தொழில்துறை மிகை உற்பத்தியும் உலக மக்கள் மீது திட்டமிட்ட திணிப்பும்!

நாம் உண்மையிலேயே நுகர்வோர் சமூகத்தில் வாழ்கிறோமா? அல்லது தொழில்துறை உற்பத்தியைத் தொடர்ந்து நம்மீது திணிக்கும் பொருளாதார அமைப்பில் வாழ்கிறோமா?

பல பத்தாண்டுகளாக, மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையானதைவிட அதிகமான பொருட்களை வாங்கி நுகரும் சமூகத்தைக் குறிப்பிடுவதற்கு 'நுகர்வோர் கலாச்சாரம்' (Consumerism) என்ற சொல் பரவலாகவே தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

இந்தச் சொல் பொதுவாகச் சாதாரண மக்களின் பழக்கவழக்கங்கள், ஆசைகள், வாங்கும் திறன் மற்றும் செலவழிக்கும் முறைகளையே பிரச்சினையாக முன்னிறுத்துகிறது.

ஆனால் உண்மையிலேயே பிரச்சினை பொதுமக்களிடம் தான் தொடங்குகிறதா?

இந்தப் பொருளாதார அமைப்பின் மறுபக்கத்தையும் நாம் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது, உற்பத்தியாளர்கள், தொழிற்சாலைகள், பெருநிறுவனங்களின் விரிவாக்கம், விளம்பரத் துறைகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்கள் ஆகியவை இணைந்து உலகம் முழுவதும் தொடர்ந்து உருவாக்கி, விளம்பரப்படுத்தி, விற்பனை செய்யும் அளவுக்கு அதிகமான பொருட்களைப் பற்றியும் நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

மக்கள் ஏன் அதிகமாகப் பொருட்களை வாங்குகிறார்கள் என்பது மட்டுமே உண்மையான கேள்வி அல்ல.

மக்களுக்குத் தேவையான அளவைவிட அதிகமாகத் தொடர்ந்து உற்பத்தி செய்யும் உலகப் பொருளாதார அமைப்பு, அந்தப் பொருட்களை மக்கள் வாங்குவதற்காக ஏன் இத்தனை நுணுக்கமான வழிமுறைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி.

இயற்கை விளைச்சலில் இருந்து செயற்கைத் தொழில் உற்பத்திக்கு...

விவசாய உற்பத்திக்கும் தொழில்துறை உற்பத்திக்கும் அடிப்படையிலேயே மிகப்பெரிய வேறுபாடுகள் உள்ளன.

விவசாயம் இயற்கையின் உயிரியல் சுழற்சிகளுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. நெல், கோதுமை, காய்கறிகள் உள்ளிட்ட உணவுப் பயிர்கள் வளர்வதற்கு காலம், நிலம், நீர், பொருத்தமான தட்பவெப்ப நிலை மற்றும் இயற்கையான வளர்ச்சிச் சூழல் ஆகியவை அவசியம்.

சந்தையில் தேவை இருக்கிறது என்பதற்காக ஒரு விவசாயியால் ஒரே இரவில் நெல் பயிரை விளைவித்துவிட முடியாது.

இயற்கை தனக்கென்று ஒரு கால அட்டவணையைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் தொழில்துறை உற்பத்தி வேறுவிதமான கட்டுப்பாடுகளுடன் இயங்குகிறது. மரம், உலோகங்கள், கனிமங்கள், பிளாஸ்டிக் மற்றும் பல்வேறு மூலப்பொருட்களைப் பயன்படுத்தி இயந்திரங்களின் உதவியுடன் மிகப்பெரிய அளவில் பொருட்களை உடனுக்குடன் உற்பத்தி செய்ய முடிகிறது.

இயந்திரங்கள், மூலப்பொருட்கள், ஆற்றல் மற்றும் தொழிலாளர்கள் கிடைக்கும் வரையில் உற்பத்தியை விரைவுபடுத்தவும், விரிவுபடுத்தவும், மீண்டும் மீண்டும் தொடரவும் முடிகிறது.

