பொறுமையை இழக்கும் நம் தலைமுறைக் குழந்தைகள்!

உடனடி இன்பங்களின் உலகில், மனித மனம் சந்திக்கும் உளவியல் நெருக்கடி:

இன்றைய மனிதன் எல்லாவற்றையும் வேகமாகப் பெற விரும்புகிறான். உணவு முதல் பொழுதுபோக்கு வரை, கல்வி முதல் வேலைவாய்ப்பு வரை, நட்பு முதல் காதல் வரை எல்லாவற்றிலும் உடனடி முடிவுகளை எதிர்பார்க்கிறான். காத்திருப்பது அவனுக்குச் சிரமமாகிவிட்டது. எதிர்பார்த்தது உடனே கிடைக்காவிட்டால் ஏமாற்றம், கோபம், எரிச்சல், மன அழுத்தம் ஆகியவை உருவாகின்றன.

இது வெறும் வாழ்க்கை முறை மாற்றமா? அல்லது மனிதனின் உளவியல் கட்டமைப்பிலேயே ஏற்பட்டுவரும் மாற்றமா?

 1. விவசாய வாழ்க்கை கற்றுக்கொடுத்த பொறுமை

ஒரு காலத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கை இயற்கையோடு இணைந்திருந்தது. விவசாயம் என்பது வெறும் தொழில் அல்ல; அது ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்.

விதை விதைத்த விவசாயி மறுநாள் சென்று அறுவடை எதிர்பார்க்க மாட்டான். மழைக்காகக் காத்திருப்பான். முளை விடுவதற்காகக் காத்திருப்பான். செடி வளர்வதற்காகக் காத்திருப்பான். பூப்பதற்கும் காய்ப்பதற்கும் காத்திருப்பான்.

தென்னை மரம் நடுபவர் அதன் பலனைப் பெறுவதற்கு ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும். பனை மரத்தின் பயன்களை அனுபவிக்கவும் நீண்ட காலம் தேவைப்படும்.

இந்தக் காத்திருப்பில் மனிதன் ஒரு முக்கியமான உளவியல் பண்பைக் கற்றுக்கொண்டான். அதுதான் Delayed Gratification எனப்படும் உடனடி இன்பத்தைத் தள்ளிப்போட்டு, எதிர்காலப் பலனுக்காகக் காத்திருக்கும் மனப்பக்குவம்.

ஆனால் விவசாயச் சமூகத்திலிருந்து தொழிற்சாலைச் சமூகத்திற்கும், அங்கிருந்து டிஜிட்டல் சமூகத்திற்கும் மாறியபோது மனிதனின் அன்றாட அனுபவங்களும் மாறின.

இது விவசாயத்திலிருந்து தொழிற்சாலைக்கு மாறியதன் நேரடி விளைவு என்று மட்டும் கூற முடியாது. நகரமயமாக்கல், நுகர்வுக் கலாச்சாரம், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஆகியவையும் இந்த மாற்றத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

 2. உடனடியாகக் கிடைக்கும் உலகம்!

இன்றைய குழந்தைக்கு எதையாவது தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நூலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. சில நொடிகளில் கூகுளில் கிடைத்துவிடுகிறது.

பிடித்த பாடலைக் கேட்க வானொலிக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. உணவு வேண்டும் என்றால் வீட்டில் சமைக்கப்படும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. கைப்பேசியில் ஆர்டர் செய்தால் வீட்டிற்கே வந்துவிடுகிறது.

பொழுதுபோக்கு வேண்டுமா? ஆயிரக்கணக்கான வீடியோக்கள் காத்திருக்கின்றன.

இவை அனைத்தும் மனித வாழ்க்கையை வசதியாக்கியிருக்கின்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

எல்லாமே உடனடியாகக் கிடைக்கும் பழக்கம், கிடைக்காதபோது காத்திருக்கும் மனப்பக்குவத்தைக் குறைக்கிறதா?

சிலரிடம் இது தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.

