் பொழுது, தற்போதைய முதலமைச்சர் மேடையில் ஏறிப் பரிசுகளையும் பாராட்டுக்களையும் வழங்கலாம். ஆனால், இந்த ஏழைப் பிள்ளைகள் இந்த நிலைக்கு உயர்ந்து உலக அரங்கில் சாதனை படைப்பதற்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான உந்துசக்தியும், அடித்தளமும், பல லட்சம் ரூபாய் நிதிப் பயன்களும் முந்தைய திமுக ஆட்சியில் விதைக்கப்பட்டவை என்பதை வரலாறு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

மேடையில் நின்று பரிசு வழங்கப்போவது தற்போதைய ஆட்சியாக இருந்தாலும், அந்த வீரர்களைப் பதக்கம் வெல்லும் அளவிற்குத் தகுதிபெறச் செய்த பெருமை முழுமையாக முந்தைய திமுக அரசையே சாரும்.

வித்யா ராம்ராஜின் அசாத்திய சாதனைகளும் அரசுப் பரிசும்
முந்தைய திமுக அரசின் தொடர் நிதியுதவி மற்றும் முறையான பயிற்சிகளின் பலனாக, வித்யா ராம்ராஜ் நடப்பு 2026 ஆசிய விளையாட்டில் முப்பெரும் சாதனைகளைப் படைத்துள்ளார்:

ஒரு 42 ஆண்டுகால வரலாற்றுச் சாதனை முறியடிப்பு: 

பெண்களுக்கான 400 மீட்டர் தடை ஓட்டத்தில் 54.75 வினாடிகளில் இலக்கை எட்டி, 1984 ஒலிம்பிக்கில் ஜாம்பவான் பி.டி. உஷா படைத்திருந்த தேசிய சாதனையை முறியடித்து வெண்கலம் வென்றார்.

தங்கப் பாய்ச்சல்: 
பெண்கள் 4x400 மீட்டர் தொடர் ஓட்டப் போட்டியின் (Relay) இறுதிச் சுற்றில் சீன வீராங்கனையை அசாத்திய வேகத்தில் முந்தி, தடகளப் பிரிவில் இந்தியாவுக்கான முதல் தங்கப் பதக்கத்தைப் பெற்றுத் தந்தார்.

ஒரே தொடரில் 3 பதக்கங்கள்: 

தொடர் ஓட்டத்தில் தங்கம், கலப்புத் தொடர் ஓட்டத்தில் வெள்ளி, தடை ஓட்டத்தில் வெண்கலம் என 3 பதக்கங்களை வென்று அசத்தியுள்ளார்.

இவரது சாதனையைப் பாராட்டி தற்போதைய தவெக அரசு சார்பில் மொத்தம் 1.55 கோடி ரூபாய் மாபெரும் ஊக்கத்தொகை வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதும் மகிழ்ச்சிக்குரிய செய்தியாகும்.

வித்யா ராம்ராஜின் இந்த அசாத்தியமான வெற்றி, வெறும் தனிமனித சாதனை மட்டுமல்ல; இது ஏழை எளிய பிள்ளைகளின் திறமைக்குத் தகுந்த காலத்தில் முந்தைய பாடுபடும் எளிய மக்களுக்கான திமுக அரசு அள்ளி வழங்கிய லட்சக்கணக்கான ரூபாய் நிதியுதவிகளுக்கும், தொலைநோக்குத் திட்டங்களுக்கும் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றியாகும். 

தற்போதைய தவெக ஆட்சியில் புதிய திட்டங்கள் ஏதுமில்லாத சூழலிலும், திமுக அரசு போட்ட அடித்தளமே இன்று தமிழக வீரர்களை உலக அரங்கில் முதன்மையாக நிமிர்த்தி வைத்துள்ளது. விடாமுயற்சியும், உண்மையான அரசு ஆதரவும் இணைந்தால், தமிழ்நாட்டு மண்ணின் பிள்ளைகளால் உலக விளையாட்டரங்கில் எந்தவொரு சிகரத்தையும் எட்ட முடியும் என்பதற்கு வித்யா ராம்ராஜ் ஒரு வாழும் வரலாற்று உதாரணம்!

-Yozen Balki 🍀 

திங்கள், 28 செப்டம்பர், 2026

என் நினைவலைகளில் ஹைதராபாத் சினிமா வரலாறு: 14-15 வயதில் நான் கண்ட அரிய காட்சிகள்!

வணக்கம் நண்பர்களே,

இன்று என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத, அதே சமயம் தென்னிந்திய சினிமா வரலாற்றோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய சில சுவாரசியமான பக்கங்களை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறேன்.


இன்றைக்கு ஹைதராபாத் என்றாலே பிரம்மாண்டமான சினிமா ஸ்டுடியோக்களும், ஹைடெக் சிட்டியும் நம் கண்முன்னே வந்து போகும். ஆனால், நான் சொல்லப் போகும் கதை 1975-76 காலகட்டத்தைப் பற்றியது.


அப்போது எனக்கு வெறும் 14 அல்லது 15 வயதுதான் இருக்கும். அந்தச் சிறு வயதில், தெலுங்குத் திரையுலகின் இருபெரும் துருவங்களான அக்கினேனி நாகேஸ்வர ராவ் (ANR) மற்றும் என்.டி. ராமராவ் (NTR) ஆகியோரின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஸ்டுடியோக்கள் உருவானதை மிக அருகில் இருந்து பார்க்கும் அரிய வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.


இதற்கெல்லாம் காரணம், என் தாய் மாமா திரு. T.J. பலராமன் அவர்கள் தான். அவர் 'பாலாஜி ஃபேப்ரிகேட்டர்ஸ்' (Balaji Fabricators) என்ற நிறுவனத்தை சென்னையில் வைத்து நடத்தி வந்த ஒரு திறமையான ஃபேப்ரிகேஷன் காண்ட்ராக்டர். SSL நிறுவனத்தில் 1972 வரை மார்க்கராக பணியாற்றியவர். எனது தாய் வழி தாத்தா திரு. T.P. ஜெயராமன் அவர்கள் திருநின்றவூரில் வாழ்ந்த முதுபெரும் காங்கிரஸ் தலைவர் ஆவார். அவரது பெயரில் ஜெயா கல்லூரி அருகில், கிழக்கு பக்கம் நான் போட்ட "ஜெயராம் நகர்" என்ற லேஅவுட் உள்ளது. 
தாத்தா அவர்கள் செய்த அரசியல் மற்றும் சமூகத் தொண்டுகள் பற்றி பின்னொரு சமயம் எழுதுவேன்.

அந்த காலத்தில் சென்னை, பட்டாபிராம் ரயில்வே கேட் அருகில் SSL (Southern Structurals Limited) என்ற அந்த Vagon Shop இயங்கி வந்தது. அதை அங்குள்ள கிராம மக்கள் "வாயின் ஷாப் கம்பெனி" என்றுதான் குறிப்பிடுவார்கள். அதன் தலைமை அலுவலகம் ராஜா அண்ணாமலைபுரத்தில் மறைந்த பழம்பெரும் நடிகை அஞ்சலி தேவி அவர்களின் பங்களாவுக்குள், தற்போது அங்கு ஒரு புட்டபர்த்தி சாய்பாபா கோவில் உள்ளது, அங்கு இயங்கி வந்தது. SSL நிறுவனம் ஏதோ நஷ்டம் காரணமாக 1972-ல் மூடப்பட்டு மீண்டும் சில காலம் கழித்து திறக்கப்பட்டு மீண்டும் மூடப்பட்டு அந்த இடத்தில் தான் இப்பொழுது Tidal Park, என்ற பெயரில் தமிழக அரசு நிறுவியுள்ள 21 மாடிகள் கொண்ட நிறுவனம் சுமார் 6000 பேருக்கு வேலைகள் தந்து இயங்கி வருகிறது. 

(பட்டாபிராம் டைடல் பார்க் (TIDEL Park Pattabiram) உருவானதற்கு அதிமுக முதலிலும் (AIADMK) பிறகு திமுக (DMK) ஆகிய இரு ஆட்சிகளுமே வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன. இந்தத் திட்டம் இருவேறு ஆட்சிக் காலங்களின் தொடர்ச்சி மற்றும் கூட்டு முயற்சியால் 2020-ல் துவங்கி 2024-ல் முழுமையடைந்தது)


1972ல் அந்த SSL நிறுவனம் மூடப்பட்ட போது பல்வேறு தொழிலாளர்களும் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கு இடம் பெயர்ந்த போது, என்னுடைய மாமாவும் அப்படி ஹைதராபாத்துக்கு வேலை விஷயமாக இடம் பெயர வேண்டி வந்தது. 

வெறிச்சோடிய பாறை நிலமும் எங்களின் ஜீப் பயணமும்:

1975-ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில், இன்றைய ஜூப்ளி ஹில்ஸ், பஞ்சாரா ஹில்ஸ் பகுதியெல்லாம் மனித நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு வெறிச்சோடிய காடாக இருந்தது. இன்றைக்கு இருக்கும் தார்ச் சாலைகளோ, அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளோ அன்று கிடையாது. எங்குப் பார்த்தாலும் வெறும் பிரம்மாண்ட பாறைகளும், ஆங்காங்கே சிறிய சிறிய புதர்ச் செடிகளும் மட்டுமே நிறைந்த பகுதியாக அது இருந்தது.

சாதாரண வாகனங்கள் அங்குச் செல்லவே முடியாது. அதனால், அந்தப் பகுதிக்கு நாங்கள் போய் வர எப்போதுமே ஜீப் (Jeep) வாகனத்தைத்தான் பயன்படுத்தினோம். அந்தப் பாறைகளுக்கு நடுவே ஜீப் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சென்ற அந்தப் பயணங்கள் இன்றும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கின்றன. சினிமா உலகம் மெட்ராஸிலிருந்து ஹைதராபாத்திற்கு மாறத் தொடங்கிய அந்த நேரத்தில், அங்கு முதன்முதலில் தனக்கு சொந்தமாக ஒரு பிரம்மாண்ட ஸ்டுடியோவை உருவாக்க  திரு. நாகேஸ்வர ராவ் அவர்கள் திட்டமிட்டார்.
அந்தக் கரடுமுரடான பாறை நிலத்தில், சிவில் கட்டுமானத்துக்கு மேலாக பிரம்மாண்டமான இரும்பு மற்றும் கூரை ஷெட்களை அமைக்கும் (Structural Fabrication) மிக முக்கியப் பொறுப்பை என் மாமா திரு. ஜெ. பலராமன் அவர்கள் தான் ஏற்றிருந்தார். 