தொழிற்புரட்சி இந்த உற்பத்தித் திறனை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மாற்றியமைத்தது. இயந்திரமயமான உற்பத்தி விரிவடைந்தது. தொழிற்சாலைகள் பெரிதாகின. போக்குவரத்து வசதிகள் வளர்ந்தன. தொழிற்சாலைகளில் தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்கள் கண்டங்களைக் கடந்து பயணிக்கத் தொடங்கின.

அப்போது பிரச்சினையின் தன்மையும் மாறியது.

தொழிற்சாலைகள் எவ்வளவு உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பது மட்டுமே கேள்வியாக இருக்கவில்லை. அவை உற்பத்தி செய்யும் அனைத்துப் பொருட்களையும் வாங்குவதற்கு உலகம் முழுவதும் போதுமான சந்தைகளை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதும் முக்கியமான கேள்வியாக மாறியது.

இயந்திரங்கள் தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும்!

நவீன தொழில்துறை அமைப்புகள் அதிக உற்பத்தித் திறனை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

பல தொழிற்சாலைகளில் இயந்திரங்கள் வெவ்வேறு பணி நேரங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, நீண்ட நேரம், சில இடங்களில் 24 மணி நேரமும் இயங்குகின்றன.

ஆனால் இந்த உற்பத்தித் திறன் ஒரு புதிய பொருளாதாரச் சவாலையும் உருவாக்குகிறது.

ஒரு தொழிற்சாலையால் ஆயிரக்கணக்கான அல்லது லட்சக்கணக்கான பொருட்களை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்றால், அவற்றை வாங்குவதற்குப் போதுமான வாடிக்கையாளர்களையும் தொடர்ந்து கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்கள் விற்பனையாகாமல் தேங்கினால், நிறுவனத்தின் முதலீடு முடங்குகிறது. கிடங்குகளில் பொருட்கள் குவிகின்றன. நிறுவனத்தின் லாபமும் பாதிக்கப்படலாம்.

எனவே உற்பத்தி விரிவாக்கத்திற்கு சந்தை விரிவாக்கமும் அவசியமாகிறது.

மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை மட்டுமே வாங்கிக்கொண்டிருந்தால் தொழில்துறை உற்பத்தி தொடர்ந்து விரிவடைவது சாத்தியமற்றதாகிவிடும்.

அதனால் புதிய பொருட்கள், புதிய மாடல்கள், புதிய வடிவமைப்புகள், புதிய ரகங்கள் எனப் பல்வேறு வழிகளில் விற்பனையைத் தொடர்ந்து பராமரிக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

நேற்று வரை நன்றாகச் செயல்பட்ட ஒரு பொருள் இன்று பழையதாகத் தோற்றமளிக்கச் செய்யப்படுகிறது.

நன்றாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கைப்பேசி, தொலைக்காட்சி, வாகனம் அல்லது வீட்டு உபயோகப் பொருளைக்கூட அது இன்னும் பயன்படக்கூடிய நிலையில் இருந்தாலும் மாற்ற வேண்டிய பொருளாகச் சந்தைப்படுத்த முடிகிறது.

சந்தை தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும். அதற்கேற்ப மக்களும் தொடர்ந்து வாங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற சூழல் உருவாகிறது.

விளம்பரங்கள் மூலம் தேவைகளை உருவாக்குதல்

விளம்பரம் என்பது ஒரு பொருள் சந்தையில் கிடைக்கிறது என்பதை மக்களுக்குத் தெரிவிக்கும் சாதாரண வழிமுறையாக மட்டும் இன்று இல்லை.

அது மக்களின் விருப்பங்களை மாற்றுகிறது. ஆசைகளை உருவாக்குகிறது. ஒப்பீடுகளைத் தூண்டுகிறது. இதுவரை அவர்கள் சிந்தித்துப் பார்த்திராத புதிய தேவைகளைக்கூட அவர்களிடம் அறிமுகப்படுத்துகிறது.

ஒரு சாதாரண வீட்டு உபயோகப் பொருளைக்கூட அந்தஸ்து, அடையாளம், நவீனத்துவம் அல்லது சமூக அங்கீகாரத்தின் அடையாளமாக மாற்றிவிட முடிகிறது.