ஒரு வீடியோ சில நொடிகளில் சுவாரசியமாக இல்லாவிட்டால் அடுத்த வீடியோவுக்குச் செல்கிறார்கள். ஒரு புத்தகத்தின் முதல் பத்து பக்கங்களில் ஆர்வம் ஏற்படாவிட்டால் புத்தகத்தை மூடிவிடுகிறார்கள். ஒரு முயற்சியில் உடனடியாக வெற்றி கிடைக்காவிட்டால் முயற்சியையே கைவிடுகிறார்கள்.

இதனால் நீண்ட நேரம் கவனம் செலுத்துதல், தொடர்ச்சியாக முயற்சி செய்தல், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் போன்ற திறன்களை வளர்ப்பது சவாலாக மாறுகிறது.

3. சமூக ஊடகங்களும் மனிதனின் கவனமும்

இன்றைய சமூக ஊடகங்கள் மனிதனின் கவனத்தைப் பெறுவதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஒவ்வொரு நொடியும் புதிய தகவல், புதிய படம், புதிய செய்தி, புதிய பொழுதுபோக்கு என்று மூளை தொடர்ந்து தூண்டப்படுகிறது.

குறிப்பாக குறுகிய நேர வீடியோக்கள், தொடர்ச்சியான அறிவிப்புகள், எதிர்பாராத புதிய உள்ளடக்கங்கள் ஆகியவை சிலரிடம் மீண்டும் மீண்டும் கைப்பேசியைப் பார்க்கும் பழக்கத்தை உருவாக்குகின்றன.

மூளையின் வெகுமதி எதிர்பார்ப்பு அமைப்பில் டோபமைன் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. புதிய அனுபவங்கள் மற்றும் எதிர்பார்க்கப்படும் வெகுமதிகள் இந்த அமைப்பைச் செயல்படுத்துகின்றன.

இதனால் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய தூண்டுதலைத் தேடும் பழக்கம் வலுப்பெறலாம்.

ஆனால் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். டோபமைன் என்பது மகிழ்ச்சிக்கான ஒரே வேதிப்பொருள் அல்ல. அதேபோல் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொருவருக்கும் மூளை பாதிப்பு ஏற்படுகிறது என்றும் கூற முடியாது.

பிரச்சினை பயன்பாட்டின் அளவு, அதன் தன்மை, தூக்கத்தின் தரம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பாதிப்பு ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.

4.பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் அதிகரிக்கும் பொறுமையின்மை

கல்வி நிறுவனங்கள் அறிவைப் பெறுவதற்கான இடங்கள் மட்டுமல்ல. அவை சமூக வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொடுக்கும் இடங்களும்கூட.

ஒரு மாணவன் தனது நண்பனுடன் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டால் அதை எப்படிக் கையாள வேண்டும்?

தோல்வியடைந்தால் அதை எப்படிச் சமாளிக்க வேண்டும்?

தனக்கு எதிரான கருத்தைக் கேட்டால் எப்படிப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?

இவை அனைத்தும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் சில கல்வி நிறுவனங்களில் சிறிய கருத்து வேறுபாடுகள்கூட பெரிய மோதல்களாக மாறுகின்றன. அவமானப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்வது, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போவது, சக மாணவர்களை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது, சமூக ஊடகங்களில் ஏற்படும் பிரச்சினைகளை நேரடியாகக் கொண்டுவருவது போன்றவை மோதல்களை அதிகரிக்கலாம்.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது, மாணவர்களிடம் அறிவு வளர்வதோடு உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் திறனும் வளர்கிறதா என்பதைத்தான்.

புத்திசாலித்தனம் என்பது எவ்வளவு விரைவாகப் பதில் சொல்கிறோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை. கோபம் வரும்போது எவ்வளவு நிதானமாக இருக்கிறோம் என்பதிலும் இருக்கிறது.

5.பெண்களிடமும் அமைதியின்மை அதிகரிக்கிறதா?