அவரது கடுமையான உழைப்பில் [அன்னபூர்ணா ஸ்டுடியோஸ் (Annapurna Studios)](https://en.wikipedia.org/wiki/Annapurna_Studios) கம்பீரமாக உருவானது.

சிகரெட்டும், பகுத்தறிவும்: ANR-ஐ நேரில் சந்தித்த அந்த நாள்!

அந்த ஸ்டுடியோவில் முழுமையாகப் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்ட முதல் திரைப்படம் 'செகரட்டரி' (Secretary - 1976). அந்தப் படத்தின் முதல் காட்சி (First Shot) படமாக்கப்பட்ட போது, 14/15 வயது சிறுவனாக நான் அங்கே, அந்தப் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நேரில் நின்று கொண்டிருந்தேன்! அவர் அந்தப் படத்தில் ஒரு பங்களாவின் உள்புற படிக்கட்டில் இருந்து இறங்கி வருவது போல ஒரு காட்சி. அதுதான் முதல் காட்சியாக எடுக்கப்பட்டது. 

அங்கு நான் கண்ட ஒரு காட்சி என் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிட்டது. நடிகர் நாகேஸ்வர ராவ் அவர்கள் தீவிரமான பகுத்தறிவுச் சிந்தனையாளர் (நாத்திகர்). ஸ்டுடியோவின் முதல் நாள் பூஜைகள் தொடங்கி நடந்தபோது, அதில் தனக்கு உடன்பாடில்லை என்பதால் அவர் அப்படியே அமைதியாக வெளியே வந்துவிட்டார். வெளியில் வந்து அவர் சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டு நின்றார்.

அந்த கால கட்டத்தில் நானும் பெரியாருடைய கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டவன் என்பதால் அவரது அந்தப் பகுத்தறிவுத் தோற்றம் எனக்குள் ஒரு பெரும் வியப்பை ஏற்படுத்தியது. எனக்கும் அப்போது கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது என்பதால், அவரிடம் ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. உடனே அவரிடம் சென்று, எனக்குத் தெரிந்த அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் ஏதோ பேசினேன். அந்த மாபெரும் நடிகர், ஒரு சிறுவனான என் பேச்சை மிகவும் எளிமையோடு ரசித்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அதன்பின், அந்த ஸ்டுடியோவின் முதல் ஷாட் படமாக்கப்பட்டது. அங்கு அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய மாடிப் படிக்கட்டில் இருந்து, நாகேஸ்வர ராவ் அவர்கள் கம்பீரமாக வசனம் பேசிக்கொண்டே இறங்கி வருவார். அந்த வரலாற்றுத் தருணத்தை நேரில் பார்த்த சாட்சிகளில் நானும் ஒருவன் என்பதில் எனக்கு இன்றும் பெருமையே!

அடுத்த பிரம்மாண்டம்: நாச்சாரத்தில் 
NTR-இன் ராமகிருஷ்ணா ஸ்டுடியோஸ்
அன்னபூர்ணா ஸ்டுடியோஸ் பணிகள் முடிந்த கையோடு, 1976-இன் பிற்பகுதியில் என் மாமாவிற்கு அடுத்த பெரிய வாய்ப்பு தேடி வந்தது. அது மக்கள் திலகம் என். டி. ராமராவ் (NTR) அவர்களின் அழைப்பு.

ஹைதராபாத்திற்கு அருகில் உள்ள நாச்சாரம் (Nacharam) என்ற பகுதியில் சுமார் 15 ஏக்கர் பரப்பளவில், புராண மற்றும் வரலாற்றுப் படங்களுக்கான பிரம்மாண்டமான நிரந்தர செட்களை அமைக்க NTR திட்டமிட்டார். அதற்குப் பெயர்தான் [ராமகிருஷ்ணா சினி ஸ்டுடியோஸ் (Ramakrishna Cine Studios)](https://en.wikipedia.org/wiki/Ramakrishna_Cine_Studios). 

தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள் பற்றாக்குறை இருந்த அந்த காலகட்டத்தில், அன்னபூர்ணா ஸ்டுடியோஸை வெற்றிகரமாக முடித்துக் காட்டிய என் மாமாவின் 'பாலாஜி ஃபேப்ரிகேட்டர்ஸ்' தான் இந்த ஸ்டுடியோவிற்கும் முக்கிய காண்ட்ராக்டராகச் செயல்பட்டது.
இந்த ஸ்டுடியோவில் தான் பின்னாளில் NTR-இன் பிரம்மாண்ட காவியமான 'தான வீர சூர கர்ணா' (1977) திரைப்படம் உருவானது. பிற்காலத்தில் NTR அரசியல் கட்சி (TDP) தொடங்கியபோது அதன் முக்கியக் கூட்டங்கள் நடந்ததும் என் மாமா கட்டிய இதே வளாகத்தில் தான்!

வரலாற்றின் மௌனப் பக்கங்கள்:

இணையத்திலோ அல்லது சினிமா வரலாற்றுப் புத்தகங்களிலோ என் தாய் மாமா திரு. ஜெ. பலராமன் அவர்களின் பெயரோ, பாலாஜி ஃபேப்ரிகேட்டர்ஸ் நிறுவனத்தின் பெயரோ பெரிய அளவில் பதிவு செய்யப்படாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், ஆந்திரா மற்றும் தென்னிந்தியச் சினிமா வரலாற்றைத் தீர்மானித்த இருபெரும் தூண்களின் (ANR & NTR) கனவுக்கோட்டைகளைத் தன் உழைப்பால் எழுப்பிய பெருமை என் மாமாவையே சாரும். 

14 வயதுச் சிறுவனாக அன்று ஜீப்பில் சென்று பார்த்த அந்தப் பாறை நிலமும், அந்தப் படிக்கட்டுக் காட்சியும், ANR-இன் எளிமையும் இன்றும் என் நினைவலைகளில் அப்படியே பசுமையாக இருக்கின்றன!

அதேபோல, நந்தனத்தில் இருந்து சேமியர்ஸ் சாலை (Chamiers Road / Pasumpon Muthuramalinga Thevar Road) வழியாக கோட்டூர்புரம் நோக்கிச் செல்லும்போது அடையாறு நதியின் குறுக்கே வரும், கோட்டூர்புரம் பாலம் (Kotturpuram Bridge) 1987-ல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. அதற்கான காங்கிரீட் படுக்கை வசமான தூண்களை தாங்குவதற்கான Structurals Steel Buckets செய்யும் பணிகளை SSL நிறுவனம் ஏற்று இருந்தது. 

அதை வேறு ஒரு காண்ட்ராக்டருக்குக் கொடுத்து அவர் செய்ய முடியாமல் விட்டுவிட, அந்த வேலையை மாமாவிடம் ஒப்படைத்து அவர் அதை திறம்பட செய்து முடித்து ஜெர்மன் தொழில்நுட்ப அறிஞர்கள் மற்றும் தமிழக மேலதிகாரிகள் பலரின் பாராட்டுதல்கள் பெற்றதை நான் நேரில் கண்டிருக்கிறேன். அந்த வேலைக்கான தற்காலிக செட்டுகள், வெல்டிங், கட்டிங் போன்ற பணிகள் தற்போது அங்கு பூங்காவாக மாறி உள்ள இடத்தில் தான் அப்போது நடைபெற்று வந்தன.

அந்த புதிய கோட்டூர்புரம் பாலத்தை கடக்கும் பொழுதெல்லாம் அந்த  நினைவுகளும் எனக்குள் வரும்!

வரலாற்றை மீண்டும் நினைவு படுத்தி பார்ப்பதில் மனிதர்களுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டு தானே? அதைப் பதிவு செய்வதில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி!

-Yozen Balki 🍀

இதை எழுதி முடிக்கும் பொழுது வேறொருவர் இது பற்றி ஒரு ஆங்கில கட்டுரை எழுதி இருக்கிறார்:

https://www.gulte.com/movienews/366528/there-was-no-road-to-annapurna-studios-50-years-ago/amp
அதையும் படிக்கவும்! 

அவருடைய வலைத்தளத்தில் இருந்து புகைப்படங்கள் பதிவிட்டு இருக்கிறேன்!!

சனி, 26 செப்டம்பர், 2026

கூகுள் ரேட்டிங், வணிகத்திற்கு வரமா அல்லது சாபமா? டிஜிட்டல் உலகத்தின் இருண்ட பக்கம்!!

புதிய யுகத்தின் நுகர்வோர் தர்மம்:
Google Ratings 

தொழில்நுட்பத்தின் அசுர வளர்ச்சி மனித குலத்தின் அன்றாட பழக்கவழக்கங்களை மட்டுமன்றி, உலகளாவிய வர்த்தகத்தின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பையே தலைகீழாக மாற்றிப்போட்டுள்ளது. அதன் வீச்சம் பற்றி உணராதவர்கள் ஐயோ பாவம் தான்!


ஒரு காலத்தில் நேர்மையும் நாணயமும் மட்டுமே ஒரு வணிகத்தின் மூலதனமாக இருந்த நிலை மாறி, இன்று இணையப்பக்கத்தில் தோன்றும் சில எண்களும் (Ratings) நட்சத்திரங்களும் (Stars) ஒரு நிறுவனத்தின் தலையெழுத்தை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக உருவெடுத்துள்ளன. 

'கூகுள் ரேட்டிங்' என்ற இந்த டிஜிட்டல் பிம்பம் நவீன நுகர்வோருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாகத் தோன்றினாலும், அதன் மறுபக்கம் பாரம்பரிய சிறு குறு வணிகர்களுக்கு ஒரு தீராத சாபமாகவும், டிஜிட்டல் உலகத்தின் இருண்ட பக்கமாகவும் உருவெடுத்து வருகிறது.

அந்தக் காலத்து வணிகம்: 
வாய்மொழி பரிந்துரையின் (Word of Mouth) மகத்துவம்!