தொடர்ச்சியான விளம்பரங்கள் மக்களுக்கு முடிவில்லாத புதிய விருப்பங்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன.

ஒரு காலத்தில் ஆடம்பரமாகக் கருதப்பட்ட பொருள் நாளடைவில் அவசியமானதாகக் காட்டப்படுகிறது. ஏற்கெனவே போதுமானதாக இருந்த பொருள்கூட இப்போது போதாததாகத் தோற்றமளிக்கிறது.

உண்மையான மனிதத் தேவைகளுக்கும் வணிக நோக்கில் தூண்டப்படும் ஆசைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் கண்டறிவது கடினமாகிறது.

ஏற்கெனவே இருக்கும் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக மட்டுமே உற்பத்தி நடைபெறுவதில்லை. உற்பத்தியைத் தொடர்ந்து இயக்குவதற்காகத் தேவைகளும் விரிவுபடுத்தப்படுகின்றன.

இங்கே ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:

மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகத் தொழிற்சாலைகள் பொருட்களை உற்பத்தி செய்கின்றனவா? அல்லது தொழிற்சாலைகளின் உற்பத்தியைத் தொடர்ந்து இயக்குவதற்காக மக்களிடம் புதிய தேவைகள் உருவாக்கப்படுகின்றனவா?

கடன் அட்டைகள்: தொடர்ச்சியான விற்பனையை இயக்கும் நிதி இயந்திரம்

இந்தப் பொருளாதார அமைப்பில் மிகவும் முக்கியமான வளர்ச்சிகளில் ஒன்று நுகர்வோர் கடன் வசதிகளின் விரிவாக்கம்.

மக்களுக்கு ஒரு பொருளை வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது. ஆனால் அதை வாங்குவதற்குப் போதுமான பணம் அவர்களிடம் இல்லையென்றால் என்ன செய்வது?

நிதி அமைப்பு அதற்கான தீர்வை முன்வைக்கிறது.

கிரெடிட் கார்டுகள், மாதத் தவணைகள், தனிநபர் கடன்கள், இப்போது வாங்கிப் பின்னர் பணம் செலுத்தும் திட்டங்கள் எனப் பல்வேறு வசதிகள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஒரு விலையுயர்ந்த பொருளை உடனடியாக வாங்குவதற்குப் போதுமான பணம் இல்லாத ஒருவர், அந்தப் பொருளை இன்றே வாங்கிவிட்டு அடுத்த சில மாதங்களிலோ அல்லது ஆண்டுகளிலோ தவணைகளாகப் பணம் செலுத்தலாம் என்று ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்.

இது குறுகிய காலத்தில் வாங்கும் திறனை அதிகரிக்கிறது. அதே நேரத்தில் எதிர்கால வருமானத்தின் ஒரு பகுதியைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கடமையாகவும் மாற்றுகிறது.

இவ்வாறு கடன் என்பது தொழில்துறை உற்பத்தியையும் சந்தைத் தேவையையும் இணைக்கும் முக்கியமான பாலமாக மாறுகிறது.

உற்பத்தியாளர்களுக்கு வாங்குபவர்கள் தேவை. விளம்பரங்கள் மக்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகின்றன. நிதி நிறுவனங்கள் கடன் மூலம் வாங்கும் வசதியை ஏற்படுத்துகின்றன. மக்கள் பொருட்களை வாங்குகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் எதிர்கால வருமானம் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்காக முன்கூட்டியே ஒதுக்கப்படுகிறது.

இந்தச் சுழற்சி தொடர்ந்து இயங்குகிறது.

கடன் மூலம் வாங்கும் திறன் அதிகரிக்க அதிகரிக்கச் சந்தையின் அளவும் விரிவடைகிறது. ஆனால் கடன் வாங்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் வாங்கும் திறனை உண்மையான செல்வ வளர்ச்சியாகவோ அல்லது நிதிப் பாதுகாப்பாகவோ கருத முடியாது.