பொதுவாகப் பெண்கள் அமைதியானவர்கள், ஆண்கள் அதிக கோபப்படுபவர்கள் என்ற ஒரு சமூகப் பார்வை நம்மிடம் நீண்டகாலமாக இருந்திருக்கிறது.

ஆனால் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் திறன் என்பது பாலினத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.

இன்றைய பெண்களும் ஆண்களைப் போலவே வேகமான சமூக மாற்றங்களைச் சந்திக்கிறார்கள். கல்வி, வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள், பொருளாதார அழுத்தங்கள், சமூக ஊடக ஒப்பீடுகள் எனப் பல காரணிகள் அவர்களின் மனநிலையைப் பாதிக்கலாம்.

பெண்களிடம் அமைதி குறைந்துவிட்டது என்று பொதுவாகக் கூறுவதைவிட, இருபாலரிடமும் உணர்ச்சிகளைக் கையாளும் திறனை வளர்ப்பதற்கான தேவை அதிகரித்திருக்கிறது என்று பார்ப்பதே சரியான அணுகுமுறை.

அமைதி என்பது பலவீனம் அல்ல. அது ஒரு மனப்பயிற்சி.

 6. வன்முறை வீடியோ கேம்களும் குழந்தைகளின் மனநிலையும்

இன்றைய குழந்தைகள் விளையாடும் சில வீடியோ கேம்களில் துப்பாக்கிச் சூடு, கொலை, தாக்குதல், போர் போன்ற காட்சிகள் அதிகமாக இடம்பெறுகின்றன.

குறிப்பாகச் சிறுவர்கள் விளையாடும் சில கேம்களில் வெற்றி பெறுவதற்கான வழியாக வன்முறை சித்தரிக்கப்படுகிறது.

இதைப் பற்றிய உளவியல் ஆய்வுகள் பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வருகின்றன.

வன்முறையை அதிகமாகக் கொண்ட விளையாட்டுகள் சில குழந்தைகளிடம் குறுகிய கால ஆக்கிரமிப்பு எண்ணங்கள் அல்லது ஆக்ரோஷமான எதிர்வினைகளை அதிகரிக்கக்கூடும் என்று சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆனால் வன்முறை வீடியோ கேம் விளையாடும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் வன்முறையாளராக மாறிவிடும் என்று கூறுவது அறிவியல் ரீதியாகச் சரியானதல்ல.

குழந்தையின் வயது, குடும்பச் சூழல், பெற்றோரின் கண்காணிப்பு, விளையாடும் நேரம், ஏற்கெனவே உள்ள நடத்தைப் பிரச்சினைகள் எனப் பல காரணிகள் முக்கியமானவை.

எனவே குழந்தைகளின் விளையாட்டுத் தேர்விலும் நேரக் கட்டுப்பாட்டிலும் பெற்றோர்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

விளையாட்டு என்பது மகிழ்ச்சியையும் படைப்பாற்றலையும் வளர்க்க வேண்டும். வன்முறையை மட்டுமே பொழுதுபோக்காகக் கற்றுக்கொடுக்கக் கூடாது.

 7. மீண்டும் பொறுமையை வளர்ப்பது எப்படி?

பொறுமை என்பது பிறக்கும்போதே முழுமையாகக் கிடைக்கும் பண்பு அல்ல. அதைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதன் மூலம் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

இதற்காகப் பெரிய உளவியல் சிகிச்சைகளோ, சிக்கலான பயிற்சிகளோ அவசியமில்லை.

சிறிய வாழ்க்கை மாற்றங்களே நல்ல தொடக்கமாக அமையும்.

1. இயற்கையுடன் நேரம் செலவிடுங்கள்: ஒரு செடியை வளருங்கள். தினமும் அதைப் பாருங்கள். அதன் வளர்ச்சிக்காகக் காத்திருங்கள்.

2. வாசிப்புப் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்: தினமும் குறைந்தது 20 நிமிடங்கள் கைப்பேசியை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு ஒரு புத்தகத்தைப் படியுங்கள்.