இணையமும் ஸ்மார்ட்போன்களும் இல்லாத அந்தப் பொற்காலத்தில், சிறு குறு கடைகளும் நிறுவனங்களும் முற்றிலும் மனித உறவுகளின் நம்பிக்கையின் மீதே இயங்கி வந்தன. ஒரு ஊரில் இருக்கும் தையல்காரரோ, மளிகைக் கடைக்காரரோ அல்லது ஒரு மருத்துவ நிபுணரோ தங்களின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வழங்கும் நேர்மையான சேவையின் மூலமே பிரபலமடைந்தனர். ஒரு நபர் ஒரு கடையில் திருப்தி அடைந்தால், அவர் தன் சுற்றத்தாரிடமும் நண்பர்களிடமும் 'அந்தக் கடைக்குச் செல்லுங்கள், அவர் ஏமாற்ற மாட்டார்' என்று நேரடியாகப் பரிந்துரைப்பார். 


இந்த நேரடி வாய்மொழி ரெஃபரன்ஸ் (Word of Mouth) என்பது மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. ஏனெனில், இதில் எந்தவிதப் போலியான விளம்பரங்களும் கலக்க வாய்ப்பில்லை.

இந்த முறையில் வணிகம் மெதுவாகவே வளர்ந்தாலும், அதில் ஒரு ஆழமான பிணைப்பும் நிரந்தரமான விசுவாசமும் (Client Loyalty) இருந்தது. தலைமுறை தலைமுறையாக ஒரே குடும்பத்தினர் ஒரே கடைக்குச் செல்லும் பழக்கம் இதன் மூலமே சாத்தியமானது. நேர்மையும் தரமும் மட்டுமே ஒரு தொழிலின் வெற்றியைத் தீர்மானித்தன, எந்தவொரு புற விளம்பரமும் அங்கு தேவைப்படவில்லை.

இன்றைய இளைஞர்களின் உலகம்: 80% முதல் 100% கூகுள் ரேட்டிங் ஆதிக்கம் தான். 

அதனால், இன்று உலகளாவிய நுகர்வோர் கலாச்சாரம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. குறிப்பாக, தற்போதைய இளம் தலைமுறையினர் (Gen Z மற்றும் Millennials) முற்றிலும் செல்ஃபோன் திரைகளின் வழியே உலகைப் பார்க்கும் பழக்கத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர். 

ஒரு தெருவின் வழியாக அல்லது சாலையின் வழியாக நடந்து அல்லது ஏதோ ஒரு வாகனத்தில் செல்லும் காலத்து இளைஞர்கள் அல்லது இளம்பெண்கள் கடையின் முகப்பில் வைத்திருக்கும் கடை பற்றிய பெயர்களை அண்ணாந்து பார்ப்பது அறவே கிடையாது. அவர்கள் கையில் இருக்கும் செல்ஃபோன் வழியாகத்தான் அவர்களது முதல் நடவடிக்கையே துவங்குகிறது.

உதாரணமாக ஒரு பொருள் அல்லது சேவை பற்றிய தேவை ஒரு இளைஞருக்கு எழுந்தால் அவர்  தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பர்களை கூட அவர் கேட்கவே மாட்டார். உடனே google பிரவுசரில் அந்தப் பொருள் அல்லது ஏதோ ஒரு சேவை பற்றி டைப் அடிப்பார். அவர் இருக்கும் ஊரில் உள்ள அவர் தேடும் பொருள் அல்லது சேவை பற்றிய தரவுகள் வரிசையாக வரும்.

அதில் அதிகபட்ச கூகுள் ரேட்டிங், 5 நட்சத்திரம் அல்லது 4.5 ஐந்துநட்சத்திரம் ரேட்டிங் உள்ள கடை அல்லது சேவை மையத்தின் செல்போன் நம்பரை உடனே தொடர்பு கொள்கிறார். வியாபாரம் அந்த இடத்துக்கு தான் போகிறது. google கடைக்கண் பார்வையில் விழாத கடைகள் கீழே விழுந்து விடுகின்றன.

இது உலகம் முழுவதும் குறிப்பாக அமெரிக்கா, ஐரோப்பா முதல் இந்தியாவின் கிராமப்புறங்கள் வரை இன்று 80% முதல் 100% இளைஞர்கள் எந்தவொரு பொருளை வாங்குவதற்கு முன்பும் அல்லது ஒரு சேவையைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பும் கூகுள் ரேட்டிங்கைப் பார்த்துவிட்டுத்தான் முடிவெடுக்கிறார்கள்.

ஒரு புதிய உணவகத்திற்குச் செல்வதோ, ஒரு மருத்துவரை அணுகுவதோ, அல்லது ஒரு சலூனுக்குச் செல்வதோ எதுவாக இருந்தாலும், ஸ்மார்ட்போனை எடுத்து 'Near Me' என்று தேடுவதே அவர்களின் முதல் வேலையாக இருக்கிறது. கூகுளில் 4.5 நட்சத்திரங்களுக்கு மேல் இருக்கும் நிறுவனங்கள் மட்டுமே அவர்களின் தேடல் பட்டியலில் முதன்மையாகத் தோன்றும். 

வெறும் எண்களைப் பார்ப்பது மட்டுமன்றி, பிறர் பதிவிட்ட புகைப்படங்கள், மெனு கார்டுகள் மற்றும் கருத்துரைகளை (Reviews) வாசித்த பின்னரே அவர்கள் தங்கள் பணத்தையும் நேரத்தையும் செலவிடத் துணிகிறார்கள். உளவியல் ரீதியாக, மனித மனம் தனிப்பட்ட தேடலை விட, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சான்றை (Social Proof) நம்பத் தொடங்கியதன் விளைவே இது.

டிஜிட்டல் ஓட்டத்தில் காணாமல் போன பாரம்பரிய மனிதர்கள்:

இந்த அசுர வேக டிஜிட்டல் ஓட்டத்தில், தொழில்நுட்ப அறிவு இல்லாத பழைய காலத்து நேர்மையான மனிதர்கள் முற்றிலும் ஓரங்கட்டப்பட்டு வருகிறார்கள். முப்பது நாற்பது வருடங்களாகத் தரமான சேவையை வழங்கி வரும் ஒரு மூத்த நிபுணருக்கோ அல்லது சிறு கடைக்காரருக்கோ தங்களது கடையை கூகுளில் பதிவு செய்யத் தெரிவதில்லை. ஆனால், நேற்றே தொழில் தொடங்கி, எவ்வித முதிர்ச்சியும் இல்லாத ஒரு நபர், தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி ஆட்களை வைத்து மிரட்டியோ அல்லது காசு கொடுத்தோ நூற்றுக்கணக்கான 
5-ஸ்டார் ரேட்டிங்குகளைத் தன் பக்கத்தில் குவித்து விடுகிறார்.

இதன் விளைவாக, உண்மையான தகுதியும் நேர்மையும் கொண்ட பழைய மனிதர்களின் கடைகள் கூகுள் வரைபடத்தில் காட்சிப்படுத்தப்படாமல், பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. புதிய தலைமுறை வாடிக்கையாளர்களின் வரத்து முற்றிலும் குறைந்து, அவர்கள் மெல்ல மெல்லத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து, சந்தையை விட்டே காணாமல் போகும் அவல நிலை ஏற்படுகிறது. 

திறமையை விட ஆன்லைன் பிம்பமே ஒருவரது வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் இந்தச் சூழல், பாரம்பரிய வணிகர்களுக்கு இழைக்கப்படும் மிகப்பெரிய அநீதியாகும்.

டிஜிட்டல் உலகத்தின் இருண்ட பக்கம்:
போலி மதிப்பீடுகளும் பிளாக்மெயிலும்!

கூகுள் ரேட்டிங் முறையின் மிகப்பெரிய சாபம் என்னவெனில், அதன் வெளிப்படைத்தன்மையின்மை மற்றும் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் வாய்ப்புகள்தான். இன்று தொழில் போட்டிக் காரணங்களால், ஒரு கடையின் வளர்ச்சியைத் தடுக்க போட்டி நிறுவனங்கள் திட்டமிட்டு போலி கணக்குகளை (Fake Accounts) உருவாக்கி 1-ஸ்டார் ரேட்டிங்குகளை அள்ளித் தெளிக்கின்றன. இதனால் நல்ல நிலையில் இருக்கும் ஒரு வணிகத்தின் ஒட்டுமொத்த ரேட்டிங் ஒரே நாளில் சரிந்து, வியாபாரம் முடங்குகிறது.

மேலும், சில மோசமான வாடிக்கையாளர்கள் தங்களுக்குக் கடைகளில் கட்டணச் சலுகை அல்லது இலவசச் சேவை கிடைக்கவில்லை என்றால், 'உன் கடைக்கு 1-ஸ்டார் ரிவியூ போட்டு கடையை மூடிவிடுவேன்' என்று கடையின் உரிமையாளர்களை நேரடியாகவே ஆன்லைன் பிளாக்மெயில் (Review Blackmailing) செய்யும் கலாச்சாரமும் உலகளவில் அதிகரித்து வருகிறது. 

சிறு வணிகர்கள் தங்களின் பெயருக்குக் களங்கம் வந்துவிடக் கூடாது என்ற பயத்திலேயே இத்தகைய அச்சுறுத்தல்களுக்குப் பணிந்து போக வேண்டியுள்ளது.

சமநிலையின் தேவை:

கூகுள் ரேட்டிங் என்பது வாடிக்கையாளர்களுக்குப் புதிய இடங்களைக் கண்டறியவும், தரம் குறைந்த சேவைகளில் இருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் கிடைத்த ஒரு வரம்தான், அதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. ஆனால், அதே வேளையில் அது தகுதியான ஏழைகளின் உழைப்பை மறைக்கும் சாபமாகவும் மாறிவிடக் கூடாது. 

மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது என்றாலும், ஆன்லைன் பிம்பங்களை மட்டுமே நம்பிக் குருட்டுத்தனமாக முடிவெடுக்காமல், நம் மண்ணின் பாரம்பரிய நேர்மையான வணிகங்களையும் கண்டறிந்து ஆதரிப்பது நுகர்வோராகிய நம் ஒவ்வொருவரின் தார்மீகக் கடமையாகும். அப்போதுதான் டிஜிட்டல் உலகம் உண்மையான அர்த்தத்தில் அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

- Yozen Balki 

The Mind Sculptor (Since 1992). Sculpting clarity, confidence & relationships 
without medicines.

www.yozenmind.com

வியாழன், 24 செப்டம்பர், 2026

ஃபோட்டோ ஸ்டுடியோ முதல் Venture Studio வரை!

