மனிதனுடைய பொழுதுபோக்கு ஒருபோதும் ஒரே இடத்தில் நின்றதில்லை. காலம் மாறும்போதெல்லாம் மனிதனுடைய ரசனையும் மாறியது. அதனுடன் அவன் பொழுதுபோக்கைத் தேடும் முறையும் மாறிக்கொண்டே வந்தது.
ஒரு காலத்தில் மக்களின் பொழுதுபோக்கு என்றால் தெருக்கூத்து. ஒரு கிராமத்தில் தெருக்கூத்து நடந்தால், மக்கள் கூட்டமாகச் சென்று அதைச் சுற்றி அமர்ந்து பார்த்தார்கள். கதை, இசை, நடிப்பு, உரையாடல், எல்லாமும் அந்த மக்களின் பொழுதுபோக்காக இருந்தது.
பின்னர் வானொலி காலம் வந்தது.
வீட்டில் உட்கார்ந்தபடியே உலகத்தையும், செய்திகளையும், இசையையும், நாடகங்களையும் கேட்க முடிந்தது. மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் பொழுதுபோக்கு அவர்களுடைய வீட்டிற்கே வந்தது.
அதன்பிறகு புத்தகம் வாசிக்கும் காலம் தனது முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டால், எழுத்தாளரின் சிந்தனைகள் வாசகரின் மனதிற்குள் நேரடியாகப் பயணம் செய்தன.
பின்னர் வந்தது சினிமா காலம்.
திரையரங்கம் ஒரு மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு மையமாக மாறியது. நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒரே இடத்தில் கூடி, ஒரே கதையை ஒரே நேரத்தில் பார்த்தார்கள்.
அதன்பிறகு வந்த மிகப்பெரிய மாற்றம், தொலைக்காட்சி காலம்.
திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் குறைந்தது. பொழுதுபோக்கு வீட்டிற்குள் வந்துவிட்டது.
தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில் மக்கள், “உங்கள் வீட்டில் டிஷ் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்பதைவிட, “சன் டிவி கனெக்ஷன் இருக்கிறதா?” என்று கேட்கும் அளவுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் இடம் பிடித்தது. அதுதான் ஒரு ஊடகம் வெறும் தொழில்நுட்பமாக இல்லாமல், ஒரு மக்கள் பழக்கமாக மாறும் தருணம்.
பின்னர் வந்தது இணையமும் மொபைல் ஃபோனும். இதுதான் முந்தைய எல்லா மாற்றங்களையும் விட வேகமான மாற்றத்தை உருவாக்கியது. ஒரு தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க நாம் வீட்டில் இருக்க வேண்டும். ஒரு சினிமாவைப் பார்க்க திரையரங்கிற்குச் செல்ல வேண்டும். ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க அதை கையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால் மொபைல்?
பொழுதுபோக்கே நம்முடைய கையில் வந்துவிட்டது. அதன்பிறகு YouTube, Facebook, Instagram போன்ற சமூக ஊடகங்கள் உலகம் முழுவதும் கோடிக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கத் தொடங்கின.
ஒரு பெரிய தொலைக்காட்சி நிறுவனத்திடம் மட்டுமே இருந்த ஒளிபரப்பு சக்தி, ஒரு சாதாரண மனிதனுடைய கையிலிருந்த மொபைல் போனுக்கும் கிடைத்தது. இன்று ஒரு மனிதன் தனது கருத்தைச் சொல்லலாம்.
ஒரு ஆசிரியர் தனது பாடத்தை கற்பிக்கலாம்.
ஒரு உளவியலாளர் தனது அறிவைப் பகிரலாம்.
ஒரு எழுத்தாளர் தனது சிந்தனையை வெளியிடலாம்.
ஒரு தொழிலதிபர் தனது பொருளை விற்கலாம்.
ஒரு கலைஞர் தனது திறமையை உலகத்திற்கு காட்டலாம்.
இதற்கெல்லாம் ஒரு பெரிய ஊடக நிறுவனத்தின் அனுமதி அவசியமில்லை.