ஒரு சமூகம் வெளிப்பார்வைக்கு அதிக வளம் பெற்றதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதே நேரத்தில் அச்சமூகத்தில் பல குடும்பங்கள் கணிசமான கடன் சுமையைச் சுமந்து கொண்டிருக்கலாம்.

உலகச் சந்தையும் மிகை உற்பத்திப் பொருட்களின் திட்டமிட்ட திணிப்பும்

இந்தப் பொருளாதார அமைப்பு ஒரு நாட்டின் எல்லைக்குள் மட்டும் இயங்குவதில்லை.

உலகின் ஒரு பகுதியில் பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன. மற்றொரு பகுதியில் அவை விளம்பரப்படுத்தப்படுகின்றன. பல்வேறு நாடுகளில் இயங்கும் நிதி நிறுவனங்கள் அவற்றின் விற்பனைக்கு நிதி வசதிகளை ஏற்படுத்துகின்றன. வெவ்வேறு வருமானம், கலாச்சாரம் மற்றும் தேவைகளைக் கொண்ட உலக மக்களிடம் அவை விற்பனை செய்யப்படுகின்றன.

உலகளாவிய வர்த்தகம் பல வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது. பயனுள்ள பொருட்கள் மக்களுக்குக் கிடைக்கவும் உதவுகிறது.

தொழில்துறை வளர்ச்சி மருத்துவம், தகவல் தொடர்பு, போக்குவரத்து, வாழ்க்கைத் தரம் உள்ளிட்ட எண்ணற்ற துறைகளில் மனிதகுலத்திற்கு நன்மைகளைச் செய்திருக்கிறது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

ஆனால் இதே உலகளாவிய கட்டமைப்பு மிகையாக உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்களை உலகம் முழுவதும் விநியோகிக்கும் கருவியாகவும் மாறக்கூடும்.

விளம்பரங்கள், தீவிரமான சந்தைப்படுத்தல் உத்திகள், எளிய கடன் வசதிகள், தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் பொருட்களின் வடிவமைப்புகள் மற்றும் இடைவிடாத விற்பனை ஊக்குவிப்புகள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து மக்கள் தாங்கள் முதலில் திட்டமிட்டதைவிட அதிகமாகப் பொருட்களை வாங்கத் தூண்டும் சூழலை உருவாக்குகின்றன.

இது நேரடியான வலுக்கட்டாயம் அல்ல. மாறாக, திட்டமிட்ட பொருளாதார மற்றும் உளவியல் நடவடிக்கைகளின் ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடாகும்.

மக்கள் எதை வைத்திருக்க வேண்டும், எதை மாற்ற வேண்டும், தங்களிடம் எது இல்லை என்று நினைக்க வேண்டும் என்பதைத் தொடர்ந்து நினைவூட்டும் செய்திகள் அவர்களைச் சுற்றி நிறைந்திருக்கின்றன.

திணிப்பு தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. பொருட்கள் மட்டும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

தொழில்துறை மிகை உற்பத்தியின் சுற்றுச்சூழல் விலை

தொடர்ச்சியான தொழில்துறை உற்பத்தியால் ஏற்படும் மற்றொரு மிகப்பெரிய இழப்பு இருக்கிறது. அதை நாம் புறக்கணிக்கவே முடியாது.

அதுதான் நமது இயற்கைச் சுற்றுச்சூழலின் அழிவும் மாசுபாடும்.

தொழிற்சாலைகள் பொருட்களை மட்டும் உற்பத்தி செய்வதில்லை. அவை இயங்கும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் உற்பத்தி முறைகளைப் பொறுத்து புகை, பசுமைக்குடில் வாயுக்கள், வேதியியல் கழிவுகள், தொழிற்சாலைக் கழிவுநீர், திடக்கழிவுகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு மாசுபடுத்தும் பொருட்களையும் வெளியேற்றுகின்றன.

இவை நாம் சுவாசிக்கும் காற்றையும், நாம் நம்பியிருக்கும் ஆறுகள் மற்றும் ஏரிகளையும், உணவுப் பயிர்களை விளைவிக்கும் நிலத்தையும், நிலத்தடி நீரையும் பாதிக்கக்கூடும்.