"மாற்றமே இல்லாதது மாற்றம் ஒன்று மட்டும்தான்!" என்பார்கள். இந்த உலகம் காலத்திற்கு ஏற்ப பல புதிய பரிமாணங்களை எடுத்து வருகிறது.

அதில் மிக சுவாரசியமான ஒரு பரிணாம வளர்ச்சிதான் இந்த 'ஸ்டூடியோ' (Studio) என்ற வார்த்தையின் பயணம். 


ஒரு காலத்தில் நம் வீட்டு விசேஷங்களின் நினைவுகளைப் பொக்கிஷமாக மாற்றித் தந்த 'ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோ' முதல், இன்று கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள புதிய தொழில் நிறுவனங்களை (Startups) அசெம்பிளி லைன் ஃபேக்டரி போல உருவாக்கித் தள்ளும் நவீன 'வென்ச்சர் ஸ்டூடியோ' (Venture Studio) வரை, இந்த வார்த்தை கடந்து வந்த பாதை மிகவும் சுவாரசியமானது.

வார்த்தைகள் மாறலாம், ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் அடிப்படை தத்துவம் மாறுவதில்லை. கால ஓட்டத்தில் 'ஸ்டூடியோ' என்ற ஒற்றைச் சொல், கலை உலகிலிருந்து கார்ப்பரேட் உலகிற்குள் எப்படி நுழைந்து புது வடிவம் பெற்றுள்ளது, இந்த 'வென்ச்சர் ஸ்டூடியோ' என்ற சொல் எப்போது உருவானது மற்றும் இன்று அது என்னென்ன புதிய பரிமாணங்களை அடைந்துள்ளது என்பதைப் பற்றி இக்கட்டுரையில் விரிவாகக் காண்போம்.

1. நினைவுகளின் கூடம்: 

அந்தக்கால ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோ
80-களிலும் 90-களிலும் 'ஸ்டூடியோ' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் நம் நினைவுக்கு வருவது ஊருக்கு ஒரு சந்திப்பில் இருக்கும் 'ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோ' தான்.

- வண்ணமயமான பின்னணிகள்: ஒரு பெரிய துணியில் வரையப்பட்ட பூந்தோட்டம், சொகுசு பங்களா அல்லது செயற்கையான அருவி போன்ற பின்னணிகள் அங்கு தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும்.

கலைஞனின் கைவண்ணம்: 

அங்கு ஒரு கேமராமேன் இருப்பார். அவர்தான் அந்த ஸ்டூடியோவின் முதலாளி மற்றும் பிரதான கலைஞர். முகத்தில் வெளிச்சம் விழும் விதம் விளக்குகளை அட்ஜஸ்ட் செய்வது, 'ஸ்மைல் ப்ளீஸ்' என்று சொல்லிப் படம் பிடிப்பது என எல்லாமே அவரின் தனிப்பட்ட திறமை.

நெகட்டிவ் டார்க் ரூம் (Darkroom):

புகைப்படம் எடுத்த பிறகு, உடனடியாகப் பார்க்க முடியாது. அந்த ஃபிலிம் சுருளை இருட்டறைக்குள் கொண்டு சென்று, கெமிக்கல்களில் நனைத்து, கழுவி, காயவைத்துத் தருவதற்குள் சில நாட்கள் ஆகிவிடும்.

நம் வாழ்வின் மிக முக்கியமான தருணங்களை அழகாக 'நெகடிவ்'களில் இருந்து 'பாசிடிவ்' ஆக மாற்றித் தந்த மாயாஜால இடமாக அந்தக்கால ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோக்கள் திகழ்ந்தன.

2. கூட்டு உழைப்பின் களம்,
சினிமா மற்றும் மென்பொருள் ஸ்டூடியோக்கள்:

ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோக்கள் தனிமனிதத் திறமையை நம்பியிருந்த வேளையில், சினிமா உலகம் 'ஸ்டூடியோ' என்ற கான்செப்டை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது.

சினிமா ஸ்டூடியோ மாடல்: 

ஏவிஎம் (AVM), ஜெமினி (Gemini) போன்ற பெரிய சினிமா ஸ்டூடியோக்கள் ஒரே பெரிய வளாகத்திற்குள் கதை விவாதம், படப்பிடிப்புத் தளம், எடிட்டிங் ரூம், பின்னணி இசைக்கான கூடம் என அனைத்தையும் கொண்டு வந்தன.

மென்பொருள் (Software) ஸ்டூடியோக்கள்: 

2000-களின் தொடக்கத்தில், கணினித் துறை அசுர வளர்ச்சி அடைந்தபோது, புரோகிராமர்களும் டிசைனர்களும் ஒன்றாக இணைந்து மொபைல் ஆப்ஸ்கள் மற்றும் கேம்களை வடிவமைக்கத் தொடங்கியதால் தங்களை 'டெவலப்மென்ட் ஸ்டூடியோ' என்று அழைத்துக் கொண்டனர்.

3. 'வென்ச்சர் ஸ்டூடியோ' என்ற சொல்லின் பிறப்பு (2011)

இந்த மாடலின் ஆரம்பப் புள்ளியாக 1996-ல் பில் கிராஸ் என்பவரால் தொடங்கப்பட்ட 'ஐடியாலாப்' (Idealab) என்ற நிறுவனம் இருந்தாலும், அப்போது அவர்கள் தங்களை 'இணையக் காப்பகம்' (Internet Incubator) என்றுதான் அழைத்துக் கொண்டனர்.

பிசினஸ் உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த 'வென்ச்சர் ஸ்டூடியோ' (Venture Studio) அல்லது 'ஸ்டார்ட்அப் ஸ்டூடியோ' (Startup Studio) என்ற துல்லியமான சொல் அதிகாரப்பூர்வமாகப் புழக்கத்திற்கு வந்த ஆண்டு 2011 ஆகும். 

பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த தொழிலதிபரான திபோ எல்சியர் என்பவர் தனது 'இ-பவுண்டர்ஸ்' (eFounders) என்ற நிறுவனத்தைத் தொடங்கியபோது, தங்களின் புதிய பிசினஸ் மாடலை உலகிற்கு பிரகடனப்படுத்த இந்தச் சொல்லை முதன்முதலில் பயன்படுத்தினார். 

2013-14 காலகட்டத்தில் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு உருவான பிறகு, இது கார்ப்பரேட் அகராதியில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத சொல்லாக மாறியது.

4. பழைய வடைக்கு புதிய சாயம்: எப்படிச் செயல்படுகிறது?

அன்று ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோவில் என்ன நடந்ததோ, அதேதான் இன்றும் நடக்கிறது; ஆனால் கொஞ்சம் கார்ப்பரேட் பாணியில்:

அன்று பின்னணி துணி – இன்று உள்கட்டமைப்பு: 

ஃபோட்டோ ஸ்டூடியோவில் செயற்கையான பின்னணித் துணி இருப்பது போல, வென்ச்சர் ஸ்டூடியோக்கள் புதிய தொழில்களுக்குத் தேவையான மார்க்கெட்டிங் டீம், சட்டப்பூர்வ உதவிகள் (Legal) மற்றும் மனித வளம் (HR) போன்ற உள்கட்டமைப்பைத் தயாராக வைத்திருக்கும்.

அன்று கேமராமேன் – இன்று வென்ச்சர் பில்டர்: 

அன்று கேமராமேன் எப்படிப் புகைப்படத்தை செப்பனிட்டாரோ, அதேபோல இன்று இங்குள்ள பிசினஸ் நிபுணர்கள் புதிய ஐடியாக்களைச் செப்பனிட்டு ஒரு கம்பெனியாக மாற்றுகிறார்கள்.

அன்று டார்க்கூம் கெமிக்கல் – இன்று முதலீட்டுப் பணம் (Funding): 

அன்று நெகட்டிவை பாசிடிவ் படமாக மாற்ற கெமிக்கல் உதவியது. இன்று ஒரு ஐடியாவை நிஜ கம்பெனியாக மாற்ற வென்ச்சர் ஸ்டூடியோக்கள் தங்களின் சொந்தப் பணத்தை முதலீடு செய்கின்றன.

5. இன்றைய நவீன பரிமாணங்கள் (Modern Dimensions)

2011-ல் வெறும் ஆரம்பக்கட்ட ஐடியாக்களை உருவாக்கும் இடமாகத் தொடங்கிய வென்ச்சர் ஸ்டூடியோக்கள், இன்று பிசினஸ் உலகில் பல்வேறு பிரம்மாண்டமான பரிணாமங்களையும் பரிமாணங்களையும் அடைந்துள்ளன:

கார்ப்பரேட் ஸ்டூடியோக்கள் (Corporate Studios): 

பெரிய பாரம்பரிய நிறுவனங்கள் தங்களின் சொந்தத் துறை சார்ந்த புதிய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கத் தங்களின் உள்ளேயே வென்ச்சர் ஸ்டூடியோக்களை நடத்துகின்றன.

பல்கலைக்கழக ஸ்டூடியோக்கள் (University Studios): 

கல்லூரிகளிலேயே மாணவர்களின் ஆராய்ச்சி மற்றும் ஐடியாக்களைப் வணிகரீதியான கம்பெனிகளாக மாற்றும் ஸ்டூடியோக்கள்.

அரசு சார்ந்த ஸ்டூடியோக்கள் (State-anchored Studios): 

நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சிக்காக (உதாரணமாக: கிராமப்புற வர்த்தகம், கழிவு மறுசுழற்சி, Physical AI போன்ற துறைகளில்) அரசாங்கத்தின் ஆதரவோடு இயங்கும் ஸ்டூடியோக்கள்.

ஆக, அன்று ஒரு சிறிய அறையில், நெகடிவ் ஃபிலிம்களைக் கழுவி, அழகிய புகைப்படங்களாக (Photos) மாற்றிய அதே 'ஸ்டூடியோ' என்ற தத்துவம்... இன்று நவீன உலகிற்கு ஏற்ப, வெறும் ஐடியாக்களாக வரும் சிந்தனைகளைக் கழுவி, பளபளக்கும் பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நிறுவனங்களாக (Companies) மாற்றும் 'வென்ச்சர் ஸ்டூடியோ'வாக உருமாறியுள்ளது!