ஆனால் இங்கேயும் ஒரு மாற்றம் நின்றுவிடவில்லை. முதலில் நீண்ட வீடியோக்கள் முக்கியமானவை.
பின்னர் குறுகிய வீடியோக்கள் வந்தன. அதிலிருந்து Reels, Shorts போன்ற short-form videos மிகப்பெரிய கவனத்தைப் பெற்றன. மக்களின் நேரம் குறைந்துவிட்டதா?
அல்லது அவர்களின் கவனம் மாறிவிட்டதா? எதுவாக இருந்தாலும், ஊடகத்தின் வடிவம் மீண்டும் மாறத் தொடங்கியது. இப்போது அந்த மாற்றத்தின் அடுத்த கட்டமாக Micro-drama அல்லது குறுநாடக வடிவம் வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது.
ஒரு நீண்ட நாடகத்தை ஒரே நேரத்தில் பார்க்காமல், ஒரு கதையை ஒரு சில நிமிடங்களாகவும், சில நேரங்களில் ஒரு நிமிடத்திற்கும் குறைவான episodes-ஆகவும் பிரித்து வழங்குவது இந்த புதிய வடிவத்தின் தனிச்சிறப்பு.
ஒரு episode முடிந்தவுடன் அடுத்த episode-ல் என்ன நடக்கும் என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்குவது இதன் முக்கியமான உத்திகளில் ஒன்று.
ReelShort, DramaBox, Kuku TV, GoodShort போன்ற platforms இந்த புதிய entertainment category-யில் செயல்பட்டு வருகின்றன.
இந்தியாவிலும் Micro-drama ஒரு தனி entertainment category-ஆக உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. தற்போதைய தொழில்துறை மதிப்பீடுகள், இந்திய Micro-drama சந்தை வரும் ஆண்டுகளில் பல மடங்கு வளரக்கூடும் என்று தெரிவிக்கின்றன.
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
Instagram, YouTube போன்ற பெரிய தளங்களும் இந்த வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டால், தனி Micro-drama நிறுவனங்களுக்கு இடமிருக்குமா?
இருக்கும்.
ஏனென்றால் YouTube என்பது ஒரு பெரிய Video Platform. Instagram என்பது ஒரு Social Platform. ஆனால் ஒரு dedicated Micro-drama platform, “கதை பார்ப்பதற்காகவே” உருவாக்கப்பட்ட ஒரு destination ஆக மாற முடியும்.
ஒரு காலத்தில் மக்கள் “டிஷ் இருக்கிறதா?” என்று கேட்காமல் “சன் டிவி இருக்கிறதா?” என்று கேட்டது போல, எதிர்காலத்தில் “Micro-drama பார்க்கிறாயா?” என்பதற்குப் பதிலாக ஒரு குறிப்பிட்ட platform-ன் பெயரையே மக்கள் சொல்லத் தொடங்கும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது.
ஆனால் எந்த platform அந்த இடத்தைப் பிடிக்கும் என்பது இன்னும் முடிவாகவில்லை. இதில்தான் இன்னொரு மிக முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது.
மாற்றம் ஒன்றுதான் மாறாதது!
ஒரு ஊடகத்தை மக்கள் அதிகமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினால், விளம்பரதாரர்கள் அந்த ஊடகத்தை நோக்கி வரத் தொடங்குகிறார்கள்.
ஏனென்றால் ஒரு நிறுவனம் தனது பொருளை விற்க வேண்டும்.
அதற்கு மக்கள் தேவை.
மக்கள் இருக்கும் இடத்தில் தான் சந்தை உருவாகிறது. சந்தை இருக்கும் இடத்தில்தான் விளம்பரம் செல்கிறது. விளம்பரம் செல்லும் இடத்தில்தான் ஊடகத்திற்கு வருவாய் உருவாகிறது. இதை கொஞ்சம் எளிமையாகச் சொல்வதென்றால்:
"மக்கள் எங்கே இருக்கிறார்களோ அங்கே வியாபாரம் செல்கிறது."