ஒரு சிறிய உதாரணத்தைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்தில் ஒரு சிறிய ஊரில் இருந்த அனைத்துக் கருவிகள் மற்றும் உற்பத்திப் பொருட்களின் மொத்த எடையை 100 கிலோ என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

ஆனால் இன்று, பல தலைமுறைகளாகத் தொழில்துறை வளர்ச்சியடைந்த பிறகு, அதே ஊரில் 10,000 கிலோ எடையுள்ள உற்பத்திப் பொருட்கள் குவிந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

இயந்திரங்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள், மின்சாதனங்கள், மின்னணுச் சாதனங்கள், பிளாஸ்டிக் பொருட்கள், இரும்புப் பொருட்கள் மற்றும் பல்வேறு தொழிற்சாலைத் தயாரிப்புகள் எனப் பலவிதமான பொருட்கள் அங்கே நிறைந்திருக்கின்றன.

இந்த எண்கள் விளக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டவை; வரலாற்று அளவீடுகள் அல்ல.

இங்கே நாம் எழுப்ப வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், இவ்வளவு பெரிய அளவில் குவிந்திருக்கும் பொருட்களில் உண்மையிலேயே மனித வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவை எத்தனை?

எத்தனை பொருட்கள் உண்மையான அத்தியாவசியத் தேவைகள்?

எத்தனை பொருட்கள் மீண்டும் மீண்டும் வரும் விளம்பரங்கள், மாறிக்கொண்டிருக்கும் நாகரிக மோகங்கள், செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் தேவைகள், எளிய கடன் வசதிகள் மற்றும் வணிக அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றால் வாங்கப்படுகின்றன?

அவற்றில் எத்தனை பொருட்கள் இறுதியில் தேவையற்ற குப்பைகளாக மாறுகின்றன?

உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்கள் தொழிற்சாலையை விட்டு வெளியேறியவுடன் அவற்றின் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு முடிந்துவிடுவதில்லை.

மூலப்பொருட்களைப் பிரித்தெடுப்பதில் தொடங்கி, உற்பத்தி, போக்குவரத்து ஆகியவற்றைக் கடந்து, அவை தூக்கி எறியப்பட்ட பின்னரும் அவற்றின் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு நீடிக்கிறது.

தொடர்ந்து இயங்கும் ஒரு தொழிற்சாலை தொடர்ந்து மாசுபாட்டை உருவாக்கக்கூடும்.

உலகின் பல்வேறு நாடுகளிலும் நகரங்களிலும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிற்சாலைகள் இயங்கும்போது, அவற்றின் ஒட்டுமொத்த சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு உலகளாவிய பிரச்சினையாக மாறுகிறது.

இந்தப் பிரச்சினை கண்ணுக்குத் தெரியும் குப்பைகளுடன் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை.

கனிம வளங்களை அளவுக்கு அதிகமாகப் பிரித்தெடுத்தல், இயற்கை வாழிடங்களின் அழிவு, அதிகப்படியான ஆற்றல் பயன்பாடு, தொழிற்சாலைப் புகை வெளியேற்றம், நீர்நிலைகள் மாசுபடுதல், நிலம் மாசுபடுதல், குவிந்து கொண்டிருக்கும் பிளாஸ்டிக் மற்றும் மின்னணுக் கழிவுகள் எனப் பல்வேறு பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கியதாக இது இருக்கிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சுற்றுச்சூழல் திட்டமான UNEP வெளியிட்ட Global Resources Outlook 2024 அறிக்கையின்படி, உலகளாவிய இயற்கை வளப் பிரித்தெடுப்பு 1970-ஆம் ஆண்டில் சுமார் 30 பில்லியன் டன்னாக இருந்தது. 2024-ஆம் ஆண்டில் அது 106.6 பில்லியன் டன்னாக உயர்ந்துள்ளது.

இயற்கை வளங்களைப் பிரித்தெடுத்தல், அவற்றைச் செயலாக்குதல், மாசுபாடு, கழிவுகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான நெருங்கிய தொடர்பையும் அந்த அறிக்கை எடுத்துரைக்கிறது.