வார்த்தைகளும் தொழில்நுட்பங்களும் மாறினாலும், 'பல உதிரிப் பாகங்களையும் திறமைகளையும் ஒரே இடத்தில் திரட்டி, ஒரு புதிய உன்னதமான படைப்பை உருவாக்குவது' என்ற ஸ்டூடியோவின் அடிப்படை ஆன்மா மட்டும் இன்னும் மாறவே இல்லை!

இன்னும் என்னென்ன புதிய சொற்கள் வருங்காலத்தில் வருமோ தெரியாது! 

-Yozen Balki 💢 

புதன், 23 செப்டம்பர், 2026

Eco System, Synergy பெரிய வார்த்தைகள்… சின்ன அர்த்தங்கள் தாம்!

இந்தக் காலத்தில் Business பற்றிப் பேசும்போது, சில ஆங்கில வார்த்தைகள் அடிக்கடி நம் காதில் விழுகின்றன.

Scale Up, Ecosystem, Traction, Sustainability, Scalability என்று இப்படிப் பல வார்த்தைகள்!


இவற்றைக் கேட்டவுடன், “அடடா… இவருக்கு எவ்வளவு Business Knowledge!” என்று நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

ஆனால் கொஞ்சம் நிதானமாகப் பார்த்தால், அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கருத்து பெரும்பாலும் மிகவும் எளிமையானதுதான்.

“Business-ஐ வளர்ப்பது” என்பதைத்தான் இன்று Scale Up என்கிறார்கள்.

“தொடர்ந்து வளரக்கூடிய நிலை” என்பதற்கு Scalability என்கிறார்கள்.

“நல்ல முன்னேற்றம்” என்பதற்கு Traction என்று சொல்கிறார்கள்.

அதாவது, கருத்து பெரிதாக மாறவில்லை; அதைச் சொல்லும் வார்த்தைகள்தான் மாறியிருக்கின்றன!

நேற்று ஒரு வார்த்தை…

இன்று இன்னொரு வார்த்தை…

நாளை இன்னொரு புதிய வார்த்தை!

இன்னும் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இதே கருத்துகளுக்கு வேறு சில புதிய வார்த்தைகள் வந்துவிடலாம்.


அப்போது இன்றைய Scale, Ecosystem, Growth, Transformation எல்லாம் பழைய வார்த்தைகளாகிவிடும்!

வார்த்தைகள் மாறுவது இயல்புதான்.

ஆனால் வார்த்தைகள் பெரிதாகிவிட்டதற்காக கருத்தும் பெரிதாகிவிட்டது என்று நினைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில நேரங்களில் சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தைச் சின்ன வார்த்தையில் சொல்லிவிடலாம்.

சில நேரங்களில் அதையே பெரிய வார்த்தைகளில் சுற்றி வளைத்து சொல்லலாம்.

சின்ன வடை… பெரிய வடை! 😄

இந்த 50 Business Jargons-ஐப் பார்த்து யாரும் பயப்பட வேண்டாம்.

அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் எளிய அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்.

வார்த்தைகள் காலத்துக்கு காலம் மாறலாம்; கருத்து அவ்வளவு சீக்கிரம் மாறாது.


-Yozen Balki 💢 

தெருக்கூத்து காலம் முதல் Instagram காலம் வரை...

மனிதனுடைய பொழுதுபோக்கு ஒருபோதும் ஒரே இடத்தில் நின்றதில்லை. காலம் மாறும்போதெல்லாம் மனிதனுடைய ரசனையும் மாறியது. அதனுடன் அவன் பொழுதுபோக்கைத் தேடும் முறையும் மாறிக்கொண்டே வந்தது.


ஒரு காலத்தில் மக்களின் பொழுதுபோக்கு என்றால் தெருக்கூத்து. ஒரு கிராமத்தில் தெருக்கூத்து நடந்தால், மக்கள் கூட்டமாகச் சென்று அதைச் சுற்றி அமர்ந்து பார்த்தார்கள். கதை, இசை, நடிப்பு, உரையாடல், எல்லாமும் அந்த மக்களின் பொழுதுபோக்காக இருந்தது.

பின்னர் வானொலி காலம் வந்தது.
வீட்டில் உட்கார்ந்தபடியே உலகத்தையும், செய்திகளையும், இசையையும், நாடகங்களையும் கேட்க முடிந்தது. மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் பொழுதுபோக்கு அவர்களுடைய வீட்டிற்கே வந்தது.

அதன்பிறகு புத்தகம் வாசிக்கும் காலம் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டால், எழுத்தாளரின் சிந்தனைகள் வாசகரின் மனதிற்குள் நேரடியாகப் பயணம் செய்தன.

பின்னர் வந்தது சினிமா காலம்.
திரையரங்கம் ஒரு மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு மையமாக மாறியது. நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரே இடத்தில் கூடி, ஒரே கதையை ஒரே நேரத்தில் பார்த்தார்கள்.

அதன்பிறகு வந்த மிகப்பெரிய மாற்றம், தொலைக்காட்சி காலம்.
திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் குறைந்தது. பொழுதுபோக்கு வீட்டிற்குள் வந்துவிட்டது.

தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில் மக்கள், “உங்கள் வீட்டில் டிஷ் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்பதைவிட, “சன் டிவி கனெக்ஷன் இருக்கிறதா?” என்று கேட்கும் அளவுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் இடம் பிடித்தது. அதுதான் ஒரு ஊடகம் வெறும் தொழில்நுட்பமாக இல்லாமல், ஒரு மக்கள் பழக்கமாக மாறும் தருணம்.

பின்னர் வந்தது இணையமும் மொபைல் ஃபோனும். இதுதான் முந்தைய எல்லா மாற்றங்களையும் விட வேகமான மாற்றத்தை உருவாக்கியது. ஒரு தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க நாம் வீட்டில் இருக்க வேண்டும். ஒரு சினிமாவைப் பார்க்க திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டும். ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க அதை கையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் மொபைல்?
பொழுதுபோக்கே நம்முடைய கையில் வந்துவிட்டது. அதன்பிறகு YouTube, Facebook, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கத் தொடங்கின.

ஒரு பெரிய தொலைக்காட்சி நிறுவனத்திடம் மட்டுமே இருந்த ஒளிபரப்பு சக்தி, ஒரு சாதாரண மனிதனுடைய கையிலிருந்த மொபைல் போனுக்கும் கிடைத்தது. இன்று ஒரு மனிதன் தனது கருத்தைச் சொல்லலாம்.

ஒரு ஆசிரியர் தனது பாடத்தை கற்பிக்கலாம்.
ஒரு உளவியலாளர் தனது அறிவைப் பகிரலாம்.
ஒரு எழுத்தாளர் தனது சிந்தனையை வெளியிடலாம்.
ஒரு தொழிலதிபர் தனது பொருளை விற்கலாம்.
ஒரு கலைஞர் தனது திறமையை உலகத்திற்கு காட்டலாம்.
இதற்கெல்லாம் ஒரு பெரிய ஊடக நிறுவனத்தின் அனுமதி அவசியமில்லை.

ஆனால் இங்கேயும் ஒரு மாற்றம் நின்றுவிடவில்லை. முதலில் நீண்ட வீடியோக்கள் முக்கியமானவை.
பின்னர் குறுகிய வீடியோக்கள் வந்தன. அதிலிருந்து Reels, Shorts போன்ற short-form videos மிகப்பெரிய கவனத்தைப் பெற்றன. மக்களின் நேரம் குறைந்துவிட்டதா?

அல்லது அவர்களின் கவனம் மாறிவிட்டதா? எதுவாக இருந்தாலும், ஊடகத்தின் வடிவம் மீண்டும் மாறத் தொடங்கியது. இப்போது அந்த மாற்றத்தின் அடுத்த கட்டமாக Micro-drama அல்லது குறுநாடக வடிவம் வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது.

ஒரு நீண்ட நாடகத்தை ஒரே நேரத்தில் பார்க்காமல், ஒரு கதையை ஒரு சில நிமிடங்களாகவும், சில நேரங்களில் ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவான episodes-ஆகவும் பிரித்து வழங்குவது இந்த புதிய வடிவத்தின் தனிச்சிறப்பு.

ஒரு episode முடிந்தவுடன் அடுத்த episode-ல் என்ன நடக்கும் என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்குவது இதன் முக்கியமான உத்திகளில் ஒன்று.

ReelShort, DramaBox, Kuku TV, GoodShort போன்ற platforms இந்த புதிய entertainment category-யில் செயல்பட்டு வருகின்றன.

இந்தியாவிலும் Micro-drama ஒரு தனி entertainment category-ஆக உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. தற்போதைய தொழில்துறை மதிப்பீடுகள், இந்திய Micro-drama சந்தை வரும் ஆண்டுகளில் பல மடங்கு வளரக்கூடும் என்று தெரிவிக்கின்றன.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
Instagram, YouTube போன்ற பெரிய தளங்களும் இந்த வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டால், தனி Micro-drama நிறுவனங்களுக்கு இடமிருக்குமா?

இருக்கும்.

ஏனென்றால் YouTube என்பது ஒரு பெரிய Video Platform. Instagram என்பது ஒரு Social Platform. ஆனால் ஒரு dedicated Micro-drama platform, “கதை பார்ப்பதற்காகவே” உருவாக்கப்பட்ட ஒரு destination ஆக மாற முடியும்.

ஒரு காலத்தில் மக்கள் “டிஷ் இருக்கிறதா?” என்று கேட்காமல் “சன் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்டது போல, எதிர்காலத்தில் “Micro-drama பார்க்கிறாயா?” என்பதற்குப் பதிலாக ஒரு குறிப்பிட்ட platform-ன் பெயரையே மக்கள் சொல்லத் தொடங்கும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது.

ஆனால் எந்த platform அந்த இடத்தைப் பிடிக்கும் என்பது இன்னும் முடிவாகவில்லை. இதில்தான் இன்னொரு மிக முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது.

மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது!