3. உடனடி பதிலைத் தவிருங்கள்: கோபம் வரும்போது உடனடியாகப் பதில் சொல்லாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருங்கள்.

4. தியானம் செய்யுங்கள்: தினமும் 10 முதல் 15 நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து உங்கள் எண்ணங்களைக் கவனியுங்கள்.

5. குழந்தைகளுக்குக் காத்திருக்கக் கற்றுக்கொடுங்கள்: எல்லாவற்றையும் உடனடியாக வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சில விஷயங்களுக்காகக் காத்திருப்பதும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான் என்பதைப் புரியவையுங்கள்.

6. தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகுங்கள்: தோல்வி என்பது வாழ்க்கையின் முடிவு அல்ல. அது அடுத்த முயற்சிக்கான அனுபவம் என்பதை உணர்த்துங்கள்.

7. குடும்ப உரையாடல்களை அதிகரியுங்கள்: உணவு உண்ணும் நேரத்தில் கைப்பேசிகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு ஒருவருக்கொருவர் பேசுங்கள்.

8. எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு நாம் கொடுக்க வேண்டிய மிகப்பெரிய சொத்து

நாம் குழந்தைகளுக்குச் சொத்துக்களைக் கொடுக்கிறோம். நல்ல கல்வியைக் கொடுக்கிறோம். நவீன தொழில்நுட்பங்களைக் கொடுக்கிறோம். உலகத்தையே அவர்களின் கைகளுக்குள் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கையில் எது கிடைக்காவிட்டாலும் மனதை இழக்காமல் இருப்பதற்கான பயிற்சியைக் கொடுக்கிறோமா?

விரும்பியது கிடைக்காதபோது ஏமாற்றத்தைச் சமாளிப்பது எப்படி?

மற்றவர்கள் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ளாதபோது நம்மை நாமே ஏற்றுக்கொள்வது எப்படி?

தோல்வியடைந்தால் மீண்டும் எழுவது எப்படி?

கோபம் வரும்போது அமைதியாக இருப்பது எப்படி?

இவைதான் ஒரு மனிதனின் உண்மையான வாழ்க்கைத் திறன்கள்.

குழந்தைகளுக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுப்பதைவிட, எல்லாம் கிடைக்காத சூழ்நிலையிலும் மகிழ்ச்சியாக வாழக்கூடிய மனப்பக்குவத்தைக் கொடுப்பதே முக்கியம்.

நிறைவாக...

ஒரு தென்னை மரம் ஒரே நாளில் வளர்வதில்லை. ஒரு பனை மரம் ஒரே மாதத்தில் பயன் தருவதில்லை. இயற்கை தனக்கான கால அட்டவணையின்படி இயங்குகிறது.

ஆனால் மனிதன் மட்டும் இயற்கையின் பொறுமையை மறந்துவிட்டு, எல்லாவற்றையும் வேகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறான்.

வேகம் என்பது முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாக இருக்கலாம். ஆனால் நிதானம் என்பது மன முதிர்ச்சியின் அடையாளம்.

நவீன தொழில்நுட்பத்தை நாம் கைவிட வேண்டியதில்லை. அதற்கு அடிமையாகாமல் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

குழந்தைகளுக்கு வேகமாகச் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதோடு, நிதானமாகச் செயல்படவும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் வேகமாகப் பெறுவது வெற்றியல்ல. கிடைக்காதவற்றுக்காகக் காத்திருக்கும்போதும் மன அமைதியை இழக்காமல் இருப்பதுதான் உண்மையான வெற்றி!

-Chitha Satguru Yozen Balki 

Counseling Psychologist | Subconscious Therapist

📚📚📚

"நாம் குழந்தைகளுக்கு உலகத்தை வேகமாக அடையக் கற்றுக்கொடுக்கிறோம். ஆனால் அந்த உலகத்தில் நிதானமாக வாழக் கற்றுக்கொடுக்க மறந்துவிடுகிறோம்."

📚📚📚