இங்கே ஒரு சங்கடமான கேள்வி எழுகிறது.

மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்காக நாம் பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறோமா? அல்லது உற்பத்தியையும் விற்பனையையும் தொடர்ந்து விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்ற பொருளாதார அமைப்பைப் பாதுகாப்பதற்காக நமது இயற்கைச் சூழலையே படிப்படியாக அழித்துக்கொண்டிருக்கிறோமா?

பல பில்லியன் ஆண்டுகளாக இருந்து வரும் இந்தப் பூமியில், நவீன தொழில்துறை காலம் மனிதர்களால் உருவாக்கப்படும் பொருட்களின் பிரித்தெடுப்பு, கழிவுகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் மாசுபாட்டின் அளவிலும் வேகத்திலும் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

எனவே தொழில்துறை மிகை உற்பத்தியை ஒரு பொருளாதாரப் பிரச்சினையாக மட்டுமல்லாமல், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மனித நாகரிகம் சார்ந்த பிரச்சினையாகவும் நாம் ஆராய வேண்டும்.

பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு புதிய பார்வை

'நுகர்வோர் கலாச்சாரம்' (Consumerism) என்ற சொல் இந்த முழுமையான பொருளாதாரச் செயல்முறையை விளக்குவதற்குப் போதுமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அதற்குப் பதிலாக, உற்பத்தி அமைப்பையும் அதன் உற்பத்திப் பொருட்களைச் சமூகத்தின் மீது திணிக்கும் வழிமுறைகளையும் மையமாகக் கொண்டு இந்தப் பிரச்சினையை ஆராய்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

சாதாரண மக்கள் தேவையற்ற பொருட்களை எப்போதாவது வாங்குகிறார்கள் என்பதுதான் இங்குள்ள மையப் பிரச்சினை அல்ல.

மனிதர்கள் எப்போதும் வசதி, அழகு, எளிமை மற்றும் வாழ்க்கை முன்னேற்றம் ஆகியவற்றை விரும்பியிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் தொழில்துறை உற்பத்தி தொடர்ந்து விரிவடைய வேண்டும், சந்தைகள் தொடர்ந்து உற்பத்திப் பொருட்களை உள்வாங்க வேண்டும், விளம்பரங்கள் புதிய தேவைகளைத் தூண்ட வேண்டும், கடன் வசதிகள் வாங்கும் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து இயக்க வேண்டும் என்ற பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு உருவாகியிருப்பதுதான் ஆழமான பிரச்சினை.

எனவே இந்த அமைப்பைத் தனிநபர்களின் வாங்கும் பழக்கவழக்கங்களின் கோணத்தில் மட்டும் ஆராயாமல், பெருநிறுவனங்களின் உற்பத்தி, சந்தை ஆதிக்கம், நிதி அமைப்புகள் மற்றும் உலக மக்கள் மீது அவை ஏற்படுத்தும் ஒட்டுமொத்த தாக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும்.

இந்த விவாதம் தனிநபர் நுகர்வுப் பழக்கங்களிலிருந்து தொடங்குவதைவிட உற்பத்தி அமைப்பிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.

மக்கள் ஏன் அதிகமாகப் பொருட்களை வாங்குகிறார்கள் என்று மட்டும் கேட்பதைவிட, உலகப் பொருளாதார அமைப்பு ஏன் தொடர்ந்து தேவைக்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்கிறது, அந்த உற்பத்தியை உலக மக்கள் மீது திணிப்பதற்காக ஏன் மேலும் மேலும் நுணுக்கமான வழிமுறைகளை உருவாக்குகிறது என்று கேட்பதே அவசியம்.

அளவுக்கு அதிகமான உற்பத்தியின் மூலம் கிடைக்கும் நிதி இலாபங்கள் நிறுவனங்களுக்கும் பங்குதாரர்களுக்கும் சொந்தமாக இருக்கலாம். ஆனால் அதனால் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளையும் அதன் விலையையும் எதிர்காலத் தலைமுறைகள் உட்பட ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் பகிர்ந்து சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது.

-சித்த சத்குரு யோஜென் பால்கி