ஒரு ஊடகத்தை மக்கள் அதிகமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினால், விளம்பரதாரர்கள் அந்த ஊடகத்தை நோக்கி வரத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஏனென்றால் ஒரு நிறுவனம் தனது பொருளை விற்க வேண்டும்.
அதற்கு மக்கள் தேவை.

மக்கள் இருக்கும் இடத்தில் தான் சந்தை உருவாகிறது. சந்தை இருக்கும் இடத்தில்தான் விளம்பரம் செல்கிறது. விளம்பரம் செல்லும் இடத்தில்தான் ஊடகத்திற்கு வருவாய் உருவாகிறது. இதை கொஞ்சம் எளிமையாகச் சொல்வதென்றால்:

"மக்கள் எங்கே இருக்கிறார்களோ அங்கே வியாபாரம் செல்கிறது."

ஆட்கள் வராத ஒரு சிறிய ஊரில் நூற்றுக்கணக்கான கடைகளைத் திறந்து வைத்து யார் வியாபாரம் செய்ய முடியும்? ஆனால் லட்சக்கணக்கான மக்கள் கூடும் ஒரு பெரிய திருவிழாவில் நூற்றுக்கணக்கான வியாபாரிகள் கடை போடுகிறார்கள். அதே நியதி ஊடகத்திற்கும் பொருந்துகிறது.

மக்கள் எங்கே கூடுகிறார்களோ, அங்கே விளம்பரதாரர்களும் வருகிறார்கள். ஆனால் இது பொருட்களை விற்கும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல.

சிந்தனையை விற்கும் மனிதருக்கும் இதே நியதி தான்!!
ஒருவர் ஒரு பொருளை விற்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு சேவையை விற்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு புத்தகத்தை விற்கலாம்.
ஒருவர் தனது திறமையை விற்கலாம்.
அல்லது ஒருவர் எந்தப் பொருளாதார நோக்கமும் இல்லாமல் ஒரு நல்ல கருத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல விரும்பலாம். அவருக்கும் மக்கள் தேவை.

நல்ல கருத்து தனியாக நல்லதாக இருப்பது மட்டும் போதாது. அதை கேட்கத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்களிடம் அது சென்று சேர வேண்டும். 

அதனால், எதிர்காலத்தில் எந்த ஊடகம் முன்னணியில் இருக்கிறது என்பதை கவனிப்பது வியாபாரிகளுக்கு மட்டுமல்ல; சமூக சிந்தனையாளர்கள், ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், உளவியலாளர்கள், கலைஞர்கள், அறிவைப் பகிர விரும்பும் அனைவருக்கும் முக்கியமானது.

நாம் எந்தக் காலத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதை அறிந்து கொள்வது மட்டும் போதாது. மக்கள் எந்த ஊடகத்தில் வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். தெருக்கூத்து காலத்தில் தெருக்கூத்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
வானொலி காலத்தில் வானொலியைச் சுற்றி மக்கள் கூடினார்கள். சினிமா காலத்தில் திரையரங்கம் மக்கள் கூட்டத்தை ஈர்த்தது. தொலைக்காட்சி காலத்தில் வீடு ஒரு திரையரங்கமாக மாறியது.

மொபைல் காலத்தில் அந்தத் திரையரங்கமே ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கைக்குள் வந்துவிட்டது. நாளை என்ன வரும்? அதை நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்:
ஊடகம் மாறும்.
மக்களின் ரசனை மாறும்.
மக்களின் கவனம் மாறும்.
தொழில்நுட்பம் மாறும்.
ஆனால்..

மக்களை அடைந்து, அவர்களிடம் ஒரு பொருளையோ, ஒரு சிந்தனையையோ, ஒரு நல்ல கருத்தையையோ கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை நியதி மட்டும் ஒருபோதும் மாறாது.

அதனால்தான் காலத்தின் மாற்றத்தை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைவிட, அடுத்ததாக மக்கள் கூடப்போகும் இடம் எது என்பதை முன்கூட்டியே கவனிப்பது முக்கியம்.

அடுத்த காலம் எது?
அதை தீர்மானிப்பது தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல. மக்கள் தங்களுடைய அறிவு வளர்ச்சிக்கும், பொழுதுபோக்கிற்கும் எந்த ஊடகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதுதான்!

அந்தத் தேர்வு எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறலாம். இன்று மக்கள் கூடும் இடம், நாளை மாறியிருக்கலாம்.

ஆக, மக்களின் இரசனை மாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்குத் தயாராக இருப்பதும், எங்கும் பின்தங்கி விடாமல் காலத்தோடு விழிப்புணர்ச்சியோடு பயணிப்பதுமே விவேகம் எனப்படும்!

-Yozen Balki 💢

திங்கள், 21 செப்டம்பர், 2026

நம்பிக்கைத் துரோக அரசியல்: காங்கிரஸை ஓரங்கட்டும் மாநிலக் கட்சிகள்!!

இந்திய அரசியலில் தேசியக் கட்சிகளும் பிராந்தியக் கட்சிகளும் இணைந்து கூட்டணி அமைப்பது ஒன்றும் புதிய விஷயமல்ல. 


ஆனால், சமீபகாலமாக அகில இந்திய காங்கிரஸ் கட்சி எடுத்து வரும் சில தன்னிச்சையான முடிவுகள், அதன் மிக விசுவாசமான கூட்டணிக் கட்சிகளையே அதிர்ச்சியடைய வைத்துள்ளது.

குறிப்பாக, தமிழகத்தில் தங்களின் நீண்டகால அரசியல் கூட்டாளியான திமுக-விற்கு காங்கிரஸ் செய்ததாகக் கருதப்படும் மறைமுக நகர்வுகள், ஒட்டுமொத்த இந்திய அளவில் ஒரு புதிய அரசியல் திருப்பத்திற்கு வித்திட்டுள்ளது.

திமுக-வின் விசுவாசமும் காங்கிரஸின் தந்திரமும்:

தேசிய அளவில் நரேந்திர மோடி மற்றும் பாஜக-வின் அசுர வளர்ச்சியைத் தடுப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட 'இந்தியா' (INDIA) கூட்டணியின் மிக வலுவான தூணாக விளங்கியது திமுக. இன்னும் சொல்லப்போனால், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிலேயே ராகுல் காந்தியைப் பகிரங்கமாக முதன்முதலில் "அடுத்த பிரதமர் வேட்பாளர்" என்று மேடையில் அறிவித்து அரியணையில் ஏற்றத் துடித்தவர் திமுக தலைவர் மு.க.ஸ்டாலின் மட்டும்தான்.

தேர்தல் வெற்றிகளைத் தொடர்ச்சியாகத் தட்டாமல் கொடுத்து, டெல்லி மேலிடத்திற்குத் தோள் கொடுத்த ஒரு பலமான கூட்டாளியை, வெறும் தற்காலிக அரசியல் லாபத்திற்காகவும், சில இடங்களின் கணக்குகளுக்காகவும் காங்கிரஸ் கட்சி உதாசீனப்படுத்தத் துவங்கியதாகத் தகவல்கள் வெளியாகி வருகின்றன. தமிழ்நாட்டின் புதிய அரசியல் மாற்றங்களை நோக்கி காங்கிரஸ் காய் நகர்த்துவது திமுக-விற்கு இழைக்கப்பட்ட அப்பட்டமான துரோகமாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

புதிய வரவும் காங்கிரஸின் சந்தர்ப்பவாதமும்:

காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கஷ்டமான காலக்கட்டங்களில் எல்லாம் உண்மையான தோழனாய் நின்ற திமுக-வை ஓரங்கட்டிவிட்டு, அரசியலுக்குப் புதிதாக வந்துள்ள, எந்தவொரு பெரிய அனுபவமும் இல்லாத ஒரு நடிகரின் கட்சியை நோக்கி காங்கிரஸ் ஓடிச்சென்று ஆதரவு தருவது அரசியல் வட்டாரங்களில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இத்தனை கால உழைப்பையும் விசுவாசத்தையும் மதிக்காமல், புதிய தற்காலிகக் கவர்ச்சியை நோக்கி காங்கிரஸ் நகர்வதை நடுநிலையான மக்கள் கூட ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. காங்கிரஸின் இத்தகைய தற்காலிக மாறும் போக்கு, மக்கள் மத்தியில் ஒருவித அதிருப்தியையும், அதன் மீதான நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கும் சூழலையும் உருவாக்கியுள்ளது.

பிற மாநிலக் கட்சிகளுக்கு விழுந்த சம்மட்டி அடி:

"திமுக போன்ற ஒரு மிக விசுவாசமான, பாரம்பரியமிக்க கூட்டணிக் கட்சிக்கே காங்கிரஸ் இந்த நிலையை ஏற்படுகிறது என்றால், நாளை நமக்கு என்ன நடக்கும்?" என்ற அச்சமும் அதிருப்தியும் இந்தியாவின் பிற சக்திவாய்ந்த மாநிலக் கட்சிகளுக்குள் தீயாய் பரவியுள்ளது.

மேற்கு வங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜி (திரிணாமுல் காங்கிரஸ்), மகாராஷ்டிராவில் உத்தவ் தாக்கரே (சிவசேனா), டெல்லி மற்றும் பஞ்சாபில் அரவிந்த் கெஜ்ரிவால் (ஆத்மி), உத்தரப் பிரதேசத்தில் அகிலேஷ் யாதவ் (சமாஜ்வாதி) எனப் பல மாநிலத் தலைவர்கள் ஏற்கனவே காங்கிரஸின் 'பெரிய அண்ணன்' மனப்பான்மையால் அதிருப்தியில் இருந்தனர். 

இப்போது திமுக-விற்கு நடந்துள்ள இந்த விவகாரம், அவர்களின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. காங்கிரஸை இனி எவ்வளவு தூரம் நம்பலாம் என்ற பெரிய கேள்விக்குறியை இது பிராந்தியத் தலைவர்கள் மத்தியில் விதைத்துவிட்டது.