ஆட்கள் வராத ஒரு சிறிய ஊரில் நூற்றுக்கணக்கான கடைகளைத் திறந்து வைத்து யார் வியாபாரம் செய்ய முடியும்? ஆனால் லட்சக்கணக்கான மக்கள் கூடும் ஒரு பெரிய திருவிழாவில் நூற்றுக்கணக்கான வியாபாரிகள் கடை போடுகிறார்கள். அதே நியதி ஊடகத்திற்கும் பொருந்துகிறது.
மக்கள் எங்கே கூடுகிறார்களோ, அங்கே விளம்பரதாரர்களும் வருகிறார்கள். ஆனால் இது பொருட்களை விற்கும் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல.
சிந்தனையை விற்கும் மனிதருக்கும் இதே நியதி தான்!!
ஒருவர் ஒரு பொருளை விற்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு சேவையை விற்கலாம்.
ஒருவர் ஒரு புத்தகத்தை விற்கலாம்.
ஒருவர் தனது திறமையை விற்கலாம்.
அல்லது ஒருவர் எந்தப் பொருளாதார நோக்கமும் இல்லாமல் ஒரு நல்ல கருத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல விரும்பலாம். அவருக்கும் மக்கள் தேவை.
நல்ல கருத்து தனியாக நல்லதாக இருப்பது மட்டும் போதாது. அதை கேட்கத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்களிடம் அது சென்று சேர வேண்டும்.
அதனால், எதிர்காலத்தில் எந்த ஊடகம் முன்னணியில் இருக்கிறது என்பதை கவனிப்பது வியாபாரிகளுக்கு மட்டுமல்ல; சமூக சிந்தனையாளர்கள், ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், உளவியலாளர்கள், கலைஞர்கள், அறிவைப் பகிர விரும்பும் அனைவருக்கும் முக்கியமானது.
நாம் எந்தக் காலத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதை அறிந்து கொள்வது மட்டும் போதாது. மக்கள் எந்த ஊடகத்தில் வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். தெருக்கூத்து காலத்தில் தெருக்கூத்துக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.
வானொலி காலத்தில் வானொலியைச் சுற்றி மக்கள் கூடினார்கள். சினிமா காலத்தில் திரையரங்கம் மக்கள் கூட்டத்தை ஈர்த்தது. தொலைக்காட்சி காலத்தில் வீடு ஒரு திரையரங்கமாக மாறியது.
மொபைல் காலத்தில் அந்தத் திரையரங்கமே ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கைக்குள் வந்துவிட்டது. நாளை என்ன வரும்? அதை நாம் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.
ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்:
ஊடகம் மாறும்.
மக்களின் ரசனை மாறும்.
மக்களின் கவனம் மாறும்.
தொழில்நுட்பம் மாறும்.
ஆனால்..
மக்களை அடைந்து, அவர்களிடம் ஒரு பொருளையோ, ஒரு சிந்தனையையோ, ஒரு நல்ல கருத்தையையோ கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை நியதி மட்டும் ஒருபோதும் மாறாது.
அதனால்தான் காலத்தின் மாற்றத்தை வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைவிட, அடுத்ததாக மக்கள் கூடப்போகும் இடம் எது என்பதை முன்கூட்டியே கவனிப்பது முக்கியம்.
அடுத்த காலம் எது?
அதை தீர்மானிப்பது தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல. மக்கள் தங்களுடைய அறிவு வளர்ச்சிக்கும், பொழுதுபோக்கிற்கும் எந்த ஊடகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பதுதான்!
அந்தத் தேர்வு எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறலாம். இன்று மக்கள் கூடும் இடம், நாளை மாறியிருக்கலாம்.
ஆக, மக்களின் இரசனை மாற்றத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்குத் தயாராக இருப்பதும், எங்கும் பின்தங்கி விடாமல் காலத்தோடு விழிப்புணர்ச்சியோடு பயணிப்பதுமே விவேகம் எனப்படும்!
-Yozen Balki 💢
மிகச் சிறந்த கட்டுரை
பதிலளிநீக்கு