மத்தியில் மூன்றாவது அணியின் எழுச்சி:

காங்கிரஸின் இந்த நம்பகத்தன்மையற்ற போக்கின் விளைவாகத்தான், தற்போது தேசிய அரசியலில் "பாஜக-வும் அல்லாத, காங்கிரஸும் அல்லாத" ஒரு வலுவான மூன்றாவது அணியை உருவாக்குவதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் தீவிரமடைந்துள்ளன. மாநில சுயாட்சியையும், பிராந்தியக் கட்சிகளின் சுயமரியாதையையும் பாதுகாக்கத் தலைவர்கள் ஒன்றிணையத் துவங்கிவிட்டனர்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ராகுல் காந்தியைப் பிரதமராக்கப் பாடுபட்ட கூட்டாளிகளையே பலவீனப்படுத்த நினைக்கும் காங்கிரஸின் இந்த அரசியல் நகர்வு, அக்கட்சியை தேசிய அளவில் முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தும் நிலையை நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

கூட்டணிக் கட்சிகளை மதிக்காத எந்தவொரு தேசியக் கட்சியும் மாநிலக் கட்சிகளின் ஆதரவின்றி டெல்லி அரியணையைத் தொட முடியாது என்பதே தற்போதைய எதார்த்தம்!

-Yozen Balki 💢 

நெய்யின் பயன்பாடு: தமிழ்நாடு Vs ராஜஸ்தான் - ஒரு சுவாரசியமான உணவுப் புவியியல் பார்வை!

இந்திய சமையலறைகளில் நெய்க்கு எப்போதும் ஒரு தனித்துவமான இடம் உண்டு. 

தெய்வீக வழிபாடுகள் முதல் தினசரி உணவின் ருசி வரை நெய்யின் மணம் நம் கலாச்சாரத்தோடு கலந்தது. ஆனால், இந்திய வரைபடத்தில் தெற்கே இருக்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும், மேற்கே இருக்கும் ராஜஸ்தானுக்கும் இடையே இந்த தங்க நிற திரவத்தைப் பயன்படுத்துவதில் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் உள்ள வித்தியாசம் காணப்படுகிறது. அது ஏன் என்று அலசுகிறது இந்த கட்டுரை!


ஒரே நாடு, ஒரே உணவுப் பொருள்... ஆனால் இரு வேறு கலாச்சாரப் பயன்பாடுகள்! இதைப்பற்றிய ஒரு சுவாரசியமான ஒப்பீட்டுப் பதிவு தான் இது.

நெய் பற்றிய முக்கிய உண்மைகள்...

நெய்யில் புரோட்டீன் இல்லை: பலரும் பாலில் இருந்து வருவதால் நெய்யில் புரதச்சத்து (Protein) இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால், நெய் என்பது 99% தூய்மையான ஆரோக்கியமான கொழுப்பு (Healthy Fats) ஆகும். பாலில் உள்ள நீர்ச்சத்தும், புரதச்சத்தும் (Milk Solids) நீக்கப்பட்ட பிறகே நெய் கிடைக்கிறது.

கெடாத தங்கம் நெய்: தூய்மையான நெய்யில் ஈப்பதம் இல்லாததால், அதை பிரிட்ஜில் வைக்காமலேயே பல வருடங்களுக்குக் கெடாமல் சேமிக்க முடியும்.

அதிவேக ஆற்றல்: நெய்யில் உள்ள நடுத்தர சங்கிலிக் கொழுப்பு அமிலங்கள் (MCTs) கல்லீரலால் நேரடியாக உறிஞ்சப்பட்டு, உடலுக்கு உடனடியாக அசுர ஆற்றலை வழங்குகின்றன.

வைட்டமின்களின் புகலிடம்: கொழுப்பில் கரையக்கூடிய வைட்டமின்களான A, D, E, மற்றும் K ஆகிய ஊட்டச்சத்துக்கள் நெய்யில் ஏராளமாக உள்ளன.

தனிநபர் நுகர்வு: ஒரு நேரடி ஒப்பீடு (Per Capita Consumption):
நெய் நுகர்வில் ராஜஸ்தான் தமிழ்நாடு:

ஒரு நபர் ஒரு நாள் நுகர்வு ராஜஸ்தானில் 15 முதல் 25 கிராம் (3 - 5 ஸ்பூன்)

அதுவே தமிழ்நாட்டில் 1 முதல் 3 கிராம் (அரை ஸ்பூனுக்கும் குறைவு)

மாதாந்திர குடும்ப நுகர்வு ராஜஸ்தானில் 2 கிலோ முதல் 3 கிலோ வரை (சில வீடுகளில் 15 கிலோ டப்பாக்கள்)

அதுவே தமிழ்நாட்டுக்கு வெறும் 200 மில்லி முதல் 500 மில்லி வரை மட்டுமே!!

தமிழ்நாடு: சமையல் முறை உணவின் மீது தாராளமாக ஊற்றி அல்லது நனைத்துச் சாப்பிடுவது. தாளிக்க அல்லது பலகாரங்கள் செய்ய ஒரு சுவையூட்டியாகப் பயன்படுத்துவது.

ராஜஸ்தான்: கிலோ கணக்கில் நெய்யை ரொட்டியில் நனைத்து சாப்பிடும் பாலைவன ராயல்ஸ்!

ராஜஸ்தான் ஒரு வறண்ட மாநிலமாக இருந்தாலும், இந்தியாவிலேயே பால் மற்றும் நெய் உற்பத்தியில் முன்னணியில் உள்ளது. அங்கு மக்கள் நெய்யை அள்ளிப் பருகுவதற்குக் காரணங்கள்:

1. வறட்சியைத் தாங்கும் கால்நடைகள்:

இராஜஸ்தானில் சுமார் 5.6 கோடி கால்நடைகள் உள்ளன. அங்குள்ள 'இராதி', 'தார்பார்கர்' மாடுகளும், 'முருகா' எருமைகளும் கொழுப்பு நிறைந்த தடிமனான பாலை வறட்சி காலத்திலும் வாரி வழங்குகின்றன.

2. புவியியல் கட்டாயம்: முற்காலத்தில் பாலைவன வெப்பத்தில் பால் கெட்டுப்போகாமல் இருக்க, அதை நெய்யாக மாற்றிச் சேமிப்பது அவர்களின் தேவையாக இருந்தது.

3. கம்பு ரொட்டியின் தோழன் நெய்: அவர்களின் முதன்மை உணவான கம்பு ரொட்டி (Bajra Roti) மிகவும் வறட்சியாக இருக்கும். அதை மென்று விழுங்கவும், செரிமானம் செய்யவும் தாராளமாக நெய் தேவைப்படுகிறது. மேலும், பாலைவனக் கடுங்குளிரில் உடலை வெதுவெதுப்பாக வைக்க நெய் உதவுகிறது.

தமிழ்நாடு: அளவோடு நெய்யை ரசிக்கும் நறுமணக் கலாச்சாரம்!

தமிழ்நாட்டில் பால் நுகர்வு மிக அதிகம் என்றாலும், நெய்யை நாம் தினசரி சமையல் எண்ணெயாகப் பயன்படுத்துவதில்லை.

1. தாவர எண்ணெய்களின் ஆதிக்கம்:

தமிழக தட்பவெப்ப நிலைக்கு உடலைக் குளிர்ச்சியாக வைத்திருக்கக் கூடிய நல்லெண்ணெய், கடலை எண்ணெய் மற்றும் தேங்காய் எண்ணெய்களையே நாம் 90% சமையலுக்குப் பயன்படுத்துகிறோம்.

2. மணத்திற்கு முன்னுரிமை: 

நாம் நெய்யை அளவாகப் பயன்படுத்தினாலும், தரத்திற்கு முக்கியத்துவம் தருகிறோம். முருங்கை இலை போட்டு நன்கு காய்ச்சப்பட்ட, மணல் மணலான தீவிர நறுமணம் கொண்ட நெய்யைத் தான் தமிழர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

3. குறிப்பிட்ட உணவுகள்: 

பருப்பு சாதம், சர்க்கரைப் பொங்கல், நெய் தோசை, பிரியாணி மற்றும் தீபாவளி பலகாரங்கள் (மைசூர்பாகு, அல்வா) போன்ற குறிப்பிட்ட சுவைகளுக்காக மட்டுமே தமிழகச் சமையலறைகளில் நெய் பாட்டில்கள் திறக்கப்படுகின்றன.
தட்பவெப்ப நிலைதான் உணவைத் தீர்மானிக்கிறது!

ராஜஸ்தான் மக்கள் லிட்டர் கணக்கில் நெய் சாப்பிட்டாலும், அவர்கள் பாலைவன வெயிலில் செய்யும் கடினமான உடல் உழைப்பு அந்த கலோரிகளை எரிக்க உதவுகிறது. ஆனால், ஆண்டு முழுவதும் வெப்பமண்டலக் காலநிலையைக் கொண்ட தமிழ்நாட்டில், உட்கார்ந்தே வேலை செய்யும் நவீன வாழ்க்கை முறைக்கு அதிகப்படியான நெய் நுகர்வு தேவையற்றது.

ஆக, உணவு என்பது அந்தந்த நிலத்தின் தட்பவெப்ப நிலையைப் பொறுத்தது. ராஜஸ்தான் உணவு முறை அவர்களுக்கு ஆரோக்கியம்; தமிழ்நாட்டின் எண்ணெய் மற்றும் மிதமான நெய் பயன்பாடு நமக்கு ஆரோக்கியம்! 

தமிழ்நாட்டு மக்கள் தங்கள் பாரம்பரிய நல்லெண்ணெயோடு சேர்த்து, 
தினமும் 1 - 2 ஸ்பூன் நெய்யை உணவில் சேர்த்துக் கொள்வது ஒட்டுமொத்த உடல்நலத்திற்கும், குடல் ஆரோக்கியத்திற்கும் மிகச் சிறந்தது.

இந்த கட்டுரையை நான் இப்போது எழுதுவதற்கு காரணம் நேற்று ஒரு ராஜஸ்தான் கிராமத்து உணவு பழக்க வழக்கம் பற்றி பார்த்தேன். அதில் நெய்யை அவர்கள் லிட்டர் லிட்டராக பயன்படுத்துவது கண்டு ஆச்சரியப்பட்டேன். நாம் மட்டும் தமிழ்நாட்டில் ஏன் அப்படி நெய்யை அதிகமாக பயன்படுத்துவது இல்லை என்று வருத்தமாக இருந்தது.

பிறகு ஆய்வு செய்து பார்த்ததில், நம்முடைய தற்போதைய உணவு முறை தான் சிறந்தது என்று நிம்மதி அடைந்தேன்!

இந்தக் கட்டுரை நெய் பயன்பாடு பற்றிய நம்முடைய சந்தேகங்களை போக்கி தெளிவுபடுத்தும் என்று எழுதியுள்ளேன்! 

-Yozen Balki 💢 


ஞாயிறு, 20 செப்டம்பர், 2026

UI Must Have Two Doors: Basic Mode & Advanced Mode: Request to Google.

From Google Maps and Smart TVs to Everyday Machines — Have We Forgotten the Ordinary Human Being?

Who Asked for a Thousand Buttons?

There is something deeply strange happening in the world of technology.
We are surrounded by machines that are becoming increasingly “smart” — smart phones, smart TVs, smart watches, smart homes, smart cars, smart doors and countless other smart devices.


But I have a simple question:
As technology becomes smarter, why is using it becoming harder for ordinary human beings?

Who asked for a thousand buttons?
Who asked for hundreds of menus, sub-menus, settings, permissions, notifications, icons, gestures and hidden functions?
And more importantly, who decided that every human being should understand all of them?

I am not against technology.
Quite the opposite.

I have enormous respect for science and technology. I have watched technology transform human life in ways that previous generations could hardly have imagined.
My objection is not to technological progress.
My objection is to unnecessary complexity.
Before I Criticise Google, Let Me Say This
Before I criticise Google, I want to make one thing absolutely clear.

I have enormous respect for Google.
In fact, I consider Google one of the greatest forces for linguistic inclusion the world has ever seen. I sometimes think of Google as a guardian of the world's languages.
Think about what Google has done.
It has given space to languages spoken by millions, languages spoken by thousands, and even languages that many people outside their own communities may never have heard of.

It has created tools that allow people speaking different languages to communicate, search, read, learn and translate across linguistic boundaries.
To me, Google is almost like a global university of languages, a place where the world's linguistic diversity is not merely tolerated, but made accessible to billions of people.

I genuinely admire that.
I have written articles appreciating Google's contribution to languages and communication, and I have great respect for the people who have made this possible.
I sometimes wonder whether even the most powerful and respected governments in the world could have accomplished something of this scale, across so many languages and so many countries, with the same speed and accessibility.

Google has done something extraordinary for humanity in this respect.
And that is precisely why I feel comfortable criticising Google.

My criticism does not come from contempt.
It comes from expectation.
When you deeply respect an institution, you are also entitled to ask it difficult questions.
So this article is not an attack on Google.
It is a friendly but firm challenge from someone who genuinely values what Google has given the world:

Please do not make the future of technology unnecessarily difficult for the very human beings you have worked so hard to connect.
That is a different matter altogether.
The Smart TV That Sometimes Makes Me Feel Stupid.

Take a modern Smart TV.
I want to switch it on and watch a programme.
That is all.
But the television may now offer hundreds of channels, streaming platforms, apps, voice controls, Bluetooth connections, network settings, picture modes, sound modes, parental controls, privacy settings, device connections and countless other options.
Somewhere inside this enormous technological universe is the simple function I actually wanted: Watch television.

Even technically comfortable young people may use only a fraction of the functions available on their television.
Then what happens to an elderly person?
What happens to someone who did not grow up with smartphones?

What happens to a person who has limited literacy or limited digital experience?
Should they feel that they are unintelligent simply because they cannot find the programme they want?
I don't think so.

The problem is not always the user. Sometimes the design is the problem.
Google Maps: A Map Is a Map, Until It Becomes Something Else. This brings me to Google. Google has created extraordinary products that billions of people use. Google Maps is one of them.

I use Maps to find places, understand routes, locate businesses and navigate from one place to another.
That is its basic mental model.
But over time, business-management functions have increasingly become part of the Maps experience.

Google retired its separate Google My Business mobile app and moved Business Profile management into Google Search and Google Maps.

I understand the logic.
A business exists at a physical location. Customers need to find it. Maps needs business information. Business owners need to update that information.
There is a genuine connection between the two.

But there is a fundamental difference between integration and confusion.
A customer opens Maps because he wants to find a place.
A business owner opens a business-management interface because he wants to manage his business.
These are two different jobs.
Why not make that distinction visually obvious?

Why not say:
MAPS
and then provide a clearly separated:
BUSINESS
section?

That would be like putting a proper wall between a living room and a bathroom.
Both can exist in the same house.
But we don't remove the wall and tell the family:
“Don't worry. The bathroom is somewhere inside the living room.”
A Wall Is Not a Bad Thing either.
We sometimes misunderstand the idea of simplicity.

When I say that technology needs a “wall”, I am not asking companies to remove advanced functions.
I am asking them to separate them.
Give me the things I need every day.
And then give the expert access to everything else.

Nothing needs to be removed.
Nothing needs to be made less powerful.
The complexity simply needs to be placed where it belongs.
This brings me to what I believe should become a basic principle of modern interface design.

UI Must Have Two Doors: Basic Mode & Advanced Mode.
One application.
One system.
One technology.
But two clearly defined doors.

BASIC MODE
For ordinary users.
Show me what I need.
Hide what I don't need.
Make the essential functions obvious.
Let me accomplish my task without making me study the machine.

ADVANCED MODE
For professional and technically experienced users. Give them every setting, every option, every sophisticated function they want.
Nothing is taken away from them.
The difference is simply that the complexity is no longer forced upon everyone.
This is not “dumbing down” technology.
It is intelligent design.

A professional photographer may want hundreds of controls on a camera.
I may simply want to take a photograph.
The camera should accommodate both of us.
It should not force me to understand photography before allowing me to take a picture.

Technology Should Hide Its Complexity
A good machine can be extraordinarily complicated inside and extraordinarily simple outside.
Think about an elevator. Inside that box is a tremendous amount of engineering.

But the user does not need to understand the motor, cables, control systems, sensors or safety mechanisms.
He presses a button. The elevator does the rest. That is intelligent technology.
The intelligence is hidden inside the machine instead of being placed on theo user's shoulders.

Unfortunately, many modern digital products seem to be moving in the opposite direction. Their complexity is increasingly being displayed to the user. The user is expected to learn the machine instead of the machine learning how to serve the user.

And Then There Are Elderly People
This issue becomes much more serious when we think about ageing.
All of us are young only once.
If we are fortunate, we grow older.
Our eyesight changes.
Our hearing changes.
Our fingers may become less precise.
Our memory may not be as quick as it once was.

Our patience with unnecessary complexity may decrease. And one day, the person who designed the complicated interface may himself become the person struggling to use it. That is why accessibility should not be treated as a special feature for a small group of people.

Ageing is something most of us will experience.
Designing for older people is, in a very real sense, designing for our future selves.
What About People Who Are Not Highly Educated?
There is another uncomfortable truth.
The world does not consist only of engineers, programmers, designers, graduates and technology enthusiasts.

Millions of ordinary people live in villages, towns and cities across the world.
They speak different languages.
They have different levels of education.
They have different experiences with technology.
Some may be brilliant at farming.
Some may be excellent mechanics.
Some may be wonderful teachers, shopkeepers, artists, drivers, cooks or craftsmen.

A person does not become unintelligent because he does not understand a complicated digital interface.
Human intelligence cannot be measured by the number of menus someone knows how to navigate.
The Arrogance of Modern Technology
Perhaps the biggest problem is not technology itself.
Perhaps it is the attitude behind some technology.

There can be a subtle arrogance in the assumption that:
“If we can build it, the user should learn how to use it.”
No.
The responsibility should often be reversed.
If we can build something complicated, we should also be capable of making its use simple.

A product containing 500 features is not automatically better than a product containing 50.
Sometimes the product with 50 features is better because the 50 useful functions are immediately understandable.
Technology should not be a demonstration of what engineers know.

It should be a demonstration of how well engineers understand human beings.
Google, This Is My Question
So, Google, I have one simple question.
You have some of the world's greatest technological resources.
You can build enormously sophisticated systems.

You can connect Maps, Search, Business Profiles, advertising, payments and countless other services.
But when you put all these things together, please remember one thing:
The human being looking at the screen has only two eyes, two hands and one brain.
He may not want to learn your entire ecosystem.

He may simply want to find a place.
Or manage his small business.
Or watch television.
Or open a door.
Or make a phone call.
Or pay a bill.
Please don't make him feel that he needs a computer science degree to do it.

Google Has the Power to Set an Example
And this is precisely why I expect more from a company like Google.

A company with Google's technological reach, global presence and enormous influence has the ability to do something that could benefit not just its own users, but the entire technology industry.

Why not create a genuinely simple Basic Mode and a clearly separated Advanced Mode, within the same application?
One application.
One ecosystem.
But with a clear wall between the two worlds.
Let the ordinary user enter the Basic Mode and see only what is necessary.
Let the advanced user open the door to Advanced Mode and access every sophisticated function he wants.
Nothing needs to be removed.
Nothing needs to be dumbed down.
The complexity simply needs to be placed where it belongs.

If Google were to adopt such a philosophy across its products, it could become an example for the rest of the technology industry.
Other companies might follow.

Smart TVs could follow.
Home appliances could follow.
Public machines could follow.
Banking applications could follow.
Cars could follow.
Medical and scientific equipment could follow. And gradually, we might build a technological world in which science becomes more accessible without becoming less powerful.
That, to me, would be genuine technological progress.

Because the real achievement of science is not merely to discover something extraordinarily complicated.
The real achievement is to take that extraordinary knowledge and make it usable by an ordinary human being.
Imagine a world where an elderly person can confidently use a smart device without fear.

Imagine a person with little formal education being able to use a sophisticated machine without feeling ashamed or dependent on someone else.
Imagine a child being able to understand the basic function of a device without being confronted by hundreds of unnecessary choices.

That is the kind of technological future I would like to see. And perhaps a company like Google  precisely because it has the reach and influence to do so, could lead that change.
Build the wall.
Keep the doors open.
Give the expert all the power he needs.
Give the ordinary human being all the simplicity he deserves.

And let both use the same technology.
That would not make technology less intelligent.
It would make technology more humane.
And perhaps that is the next great revolution we need:
Not smarter machines.
But machines that are smart enough to remain simple.

Not technology that shows us how clever it is. Technology that understands how human we are.

- Yozen Balki 💢